An-naqd wordt in de taal gebruikt om het onderscheiden van Dirhams en het verwijderen van vervalsingen daaruit aan te duiden. Het wordt ook gebruikt voor het geven en nemen van Dirhams. Een voorbeeld van die laatste betekenis is de overlevering (Hadith) van Jabir met betrekking tot zijn kameel die de Boodschapper van Allah ﷺ van hem kocht, waarna hij zei: “Hij (Naqada) betaalde mij de prijs ervan”, wat wil zeggen: hij gaf mij het als Naqd onmiddellijk. Het wordt ook gebruikt voor de valuta zelf.

An-naqd is used in the language to mean the distinguishing of Dirhams and removing the counterfeit from them. It is also used for giving and taking Dirhams. An example for the latter meaning is the Hadith of Jabir regarding his camel which the Messenger of Allah (saw) purchased from him and he said: “He (Naqada) paid me its price” i.e. gave to me as Naqd immediately. It is also used for currency itself.

Valuta worden gekend als datgene wat mensen traditioneel hebben overeengekomen te gebruiken als prijzen voor goederen en lonen voor arbeid en diensten, of het nu metallisch is of niet, zodanig dat alle goederen, arbeid en diensten ermee worden gemeten.

Currencies are known as that thing which people traditionally agreed to use as prices for goods and wages for labour and services, whether metallic or not, such that all goods, labour and services are measured with it.

Mensen handelden en wisselden goederen en diensten via ruilhandel voordat zij valuta kenden. Omdat het uitwisselen van goederen en diensten via ruilhandel echter gepaard ging met vele moeilijkheden, wat leidde tot beperkingen in handelsverrichtingen, bedachten samenlevingen om een hoofdgoed met een intrinsieke waarde te kiezen dat gemakkelijk kon worden uitgewisseld om een standaard (Miqyas) te worden om alle goederen en diensten mee te meten. Zo introduceerden zij valuta die de enige maatstaf werden. Aangezien goud en zilver waardevolle mineralen zijn met een intrinsieke waarde die voor mensen al sinds de oudheid bestaat, werden zij als valuta aangenomen, en werden er Dinars en Dirhams van geslagen. Dit kwam doordat zij zich met name kenmerken door relatieve schaarste, net zoals goud zich onderscheidt door duurzaamheid in de loop der tijd.

People used to trade and exchange goods and services by barter before they knew currencies. However, because exchanging goods and services by barter is surrounded by many difficulties resulting in restrictions in trading transactions, societies thought of choosing a principal good with an intrinsic value that is easily exchanged to become a standard (Miqyas) to measure all goods and services. So they initiated currencies which became the sole measurement. As gold and silver are valuable minerals with intrinsic value from ancient times for human beings, they were taken as currency, and Dinars and Dirhams were coined from them. This was because they are especially characterised by relative scarcity just like gold is distinguished by durability over time.

De Romeinse Staat en de aan haar ondergeschikte landen namen goud aan als basis voor hun valuta, waardoor zij er Heraclian Dinars van sloegen met een specifieke vorm en gewicht. De Perzische Staat en de aan haar ondergeschikte landen namen zilver aan als basis voor hun valuta, waardoor zij Dirhams van een specifieke vorm en gewicht sloegen. Romeinse Dinars hadden slechts één vorm en gewicht, terwijl Perzische Dirhams talrijke vormen en gewichten hadden.

The Roman State and the countries subordinate to it adopted gold as the basis of their currency such that they coined from it Heraclian Dinars that has a specific shape and weight. The Persian State and countries subordinate to it adopted silver as the basis of its currency such that it coined Dirhams of a specific shape and weight. Roman Dinars were of only one shape and weight, whereas Persian Dirhams had numerous shapes and weights.

De pre-islamitische Arabieren, in het bijzonder de Quraysh, handelden met naburige landen en regio's. Allah (SWT) zegt:

Pre-Islamic Arabs, particularly the Quraysh, used to trade with neighbouring countries and regions. Allah (swt) says:

“Voor de temming van Quraysh, zodat de (Quraysh) karavanen veilig vertrekken in de winter en in de zomer” [At-Takathur: 1-2]

“For the taming of Quraysh such that the (Quraysh) caravans set forth safe in winter and in summer” [At-Takathur: 1-2]

Zij zouden terugkeren uit Ash-Sham met gouden Caesareaanse Dinars, en zilveren Chosroes Dirhams uit Irak, en minder vaak Humayri Dirhams uit Yemen. Zij brachten Heraclisch goud en Sassanidisch zilver naar de Hijaz. Zij handelden echter niet met deze Dinars en Dirhams op aantal, maar op gewicht, waarbij zij ze beschouwden als erts (Tibr), oftewel (puur) materiaal van goud en zilver en niet als geslagen geld. Zij negeerden het aannemen ervan als geslagen valuta vanwege de verschillende soorten Dirhams en hun verschillende gewichten, en de waarschijnlijkheid dat Dinars (in gewicht) verminderd zouden zijn door hun frequente wisseling, ook al hadden zij op dat moment een vast gewicht. Zij vertrouwden op gewicht om fraude te voorkomen en zij hadden specifieke gewichten die werden gebruikt voor het wegen, namelijk de pond, ounce, Nush, zaad (Nuwat), Mithqal, Dirham, Daniq, karaat en korrel (Hubbat). De Mithqal — de basis van het gewicht — had een bekend gewicht. Het gewicht ervan was 22 karaat minus één korrel, en hun tien Dirhams wogen zeven Mithqal.

They would return from Ash-Sham bearing golden Caesarean Dinars, and silver Chosroes Dirhams from Iraq, and, less often Humayri Dirhams from Yemen. They would bring Heraclian gold and Sassanid silver to the Hijaz. However, they did not deal with these Dinars and Dirhams by number but by weight considering them as ore (Tibr) i.e. (pure) material of gold and silver not coined money. They ignored taking them as coined currency due to the various types of Dirhams and their different weights, and the probability of Dinars being reduced (in weight) due to their frequent exchange even though they had a fixed weight at that time. They depended on weight to prevent fraud and they had specific weights used for weighing which were the pound, ounce, Nush, seed (Nuwat), Mithqal, Dirham, Daniq, carat and grain (Hubbat). The Mithqal the basis of weight-had a known weight. Its weight was 22 carats less one grain, and their ten Dirhams weighed seven Mithqal.

Toen de Islam kwam, stemde de Boodschapper van Allah ﷺ in met het handelen met deze Dinars en Dirhams. Hij stemde er ook mee in om hen als munteenheid te beschouwen, zoals hij instemde met het gewicht waarmee de Quraysh deze Dinars en Dirhams wogen. Tawus overleverde van Ibn ‘Umar, die zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘Het gewicht is het gewicht van de mensen van Makka, en de maat is de maat van de mensen van Madinah.’” Al-Baladhri overleverde van Abdullah bin Th’alaba bin Sa’eer, die zei: “Heraclian Dinars kwamen naar de mensen van Makkah in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), net zoals de Dirhams van al-Furs al-Bughliyya (Perzen) kwamen, en wanneer zij met hen handelden, beschouwden zij hen slechts als erts. De Mithqal had voor hen een bekend gewicht, een gewicht van 22 karaat minus een fractie. Tien Dirhams wogen zeven Mithqal en de pond was 12 ounces, waarbij elke ounce 40 Dirhams was. De Boodschapper van Allah ﷺ stemde hiermee in, net als Abu Bakr, ‘Umar, Uthman en Ali.”

When Islam came, the Messenger of Allah (saw) consented to dealing with these Dinars and Dirhams. He also consented to considering them as currency, as he consented to the weight with which the Quraysh weighed these Dinars and Dirhams. Tawus narrated from Ibn ‘Umar who said: “The Messenger of Allah (saw) said: “The weight is the weight of the people of Makka, and the measure is the measure of the people of Madinah.’” Al-Baladhri narrated from Abdullah bin Th’alaba bin Sa’eer who said: “Heraclian Dinars came to the people of Makkah in Jahiliyyah as came Dirhams of al-Furs al- Bughliyya (Persians), and when they traded with them they considered them only as ore. The Mithqal had a well-known weight for them, a weight of 22 carats less a fraction. Ten Dirhams weighed seven Mithqal and the pound was 12 ounces with each ounce being 40 Dirhams. The Messenger of Allah (saw) consented to this, as did Abu Bakr, ‘Umar, Uthman and Ali.”.

De moslims bleven Herakliaanse dinars en Chosroes-dirhams gebruiken in hun vorm, muntstukken en afbeeldingen gedurende het leven van de Boodschapper van Allah ﷺ, het kalifaat van Abu Bakr as-Siddiq en de eerste jaren van het kalifaat van ‘Umar. In het 20e jaar van de emigratie (Hijrah), wat het 8e jaar van het kalifaat van ‘Umar was, sloeg ‘Umar nieuwe dirhams in de Sassanidische stijl en behield hij de Pahlavi-gezichten en het schrift, terwijl hij enkele woorden in Kufische Arabische letters toevoegde, zoals “In de naam van Allah (SWT)” en “In de naam van Allah (SWT), mijn Heer.” Moslims bleven dinars in Byzantijnse stijl en dirhams in Sassanidische stijl gebruiken, samen met het schrijven van bepaalde islamitische woorden in Arabische letters, tot de tijd van Abdul Malik bin Marwan. In het 75e jaar, of mogelijk in het 76e jaar, sloeg Abdul Malik dirhams in een specifieke islamitische stijl, waarbij islamitische teksten in Kufisch schrift op de dirhams waren gegraveerd, nadat hij de Sassanidische stijl had verlaten. In het 77e jaar sloeg hij dinars in een specifieke islamitische stijl en graveerde hij daarop islamitische teksten met Kufisch Arabisch schrift, terwijl hij de voorgaande Byzantijnse stijl verliet. Nadat Abdul Malik dirhams en dinars in een specifieke islamitische stijl had geslagen, hadden de moslims hun eigen munteenheid in een unieke islamitische stijl en lieten zij de munteenheid van andere volkeren achter zich.

The Muslims continued using Heraclian Dinars and Chosroes Dirhams in their shape, coinage and pictures throughout the life of the Messenger of Allah (saw) , the Khilafah of Abu Bakr as-Siddiq and the first years of ‘Umar’s Khilafah. In the 20th year of the Hijra, which was the 8th year of ‘Umar’s Khilafah, ‘Umar coined new Dirhams in the Sassanid style and retained the Pahlavi faces and writing while adding some words in Kufic Arabic letters such as “In the name of Allah (swt)” and “In the name of Allah (swt), my Lord.” Muslims continued using Dinars in Byzantine style and Dirhams in Sassanid style together with writing certain Islamic words in Arabic letters until the time of Abdul Malik bin Marwan. In the 75th year, or possibly in the 76th year, Abdul Malik coined Dirhams in specific Islamic style carrying Islamic texts engraved upon the Dirhams in Kufic script after abandoning the Sassanid style. In the 77th year, he coined Dinars in a specific Islamic style and engraved upon them Islamic texts with Kufic Arabic script while abandoning the previous Byzantine style. After Abdul Malik had coined Dirhams and Dinars in a specific Islamic style, Muslims had their distinct currency in a unique Islamic style and they abandoned other people’s currency.

Het gewicht van de Dinar verschilde ook niet in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) of in de Islam; het heeft een vast gewicht. Byzantijnse Dinars werden gebruikt in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), de tijd van de Boodschapper van Allah ﷺ en de kaliefen na hem. Daarna sloeg Abdul Malik Islamitische Dinars van hetzelfde gewicht. De Byzantijnse Dinar woog een Mithqal, waarbij de Mithqal 8 Dawaniq was die 20 karaat wogen of een fractie minder dan 22 karaat, waarbij beide gewichten hetzelfde zijn aangezien er een verschil is in het gewicht van de twee soorten karaat. De Mithqal wordt gemeten als 72 korrels van een gemiddeld gerrelzaad waarvan de twee kleine randjes zijn afgesneden, en het wordt ook geschat op 6.000 korrels van gemiddeld grote wilde mosterd.

The weight of the Dinar did not differ either in Jahiliyyah or Islam; it has a fixed weight. Byzantine Dinars were used in the time of Jahiliyyah, the time of the Messenger of Allah (saw) and the Khulafa’a after him. Then Abdul Malik coined Islamic Dinars of the same weight. The Byzantine Dinar weighed a Mithqal, where the Mithqal was 8 Dawaniq which weighed 20 carats or a fraction less than 22 carats, both weights being the same as there is a difference in the weight of the two types of carats. The Mithqal is measured as 72 grains of an average barley seed whose two tiny edges are cut off, and it is also estimated as 6,000 grains of average-sized wild mustard.

De Boodschapper van Allah ﷺ stemde in met dit gewicht van de Dinar en verbond hiermee de regels van armenbelasting (Zakah), bloedgeld en de amputatie voor diefstal. Zo werd het het gewicht volgens de sharia voor Dinars, en het is hetzelfde gewicht waarop Abdul Malik vertrouwde toen hij de Islamitische Dinar sloeg en deze tot een Mithqal maakte.

The Messenger of Allah (saw) consented to this Dinar weight and linked with it the rules of Zakat, blood-money and the cutting for theft. So it became the Shari’ah weight for Dinars, and it is the same weight that Abdul Malik depended upon when he coined the Islamic Dinar and made it a Mithqal.

Wat betreft de Dirhams, zij hadden verschillende gewichten omdat de Perzen drie soorten Dirhams hadden; de grote, waarvan het gewicht het gewicht van een Mithqal was, zijnde 20 carats; de kleine, waarvan het gewicht een half Mithqal-gewicht is, zijnde 10 carats; en de middelste, waarvan er tien 6 Mithqal wogen, zijnde 12 carats. Al-Balathari overleverde van Al-Hassan bin Salih, die zei: “Dirhams geslagen door niet-Arabieren hadden verschillende gewichten, zowel zwaar als licht. Zij sloegen daarvan een Mithqal, wat 20 carats is, een andere van 12 carats, en een andere van 10 carats, wat de middelste Mithqal is.” Hij overleverde van iemand anders dan Al-Hassan bin Salih, die zei: “Dirhams van de niet-Arabieren waren zodanig dat 10 stuks 10 Mithqal wogen, 10 stuks 6 Mithqal wogen en 10 stuks 5 Mithqal wogen.” Zij gebruikten de term mulish (Bughliyya) Dirhams voor grote Dirhams, of de volledige zwarte (Sood Wafiya) voor het bepalen van het basisgewicht van de Dirham, wat het gewicht van de Mithqal in goud is, zijnde 8 Dawaniq, waarbij een Daniq tweeënhalf carats is, waardoor het 20 carats wordt. Dit gewicht werd geslagen in de tijd van de Sassaniden, de rechtvaardige kaliefen en de Umayyaden.