Publieke eigendommen zijn de bezittingen waarvan de Wetgever (Ash-Shari’) het eigendom aan alle moslims gezamenlijk heeft toegekend. Hij (SWT) heeft individuen toegestaan er voordeel uit te halen, maar hen verboden ze in bezit te nemen. Deze bezittingen worden vertegenwoordigd in drie hoofdtypen: - 1. Publieke voorzieningen waar het publiek in hun dagelijks leven niet zonder kan.

Public properties are the assets which the Legislator (Ash-Shari’) has given their ownership to all the Muslims in association between them. He (swt) has permitted individuals to benefit from them but prevented them from possessing them. These assets are represented in three main types: - 1. Public utilities which the public cannot do without in their daily life.

2. Activa waarvan de natuurlijke vormgeving voorkomt dat zij aan specifieke individuen als hun eigendom kunnen worden toegewezen.

2. Assets whose natural formation prevents designation to specific individuals from their ownership.

3. Aanvulbare mineralen die niet uitgeput raken.

3. Replenishable minerals which do not deplete.

Deze drie hoofdvormen van eigendommen, en die welke daaruit voortvloeien, en de inkomsten die zij genereren, zijn in het bezit van alle moslims en worden gezamenlijk door hen gedeeld. Zij vormen een van de inkomsten van de Bait ul-Mal van de moslims, die door de kalief onder hen wordt verdeeld volgens zijn eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), binnen de regels van de sharia en in overeenstemming met het belang van de Islam en de moslims.

These three main types of properties, and those which branch out from them, and revenues they produce, are possessed by all the Muslims and jointly owned between them. They represent one of the revenues of Bait ul- Mal of the Muslims, distributed by the Khalifah among them according to his own Ijtihad, within the rules of the Shari’ah and according to the interest of Islam and Muslims.

Dit zijn de publieke voorzieningen van alle mensen waar zij in hun dagelijks leven niet zonder kunnen en die verspreid raken bij hun afwezigheid, zoals water. De Boodschapper van Allah ﷺ heeft de beschrijving van deze voorzieningen uitgelegd en deze op de meest perfecte wijze verduidelijkt via de relevante overleveringen (Hadith) die van hem zijn overgeleverd. Van Abi Khurash, van enkele metgezellen van de Profeet ﷺ, zei hij: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘Moslims zijn partners in drie (zaken): water, weidegrond en vuur.’” En in een andere overlevering: “Mensen zijn partners in drie: water, weidegrond en vuur.” Van Abu Hurayra dat de Profeet ﷺ zei: “Drie zaken mogen niet worden onthouden: water, vuur en weidegrond.” Er is ook van hem overgeleverd dat hij zei: “De Moslim is een broeder voor de Moslim, zij vergemakkelijken elkaar wat betreft water en bomen.” Water, vuur en weidegrond behoorden tot de eerste zaken die de Boodschapper ﷺ aan alle mensen toestond, en hij maakte hen er partners in en verbood hen om welk deel ervan ook te beschermen tegen het gebruik door alle Moslims, aangezien het een recht is voor alle Moslims. Zo kunnen mensen kamperen tijdens hun reizen en kunnen bedoeïenen leven in een land dat vegetatie (planten) heeft die Allah (SWT) heeft voortgebracht voor het grazen van vee zonder de inspanning van iemand in het ploegen, planten of irrigeren; een dergelijk land is voor degene die het als eerste bereikt. Niemand kan worden uitgesloten bij het gebruik ervan ten koste van andere mensen. Integendeel, zij kunnen hun vee, lastdieren en beesten gezamenlijk laten grazen, en zij gebruiken het water dat daar is op dezelfde manier. Mensen zijn partners in dergelijke eigendommen.

This is the public utilities of all people that they cannot do without in their daily life and they disperse in case of their absence, such as water. The Messenger of Allah (saw) has explained the description of these utilities and clarified them in the most perfect manner by the relevant Ahadith reported from him. From Abi Khurash from some of the companions of the Prophet (saw) , he said: “The Messenger of Allah (saw) said: ‘Muslims are partners in three (things): Water, pasture and fire.’” And in another transmission: “People are partners in three: water, pasture and fire.” From Abu Hurayra that the Prophet (saw) said: “Three should not be withheld: Water, fire and pasture.” It was also reported from him his saying: “The Muslim is a brother to the Muslim, they accommodate each other over water and trees.” Water, fire and pasture were among the first things that the Messenger (saw) permitted to all the people, and he made them partners in them and forbade them from protecting any part of them against the use by all Muslims as it is a right for all Muslims. Thus people can camp in their travels and bedouins live in a land which has vegetation (plants) that Allah (swt) has brought forth for grazing livestock without the effort of anybody in ploughing, planting or irrigation; such land is for the one who reaches it first. No one can be singled out in using it to the exclusion of other people. Rather, they can graze their cattle and livestock and beasts jointly, and they use the water which is there in the same way as well. People are partners in such properties.

Dit zijn de bezittingen waarvan de natuurlijke vormgeving het voor individuen specifiek onmogelijk maakt om deze in bezit te nemen. Dit type publiek eigendom is van de aard der zaken een publieke nutsvoorziening, vergelijkbaar met het eerste type, en het wordt op basis van het bewijs voor publieke nutsvoorzieningen hieronder geschaard; toch verhindert de aard van de vorming ervan ook het toewijzen ervan aan individuen. Dit staat in contrast met het eerste type, aangezien de aard van de vorming daar het toewijzen aan individuen niet verhindert. Zo zijn kleine waterputten, waarvoor geen vastgestelde behoefte vanuit de gemeenschap bestaat, individueel eigendom.

These are the assets whose natural formation prevents individuals specifically from their possession. This type of public property, being of the public utilities like the first type and it is included by the evidence of the public utilities, yet the nature of its formation also prevents designating it to individuals. This is contrary to the first type as the nature of its formation does not prevent designating individuals with it. Thus, small wells in which there is no established need for the community, are owned individually.

Het bewijs dat dit type tot de publieke eigendommen behoort, naast de bewijzen voor het eerste type, is de uitspraak van de Boodschapper ﷺ: “Mina is de rustplaats van degene die het eerst aankomt.” Dit komt bovenop wat is overgeleverd van de Boodschapper ﷺ, namelijk dat hij toestemming gaf aan mensen om mede-eigenaar te zijn van de openbare weg en niet toestond dat een individu deze specifiek in eigendom had. Mina is een beroemde plaats buiten Makka Al-Mukarramah, en het is een plaats waar de pelgrims kamperen na het voltooien van het stilstaan op ‘Arafat, om specifieke rituelen van de hadj uit te voeren, zoals het werpen met stenen naar de Jimar, het slachten van het offerdier, het Offer van Eid en het overnachten. De betekenis van het zijn van een rustplaats voor degene die het eerst aankomt, is dat het eigendom is van alle moslims, zodat degene die als eerste een deel ervan bereikt en daar verblijft, het voor zichzelf heeft, aangezien het een partnerschap tussen hen is en niet door iemand wordt bezeten op een wijze dat hij anderen ervan kan weren. Vergelijkbaar daarmee is de openbare weg, aangezien de Boodschapper ﷺ toestemming gaf voor de gezamenlijke deelname van de mensen daarin, en het recht van iedereen op doorgang, en hij het wegnemen van schade ervan als een vorm van liefdadigheid beschouwde, zoals is overgeleverd in de overlevering (Hadith): “Het wegnemen van schade van de weg is liefdadigheid.” Hij ﷺ verbood het zitten op de wegen en zei: “Pas op voor het zitten op de weg,” aangezien zitten de doorgang van mensen kan verhinderen of voor hen kan beperken.

The evidence that this type is of the public properties besides the evidences for the first type, is the saying of the Messenger (saw) : “Mina is the resting place of the one who reaches first.” This is in addition to what came from the Messenger (saw) that he consented to people being partners in owning the public road and not allowing an individual specifically owning it. Mina is a famous place outside of Makka Al-Mukarramah, and it is a place in which the pilgrims camp after completing the standing at ‘Arafat, so as to carry out specific rites of the Hajj, like the stoning of the Jimar, slaughtering the sacrificial animal, Eid sacrifice and staying overnight. The meaning of its being a resting place for the one who reaches first is that it is owned by all the Muslims so that the one who reaches first to any part of it and stops by in it then it is for him, as it is a partnership between them and is not owned by anyone such that he prevents others from it. Similar to that is the public road as the Messenger (saw) had consented to joint partnership of the people in it, and the right of everyone to passage, and he made the removal of harm from it a form of charity, as came in the Hadith: “The removal of harm from the road is charity.” He (saw) prohibited the sitting down on the roads and said: “Beware of sitting on the road” as sitting might prevent the passage of people or restrict it for them.

Dit zijn de aanvulbare mineralen die niet volledig uitgeput raken, en het zijn de enorme hoeveelheden mineralen die niet in maat beperkt zijn. Wat betreft onbeduidende hoeveelheden mineralen die wel in maat beperkt zijn, dit is privébezit dat individuen is toegestaan te bezitten, aangezien de Boodschapper van Allah ﷺ Bilal ibn Al-Harith al-Muzni de mineralen van de Qabaliya in het gebied van Al-Far’a in Hijaz gaf. Bilal had de Boodschapper van Allah ﷺ gevraagd om deze aan hem toe te wijzen, dus hij verleende ze aan hem en maakte hem de eigenaar. Daarom zijn de voorraden goud en zilver, en andere soorten mineralen, die in kleine niet-commerciële hoeveelheden aanwezig zijn, privébezit. Individuen is het toegestaan deze te bezitten, zoals het de Staat is toegestaan deze aan de mensen toe te wijzen. In dit geval moeten mensen een vijfde betalen van wat zij ervan winnen aan de staatskas (Bayt al-Mal), of zij nu een beetje of veel winnen.

This is the replenishable minerals which do not deplete completely, and are the vast amount of minerals which are not limited in measure. As for insignificant amounts of minerals which are limited in measure, these are private property that individuals are permitted to own as the Messenger of Allah (saw) gave Bilal ibn Al-Harith al-Muzni the minerals of the Qabaliya in the area of Al-Far’a in Hijaz. Bilal had asked the Messenger of Allah (saw) to allocate them to him, so he granted them to him and made him the owner. Therefore the deposits of gold and silver, and other types of minerals, present in small non-commercial amounts are private property. Individuals are permitted to own them as is permitted for the State to allot them to the people. In this case people have to pay one-fifth of what they extract of them to the Bait ul-Mal, whether they extract a little or a lot.

Wat betreft de uitgestrekte mineralen, die in maat niet beperkt zijn, deze zijn publiek eigendom dat toebehoort aan alle moslims en het is niet toegestaan om deze toe te wijzen, in eigendom te geven of toe te delen aan een persoon of personen. Evenzo is het niet toegestaan om concessies voor de winning ervan aan individuen of bedrijven te verlenen. In plaats daarvan moeten zij gezamenlijk eigendom blijven van alle moslims, waarbij de Staat de winning, zuivering, het smelten en de verkoop namens hen moet uitvoeren en de opbrengst in de staatskas (Bayt al-Mal) van de moslims moet storten. Er is geen verschil in de regels voor deze mineralen, of ze nu aan de oppervlakte zichtbaar zijn en zonder moeite bereikbaar zijn, zoals zout en antimoon (Kohl), of dat ze ondergronds en diep in de aarde liggen en niet kunnen worden gewonnen behalve met zwoegen, arbeid en grote moeite, zoals goud, zilver, ijzer, koper, lood, tin, uranium, fosfaat en andere mineralen; noch of ze vast zijn, zoals goud en ijzer, of vloeibaar, zoals aardolie, of gasvormig zoals aardgas.

As for the vast minerals, not limited in measure, these are public property owned by all Muslims and are not allowed to be assigned, given in ownership or allotted to any person or persons. Similarly, it is not allowed to give concession for their mining to individuals or companies. Rather they must remain a property jointly owned by all Muslims and the State should carry out their extraction, purification, smelting and selling on their behalf and place their price in the Bait ul-Mal of the Muslims. There is no difference in the rules of these minerals whether they are apparent on surface and are reached to without trouble like salt and antimony (Kohl), or are underground and deep in earth and cannot be extracted except by hardship, labour and great trouble like gold, silver, iron, copper, lead, tin, uranium, phosphate and other minerals; nor whether they are solid, like gold and iron, or liquid, like petroleum, or gaseous like natural gas.

Het beschermen van sommige publieke eigendommen van aardolie, gas en mineralen, zoals wanneer de kalief specifieke aardolie- en gasputten of specifieke mineralenmijnen aanwijst, zoals bijvoorbeeld fosfaat-, goud- en kopermijnen, waarbij hij deze beschermt en de inkomsten ervan bestemd voor de uitgaven aan de genoemde gebieden, is toegestaan door de Shar’a. Het is een nuttige methode om de nodige inkomsten op te wekken om in deze gebieden uit te geven. Het is de kalief toegestaan dit te doen op basis van het volgende:

Protecting some of the public property assets of petroleum, gas and minerals, such as when the Khalifah designates specific petroleum and gas wells or specific mineral mines like, for example, phosphate, gold and copper mines, where he protects them and designates their revenues for the expenditure on the mentioned areas, is allowed by Shar’a. It is a useful method to raise the necessary revenues to spend in these areas. It is permitted for the Khalifah to do this based on the following:

1. De Boodschapper van Allah ﷺ en de Khulafa’a na hem beschermden specifieke plaatsen die deel uitmaakten van het publieke eigendom. Van Ibn ‘Abbas, van Sa’ab b. Juthama, zei hij: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘Geen bescherming (Hima) behalve voor Allah (SWT) en Zijn Boodschapper ﷺ’”. Dat wil zeggen, geen bescherming behalve voor de Staat, vergelijkbaar met wat Allah (SWT) en Zijn Boodschapper ﷺ beschermden voor jihad, de armen, de behoeftigen en de belangen van moslims in het algemeen. Dit is niet vergelijkbaar met wat zij beschermden in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), waarbij alleen de edelen onder hen voor zichzelf beschermden. Van Nafi’ van Ibn ‘Umar: “De Profeet ﷺ beschermde An-Naqi’i (dit was een beroemde plaats in Madinah) voor de paarden van de moslims.” Op dezelfde manier beschermde Abu Bakr Al-Rabatha voor de kamelen van liefdadigheid (Sadaqah) en stelde zijn dienaar Abu Salama aan over dit gebied. ‘Umar beschermde ook Al-Sharaf in Al-Rabatha en stelde zijn dienaar aan, die Hani werd genoemd.

1. The Messenger of Allah (saw) and the Khulafa’a after him shielded specific places which were part of the public property. From Ibn ‘Abbas from Sa’ab b. Juthama, he said: “The Messenger of Allah (saw) said: ‘No protection (Hima) except for Allah (swt) and His Messenger (saw)’”. That is, no protecting except for the State similar to what Allah (swt) and His Messenger (saw) shielded for Jihad, the poor, the needy and the interests of Muslims generally. This is not similar to what they protected in the days of Ignorance (Jahiliyyah) where the noble alone among them protected for himself. From Nafi’ from Ibn ‘Umar: “The Prophet (saw) protected An-Naqi’i (this was a famous place in Madinah) for the horses of the Muslims.” Similarly Abu Bakr protected Al-Rabatha for the camels of Sadaqat and appointed his servant Abu Salama, over it. ‘Umar also protected Al-Sharaf in Al-Rabatha and appointed his servant, who was called Hani.