24.7 Bayar da Kuɗi
24.7 Issuing of Currency
Farashi shi ne kimantawar al'umma game da darajar kayayyaki, kuma albashi shi ne kimantawar al'umma game da darajar ayyuka. Kuɗi shi ne matsakaicin da ake bayyana wannan kimantawa ta hanyarsa. Shi ne matsakaicin da ke ba mu damar auna kayayyaki da ayyuka daban-daban, mu danganta su da tushe guda ɗaya, ta haka ne ake sauƙaƙa aikin kwatanta kayayyaki daban-daban da ayyuka daban-daban ta hanyar danganta su da ma'auni guda ɗaya na gama-gari wanda ke aiki a matsayin ma'auni na gaba ɗaya. Ana biyan farashi don kayayyaki, kuma ana biyan albashi ga ma'aikata bisa wannan ma'auni.
The price is the society’s estimate of the value of goods and the wage is the society’s estimate of the value of services. Money is the medium by which this estimate is expressed. It is the medium which enables us to measure various goods and services and refer them to one common basis, thus facilitating the process of making a comparison between various goods and between various services by referring them to one general unit which serves as the general standard. Prices are paid for goods and wages are paid for workers on the basis of this unit.
Ana auna darajar kuɗi ta hanyar ikonsa na siye, watau yawan kayayyaki ko ayyuka da mutum zai iya samu da shi. Saboda haka, matsakaicin da al'umma ke auna darajar kayayyaki da ayyuka dole ne ya kasance yana da ikon siye, wato ƙarfi wanda da shi kowane mutum zai iya samun kayayyaki da ayyuka, domin ya cancanci a kira shi kuɗi.
The value of money is estimated by its purchasing power i.e. by how much a person could acquire with it in terms of goods or services. Therefore, the medium by which the society estimates the value of goods and services must have a purchasing power in order to qualify as money i.e. a power with which any person could acquire goods and services.
Wannan matsakaici dole ne asali ya kasance yana da ƙarfin ciki, ko kuma ya dogara ne akan ƙarfin ciki, watau ya zama yana da daraja da jama'a suka amince da ita, domin a ɗauke shi a matsayin kuɗi. Sai dai a gaskiya, bayar da kuɗi yana bambanta tsakanin ƙasashen duniya daban-daban. Wasu ƙasashe sun sanya kuɗinsu ya zama yana da ƙarfin ciki ko kuma ya dogara ne akan ƙarfin ciki, yayin da wasu kuma suka sanya kuɗinsu ya zama kuɗin al'ada (wanda ba a iya musanya shi), watau sun amince kan wata matsakaici da za a ɗauka a matsayin kuɗi, suka kuma ba ta ƙarfin siye.
This medium must originally have an intrinsic power, or be dependent on an intrinsic power i.e. it should itself have a value recognised by the public, in order to be considered as money. However, in reality the issuing of money differs among the various countries of the world. Some countries have made their money an intrinsic power or dependent on an intrinsic power, while others have made their money a conventional money (inconvertible) i.e. they have agreed upon a medium to be considered as money and they gave it a buying power.
Idan ƙasashe suna fitar da kuɗi, za su iya ko dai su karɓi tsarin zinariya da azurfa, ko kuma kuɗin takarda wanda ba a iya musanya shi. Game da ƙasashen da suke aiki da tsarin zinariya da azurfa, suna bin hanyoyi guda biyu na fitarwa: hanyar kuɗin ƙarfe, watau ko dai tsarin ƙarfe guda ɗaya ko biyu, ko kuma hanyar kuɗin takarda. Hanyar ƙarfe ita ce inda ake fitar da tsabar zinariya da azurfa ta hanyar yin sikirin zinariya ko azurfa don wakiltar kima daban-daban, amma bisa tushen naúrar kuɗi guda ɗaya da dukan kimar kuɗi da kayayyaki za a komar da su gare ta. Kowane yanki za a yi shi bisa wannan naúrar, kuma waɗannan guntayen za su yi yawo a matsayin kuɗin ƙasar. Hanyar takarda da ake amfani da ita a ƙasashen da suke aiki da tsarin zinariya da azurfa tana nufin kawai ƙasa za ta yi amfani da kuɗin takarda, watau kuɗin takarda wanda za a iya musanya shi zuwa zinariya da azurfa idan an nema. Ana iya amfani da hanyoyi biyu wajen gudanar da irin wannan tsarin: hanya ta farko ita ce lokacin da ƙasa ta sa kuɗin takarda ya wakilci wani adadin zinariya da azurfa da aka ajiye a wani wuri ƙayyadadde a matsayin kuɗi ko ɗanyen ƙarfe. A wannan yanayi, wannan adadin zai kasance yana da kimar ƙarfe daidai da ƙimar suna da kuɗin takarda ke ɗauka, kuma ana iya musanya takardun a duk lokacin da aka nema. Wannan ana kiransa kuɗin takarda na ainihi. Ita kuma hanya ta biyu, za a yi amfani da ita ne idan ƙasa ta yanke shawarar cewa kuɗin takarda ya kamata ya wakilci takarda wadda a cikinta wanda ya sanya hannu ya yi alkawarin biyan mai riƙe da ita wani adadin kuɗi idan an nema. A wannan yanayi, kuɗin takarda ba zai wakilci adadin zinariya da azurfa mai kimar ƙarfe daidai da ƙimar suna da aka fitar ba; sai dai gidan da ke fitar da kuɗin, ko banki ne ko baitul-mali na gwamnati, zai ajiye adadin zinariya da azurfa da ya yi ƙasa da ƙimar sunansa, misali, kashi uku cikin huɗu na ƙimar, kashi biyu cikin uku, kashi ɗaya cikin uku, kashi ɗaya cikin huɗu ko wani kaso na ƙimar suna. Misali, banki ko Baitul-mali na Gwamnati za su fitar da kuɗin takarda mai darajar dinare miliyan 500, sannan su ajiye a cikin rumbunansu zinariya da azurfa kawai mai darajar dinare miliyan 200. Irin wannan kuɗin takarda ana kiransa kuɗin takarda na amana (fiduciary paper money). Wadannan ajiyar karafa kuma ana kiransu ajiyar zinariya ko murfin zinariya. Ko da yaushe, kasar da take fitar da kuɗi a irin wannan yanayi, a zahiri tana aiki da tsarin ma'aunin zinariya (gold standard).
When issuing money, countries may either adopt the gold and silver standard, or the non-exchangeable paper money. As for the countries which operate the gold and silver standard, they follow two methods of issuing: the metallic money method, i.e. either the single/dual metallic standard or the paper money method. The metallic method is where gold and silver coins are issued by minting pieces of gold or silver to represent various values, but based on one monetary unit to which all the various values of money and goods would be referred. Each piece would be coined to be based on this unit, and these pieces would be circulated as the country’s currency. The paper method used in the countries which operate the gold and silver standard means simply that a country would use paper money i.e. paper currency that can be exchanged to gold and silver upon demand. Two methods can be used in operating such a standard; the first method is when a country makes the paper money represent a certain amount of gold and silver deposited in a specific place as money or bullion. In this case, this amount would have a metallic value equal to the nominal value which the paper money holds and the notes can be exchanged on demand. This is known as intrinsic paper money. As for the second way, this would be used when a country decides that the paper money should represent a document in which the undersigned, promises to pay the bearer on demand a certain amount of money. This paper money would not in this case represent the amount of gold and silver which has a metallic value equal to the issued nominal value; the issuing house, be it a bank or a government treasury, would however maintain a lesser amount of gold and silver than its nominal value, for example, three-quarters of the value, two thirds, one third, a quarter or any other percentage of the nominal value. For instance, a bank or the State’s treasury would issue paper money worth 500 million Dinars and maintain in its safes 200 million Dinars worth of gold and silver only. This type of paper money is known as fiduciary paper money. The metallic reserves are known as gold reserves or gold cover. In any case, a country which issues money under these conditions would in fact be operating the gold standard.
Wannan yana nuna cewa kafofin da ke da ƙarfin ciki, watau zinariya da azurfa, su ne kansu kuɗi, kuma su ne tushen da ake gina kuɗi a kansa. Sai dai kowace ƙasa tana zaɓar hanyarta ta musamman, da siffa, da nauyi, da wurin buga kuɗin, da sauransu, don ta bambanta shi da sauran kuɗaɗe. Ƙasa kuma na iya yarda da takardar kuɗi ta ciki wacce aka gina a kan zinariya da azurfa, ko dai tana yawo a cikin ƙasar da waje, ko kuma ana amfani da ita ne kawai wajen musayar kuɗi da ƙasashen waje. Haka kuma ƙasa na iya yarda da takardar kuɗi ta amana (fiduciary), wacce aka goyi bayanta da zinariya ga wani adadi daga cikin darajarta ta ƙima, watau tana da ajiyar zinariya ƙasa da darajarta a zinariya. Waɗannan takardu za su kasance da siffa da bugu na musamman, domin su zama kuɗin ƙasar da ta fitar da su, kuma a bambanta su da sauran kuɗaɗe.
This demonstrates that the media which possess an intrinsic power i.e. gold and silver, are in themselves money and are the basis upon which money is based. However each country chooses her own specific method, shape, weight, mint, etc. so that she can distinguish it from other money. A country may also agree on an intrinsic paper currency based on gold and silver either circulating in the country and abroad, or used only in foreign exchanges. A country could also agree upon fiduciary paper money, backed by gold for a certain amount of its nominal value i.e. it would have a gold reserve less than its value in gold. These papers would have a specific shape and print so that they become the currency of the issuing country and so that they are distinguished from other currencies.
Game da ƙasashen da ke amfani da tsarin kuɗin takarda wanda ba a iya musanya shi, suna fitar da takardun kuɗi waɗanda ba a iya musanya su da zinariya ko azurfa ko kowane ƙarfe mai daraja a kan ƙayyadadden farashi. Saboda haka, cibiyar da ke fitar da waɗannan takardun kuɗi ba ta da alhakin musanya waɗannan takardun banki da zinariya a kan wani ƙayyadadden farashi idan aka nema. A irin waɗannan ƙasashe, ana kallon zinariya kamar kowace kayan ciniki, wadda farashinta yakan canza lokaci zuwa lokaci gwargwadon wadata da buƙata. Waɗannan takardun banki ba su da ajiyar ƙarfe a bayansu, kuma ba a iya musanya su zuwa kuɗin ƙarfe. Suna riƙe da ƙimar doka kawai, ba su da ƙarfin cikin kansu, kuma ba sa dogara ga wani ƙarfi na cikin kansu. Suna wakiltar naúrar da aka amince da ita a matsayin hanyar yawo, kuma doka ce ke ba su ikon zama hanyar yawo, wadda ta hanyarta mutum zai iya sayen kaya da ayyuka. Ƙarfinsu yana samuwa ne daga ikon Gwamnati wadda ke fitar da su kuma take amfani da su a matsayin kuɗinta.
As for the countries who operate a non-exchangeable paper money standard, they issue bills which are not exchangeable to gold or silver or any precious metal with a fixed rate. Therefore, the institution which issues these bills is not liable to exchange these bank notes for gold at a specific price on demand. Gold in such countries is treated just like any other commodity whose price fluctuates from time to time according to supply and demand. These bank notes are not backed by a metallic reserve, nor are they exchangeable to metallic money. They only hold a legal value and do not possess an intrinsic power, nor do they depend on an intrinsic power. They merely represent a unit that has been agreed upon as a means of circulation, and it is the law that gives it the power to become a means of circulation, with which a person may acquire goods and services. Its power is derived from the power of the State who issues it and who uses it as her currency.
Tunda ana bayar da kuɗi ta hanyoyin da aka ambata a sama, kowace ƙasa za ta iya amincewa da wani abu da zai bayyana ƙimar da al'umma ta sanya wa kaya da hidima, muddin wannan abu yana da ƙarfin sayayya da mutum zai iya samun kaya da hidima da shi daga wannan ƙasa. Saboda haka, kowace ƙasa za ta iya fitar da kuɗi mai ingancin da aka tsayar kuma mai bambanci, wanda zai bayyana kimantawar al'umma game da darajar kaya da hidima, watau kuɗi wanda kowane mutum zai iya samun kaya da hidima da shi a ƙasar da ta fitar da shi, gwargwadon darajar da aka ba wannan kuɗi. Ƙasar da ta fitar da kuɗin ita ce ke tilasta sauran ƙasashe su amince da kuɗinta domin waɗannan ƙasashe su samu kaya da hidima daga gare ta.
Since money is issued in the above mentioned ways, any country could therefore agree upon something which expresses the society’s estimate of goods and services, as long as this thing has purchasing power with which a person could acquire goods and services from that country. Therefore, any country could issue a currency that has a fixed and a distinguished quality, which expresses the society’s estimation of the value of goods and services i.e. a money with which any person could acquire goods and services in the issuing country, according to the value given to that money. It is the issuing country which forces other countries to recognise her currency so that these countries could acquire from her goods and services.
Dawlar ba za ta buƙaci dogaro da Asusun Ba da Lamuni na Duniya ba, ko Bankin Duniya, ko babban bankin ƙasa, ko wata cibiya dabam ba. Ƙarfin rukunin kuɗi wajen samun kaya da ayyuka zai isa ya mayar da shi kuɗi, ko dai da kansa, kamar zinariya da azurfa, ko kuma ta dogaro da zinariya da azurfa, misali takardar kuɗi mai daraja ta ciki wadda ke wakiltar darajarta ta suna a zinariya da azurfa, ko kuma ta hanyar riƙe wani adadi na zinariya da azurfa a ajiye, kamar yadda yake a takardar kuɗi ta fiduciary. Hakan na iya kasancewa saboda kasancewarsa kuɗin doka mai karɓuwa da tilas, wanda ke ba mutum damar samun kaya da ayyuka da shi, kamar takardar kuɗin da ba a musanya ta ba, watau banknote.
A country would not need to depend on the International Monetary Fund, the World Bank, a central bank or any other institution. The strength of the unit in obtaining goods and services would be sufficient to turn it into a currency either by itself, such as gold and silver, or by its dependence on gold and silver e.g. intrinsic paper money which represents its nominal value in gold and silver, or through having a certain amount of gold and silver held in reserve, as is the case with fiduciary paper money. This may also be due to it being a legal tender with enforced acceptability which allows a person to acquire with it goods and services, such as the non-exchangeable paper money i.e. the banknote.
A dā, ƙasashe sukan yi ciniki da zinariya da azurfa, inda kowace ƙasa za ta amince da wata alama ta musamman kuma tabbatacciya ga zinariyarta da azurfarta, domin a bambanta kuɗinta da kuɗin sauran ƙasashe. Daga nan kowace ƙasa za ta fitar da takardun kuɗi tare da zinariya da azurfa, waɗanda suma suna da alama tabbatacciya ta musamman. Sannan ƙasa za ta amince da fitar da takardun kuɗi yayin da take riƙe da ajiyar zinariya da azurfa. Saboda haka, akwai nau'o'in kuɗi guda uku a duniya: kuɗin ƙarfe da aka yi da zinariya da azurfa, takardun kuɗi masu daraja ta asali, da takardun kuɗi marasa musaya.
Countries in the past used to deal in gold and silver, whereby each country would agree upon a specific fixed character for her gold and silver in order to distinguish her money from other countries’ money. Each country would then issue alongside the gold and silver paper money with a fixed distinguished character. Then the country would agree upon the issuing of paper money while maintaining gold and silver reserves. There was therefore three types of money in the world: metallic money made of gold and silver, intrinsic paper money and non-exchangeable banknotes.
Tun bayan Yakin Duniya na Biyu har zuwa shekara ta 1971, duniya baki ɗaya tana amfani da nau'o'in kuɗi guda biyu manya, wato kuɗin ƙarfe da kuɗin takarda mai nau'o'i uku. Sai dai tun shekara ta 1971, duniya ta fara amfani da tsarin kuɗin takarda kawai wanda ba a iya musanya shi da zinariya ba, wato kuɗin doka mai karɓuwa da tilas, har zuwa lokacin da shugaban Amurka Nixon ya soke Sanarwar Bretton Woods, ta haka ya yanke alaƙar dalar Amurka da zinariya.
Since the end of the Second World War and until 1971, the whole world used to operate two main types of money, the metallic and the paper money with its three types. However, since 1971 the whole world began operating exclusively the non-exchangeable paper money standard i.e. the legal tender with enforced acceptability, until the U.S. president Nixon declared the Bretton Woods Declaration null and void, thus severing the link between the dollar and gold.