Dit zijn de aanvulbare mineralen die niet volledig uitgeput raken, en het zijn de enorme hoeveelheden mineralen die niet in maat beperkt zijn. Wat betreft onbeduidende hoeveelheden mineralen die wel in maat beperkt zijn, dit is privébezit dat individuen is toegestaan te bezitten, aangezien de Boodschapper van Allah ﷺ Bilal ibn Al-Harith al-Muzni de mineralen van de Qabaliya in het gebied van Al-Far’a in Hijaz gaf. Bilal had de Boodschapper van Allah ﷺ gevraagd om deze aan hem toe te wijzen, dus hij verleende ze aan hem en maakte hem de eigenaar. Daarom zijn de voorraden goud en zilver, en andere soorten mineralen, die in kleine niet-commerciële hoeveelheden aanwezig zijn, privébezit. Individuen is het toegestaan deze te bezitten, zoals het de Staat is toegestaan deze aan de mensen toe te wijzen. In dit geval moeten mensen een vijfde betalen van wat zij ervan winnen aan de staatskas (Bayt al-Mal), of zij nu een beetje of veel winnen.
This is the replenishable minerals which do not deplete completely, and are the vast amount of minerals which are not limited in measure. As for insignificant amounts of minerals which are limited in measure, these are private property that individuals are permitted to own as the Messenger of Allah (saw) gave Bilal ibn Al-Harith al-Muzni the minerals of the Qabaliya in the area of Al-Far’a in Hijaz. Bilal had asked the Messenger of Allah (saw) to allocate them to him, so he granted them to him and made him the owner. Therefore the deposits of gold and silver, and other types of minerals, present in small non-commercial amounts are private property. Individuals are permitted to own them as is permitted for the State to allot them to the people. In this case people have to pay one-fifth of what they extract of them to the Bait ul-Mal, whether they extract a little or a lot.
Wat betreft de uitgestrekte mineralen, die in maat niet beperkt zijn, deze zijn publiek eigendom dat toebehoort aan alle moslims en het is niet toegestaan om deze toe te wijzen, in eigendom te geven of toe te delen aan een persoon of personen. Evenzo is het niet toegestaan om concessies voor de winning ervan aan individuen of bedrijven te verlenen. In plaats daarvan moeten zij gezamenlijk eigendom blijven van alle moslims, waarbij de Staat de winning, zuivering, het smelten en de verkoop namens hen moet uitvoeren en de opbrengst in de staatskas (Bayt al-Mal) van de moslims moet storten. Er is geen verschil in de regels voor deze mineralen, of ze nu aan de oppervlakte zichtbaar zijn en zonder moeite bereikbaar zijn, zoals zout en antimoon (Kohl), of dat ze ondergronds en diep in de aarde liggen en niet kunnen worden gewonnen behalve met zwoegen, arbeid en grote moeite, zoals goud, zilver, ijzer, koper, lood, tin, uranium, fosfaat en andere mineralen; noch of ze vast zijn, zoals goud en ijzer, of vloeibaar, zoals aardolie, of gasvormig zoals aardgas.
As for the vast minerals, not limited in measure, these are public property owned by all Muslims and are not allowed to be assigned, given in ownership or allotted to any person or persons. Similarly, it is not allowed to give concession for their mining to individuals or companies. Rather they must remain a property jointly owned by all Muslims and the State should carry out their extraction, purification, smelting and selling on their behalf and place their price in the Bait ul-Mal of the Muslims. There is no difference in the rules of these minerals whether they are apparent on surface and are reached to without trouble like salt and antimony (Kohl), or are underground and deep in earth and cannot be extracted except by hardship, labour and great trouble like gold, silver, iron, copper, lead, tin, uranium, phosphate and other minerals; nor whether they are solid, like gold and iron, or liquid, like petroleum, or gaseous like natural gas.
Het bewijs dat deze uitgestrekte mineralen van onbeperkte omvang publiek eigendom zijn, is wat er is overgeleverd van Abyadh b. Hammal al-Mazini: “dat hij de Boodschapper van Allah ﷺ bezocht en hem vroeg om het zout aan hem toe te wijzen, en hij wees het aan hem toe. Toen hij zich omdraaide, zei een man in de vergadering: ‘Weet u wat u aan hem heeft toegewezen? Voorwaar, u heeft aan hem water toegewezen dat zich weer aanvult’, waarna de Profeet ﷺ het van hem terugtrok.” Het feit dat de Boodschapper van Allah ﷺ het zout dat hij aan Abyadh b. Hammal had toegewezen, terugnam nadat hij wist dat het overvloedig was, is een bewijs dat elke grote hoeveelheid mineralen die niet uitgeput raakt, niet door individuen mag worden bezeten, aangezien het eigendom is van alle moslims. Deze zaak is niet specifiek voor zout, maar is algemeen voor alle mineralen, wat hun type ook moge zijn, op voorwaarde dat ze dezelfde status hebben als de grote hoeveelheid water (zoutmineraal), oftewel: dat het zich weer aanvult.
The evidence that these vast minerals of unlimited measure are public property, is what is narrated from Abyadh b. Hammal al-Mazini “that he called on the Messenger of Allah (saw) and asked him to allocate to him the salt and he allocated it to him. When he turned away a man in the gathering said: ‘Do you know what you have allotted to him? Verily you have allotted to him replenishable water’, so the Prophet (saw) withdrew it from him.” The fact that the Messenger of Allah (saw) took back from Abyadh b. Hammal the salt he had allotted to him, after he knew that it was abundant, is an evidence that any vast quantity mineral, which does not deplete, is not allowed to be owned by individuals as it is an ownership of all the Muslims. This matter is not specific to salt, rather it is general for all minerals whatever their type, on condition that they are of the same status as the vast quantity of water (salt mineral) i.e. which is replenishable.
Aangezien mineralen die hernieuwbaar zijn publiek eigendom zijn voor alle burgers, is het de Staat daarom niet toegestaan om deze toe te wijzen aan individuen of bedrijven, noch om individuen of bedrijven toe te staan deze voor hun eigen gewin te ontginnen. Integendeel, het is de Staat verplicht om deze zelf te ontginnen namens de moslims, als een vorm van zorg dragen voor hun zaken. Alles wat zij ontginnen, zal publiek eigendom zijn voor alle burgers.
As minerals which are replenishable are public property for all citizens, it is not therefore permitted for the State to allocate them to individuals or companies nor to allow individuals or companies to mine them for their own benefit. Rather it is obligatory upon it to mine them by itself on behalf of the Muslims as a form of looking after their affairs. All that it extracts will be a public property for all the citizens.
De winning van deze mineralen, in het bijzonder diegene die zich ondergronds bevinden, of het nu vloeibaar of vast is, vereist machines en fabrieken. De Staat wint deze mineralen, onder alle omstandigheden, namens de burgers aan in haar hoedanigheid als publiek eigendom. Deze winning zal ofwel rechtstreeks door de Staat geschieden via machines en fabrieken die eigendom zijn van de Staat en tot het publieke eigendom behoren, of zij zal ze winnen via individuen in ruil voor lonen die worden betaald op basis van hun geleverde inspanningen of de machines die zij bezitten.
Extraction of these minerals, particularly that which is underground whether liquid or solid, requires machines and factories. The State, in all circumstances, extracts these minerals on behalf of the citizens in its capacity as public property. This extraction will either be directly by the State via machines and factories owned by the State they are from the public properties, or it will extract them through individuals in return for wages paid based on their efforts accrued or the machines they own.
Als zij deze mineralen winnen met machines en fabrieken die zij bezitten, is het toegestaan dat het eigendom van deze machines en fabrieken eigendom van de Staat blijft. De Staat kan deze ook omzetten in publiek eigendom, wat de voorkeur verdient boven het blijven van staatseigendom. Zo volgen zij de regel van het eigendom van deze mineralen, namelijk het worden van publiek eigendom. Dit volgt de regel van het eigendom van de mineralen die zij produceren. Dit is afgeleid van het verbod op het vervaardigen van alcohol en het verbod op het bezit van een alcoholfabriek, voortvloeiend uit het verbod op alcohol genomen uit de overlevering (Hadith) van Anas: “De Boodschapper van Allah ﷺ vervloekte tien (personen) in verband met alcohol: degene die het perst (produceert) en degene voor wie het geperst wordt (geproduceerd wordt)…” overlevering (Hadith). En uit de overlevering (Hadith) overgeleverd door ibn ‘Umar: “alcohol werd op tien manieren vervloekt: de vloek is op de alcohol zelf, de drinker, degene die het aan een ander serveert (om te drinken), de verkoper, de koper, de perser (degene die het uitperst) en degene voor wie het geperst wordt…” Deze overleveringen (Ahadith) verboden het persen van alcohol en de vervaardiging ervan, ondanks het feit dat het persen van druiven voor iets anders dan de vervaardiging van alcohol niet verboden is, en daaruit volgend is het verboden om een fabriek te bezitten voor de productie van alcohol. Daarop is het toegestaan om de werktuigen en fabrieken die eigendom zijn van de Staat voor het winnen van de hernieuwbare mineralen tot publiek eigendom te maken, aangezien deze mineralen publiek eigendom zijn, en daarom de prijs van deze machines en fabrieken van het publieke eigendom is.
If it extracts these minerals with machines and factories which it owns, it is permitted that the ownership of these machines and factories remain as property of the State. The State might also convert them to public property, which is more preferable than to remain as a state property. Thus they take the rule of the ownership of these minerals i.e. becoming public property. This follows the rule of the ownership of the minerals they produce. This is derived from the prohibition of manufacturing alcohol and prohibtion of owning an alcohol factory following the prohibiton of alcohol taken from the Hadith of Anas: “The Messenger of Allah (saw) cursed ten (persons) in relation to alcohol: The one who presses (produces it) and the one for whom it is pressed (produced)…” Hadith. And from the Hadith narrated by ibn ‘Umar: “ alcohol was cursed in ten ways: Curse is for itself, and its drinker, the one who serves it to another (to drink), its vendor, its purchaser, presser (one who squeezes it), and the one for whom it is pressed…” These Ahadith prohibited the pressing of alcohol and its manufacture, despite the fact that pressing grapes for other than manufacturing of alcohol is not prohibited, and following from this it is prohibited to own a factory for producing alcohol. Thereupon it is permissible to make the tools and factories owned by the State to extract the replenishible minerals public property, following that these minerals are public property, and therefore the price of these machines and factories is of the public property.
Wat betreft de winning van deze mineralen door de Staat via het gebruik van individuen in ruil voor loon, gebaseerd op arbeid, de behaalde winst of de machines die zij bezitten: deze machines en fabrieken blijven privé-eigendom van de individuen, vanwege het feit dat een fabriek op zichzelf privé-eigendom is. De Boodschapper ﷺ had ingestemd met het feit dat individuen fabrieken als privé-eigendom bezitten, en hij vervaardigde zijn kansel (Mimbar) en ring daarvan.
As for the mining of these minerals by the State through using individuals in return for wages, based on labour, benefit accrued or the machines, which they possess, these machines and factories remain owned privately by the individuals, due to the fact that a factory in itself is of the private property. The Messenger (saw) had consented to individuals owning factories as private property, and he manufactured his pulpit (Mimbar) and ring from them.
Het eigendom van deze machines en fabrieken door individuen staat hen echter niet toe om de hernieuwbare mineralen voor zichzelf te winnen of te extraheren, aangezien deze mineralen eigendom zijn van alle moslims. Niemand mag een concessie krijgen aan een individu onder hen, maar het is toegestaan dat zij door de Staat worden ingehuurd voor een vastgesteld loon in ruil voor het exploiteren ervan bij de winning van deze mineralen. Alles wat zij aan mineralen winnen, zal als publiek eigendom voor alle moslims worden beschouwd en de opbrengst ervan zal worden geplaatst in de staatskas (Bayt al-Mal) van de moslims in de sectie van Publiek Eigendom, aangezien de staatskas (Bayt al-Mal) de plaats is waar het wordt bewaard, hoewel het eigendom is van alle moslims.
However, the individuals’ ownership of these machines and factories does not allow them to mine or extract the replenishable minerals for themselves, for these minerals are owned by all Muslims. No one is allowed to have concession to an individual among them, but it is permitted that they be hired by the State for a defined wage in return for operating them in mining these minerals. All that they mine of minerals will be owned as public property for all Muslims and its revenue will be placed in Bait ul-Mal of the Muslims in the section of Public Property, as Bait ul-Mal is its place of keeping though it is owned by all Muslims.
Daarom is het toegestaan dat de machines en fabrieken die worden gebruikt voor de winning van hernieuwbare mineralen en gas eigendom zijn van de Staat of publiek eigendom kunnen zijn, en het is toegestaan dat zij als privé-eigendom worden bezeten door individuen of bedrijven, van wie de Staat hen zou kunnen huren.
Therefore, it is allowed for the machines and factories used for the mining of replenishable minerals and gas to be owned by the State or it may be public property, and it is allowed for them to be owned as private property by individuals or companies, from whom the State might hire them.
De wijze van het gebruik van de publieke eigendommen en de bijbehorende inkomsten.
The Manner of Utilising the Public Property Assets and their Revenues.
Aangezien de publieke eigendommen en de bijbehorende inkomsten toebehoren aan alle moslims, heeft elke burger het recht om te profiteren van de publieke eigendommen en hun inkomsten, of hij nu een man of een vrouw is, jong of oud, rechtvaardig of slecht.
As the public property assets and their revenues are owned by all the Muslims, every citizen has the right to benefit from the assets of public property and their revenues, whether he is a man or woman, young or old, righteous or evil.
De publieke eigendommen verschillen in de wijze waarop zij gebruikt kunnen worden. Sommige ervan zijn voor een burger gemakkelijk rechtstreeks te gebruiken met behulp van zijn eigen middelen, terwijl andere niet zo gemakkelijk zijn.
The public property assets are not the same in the manner of utilising them. Some of them are easy for a citizen to utilise directly with the use of his machines, and others are not as easy.
Wat de eerste verdeling betreft, zoals water, weidegrond, vuur, openbare wegen, zeeën, rivieren, oceanen, meren en grote kanalen: een persoon kan rechtstreeks van water, weidegrond en vuur zelf profiteren. Hij kan dus naar putten, bronnen en rivieren gaan om ervan te drinken en water ervan mee te nemen om aan zijn vee en grazend vee te geven. Hij kan naar weidegronden gaan om zijn vee en veestapel te laten grazen en naar de bossen gaan om hout te verzamelen.
As for the first division, e.g. water, pasture, fire, public roads, seas, rivers, oceans, lakes and great canals, a person might benefit directly from water, pasture and fire by himself. So he can go to wells, springs and rivers in order to drink from them and carry water from them to give to his cattle and grazing livestock. He can go to grazing pastures in order to graze his cattle and livestock and go to the forests to gather wood from.
Hij is ook toegestaan om bij de grote rivieren een machine op te stellen om zijn plantage en bomen ermee te irrigeren, zolang de grote rivieren breed genoeg zijn voor alle mensen en het opstellen van persoonlijke machines geen enkele van de moslims schaadt. In hetzelfde opzicht is het voor elk individu toegestaan om te profiteren van de openbare weg, zeeën, rivieren en algemene kanalen zoals het Suez-kanaal. Hij heeft dus het recht om op de openbare weg te lopen, alleen of met zijn dieren of auto's. Hij kan ook reizen op de zeeën, rivieren en algemene kanalen met zijn boten en schepen, aangezien hij geen enkele moslim schaadt en ook niemand zou belemmeren, vanwege de breedte van de openbare weg, zeeën, rivieren en kanalen.
He is also allowed to erect a machine at the big rivers to irrigate his plantation and trees from them as long as the big rivers are wide enough for all the people, and erecting personal machines does not harm any of the Muslims. Similarly, it is for each individual to benefit from the public road, seas, rivers and general canals like the Suez Canal. So he has the right to walk in the public road by himself or with his animals or cars. He can also travel in the seas, rivers and general canals with his boats and ships, for he does not harm any Muslim nor would he restrain anyone, due to the width of the public road, seas, rivers and canals.
Wat betreft de tweede categorie van publieke eigendommen die niet gemakkelijk direct te benutten zijn en daarom inspanning, moeilijkheid en mijnbouw vereisen, zoals aardolie, gas en mineralen, is de Staat degene die deze beheert en namens de moslims ontgonnen, en de opbrengsten daarvan in de staatskas (Bayt al-Mal) van de moslims stort. De kalief is de enige bevoegde persoon om de opbrengsten en inkomsten daarvan te verdelen op basis van zijn eigen zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), binnen de regels van de Sharia en volgens wat hij ziet het belang van de moslims dienen.
As for the second division of the public property assets which are not easy to benefit from directly and thus require hardship, difficulty and mining like petroleum, gas and minerals, the State is the one who supervises them and mines them on behalf of the Muslims and places their revenues in Bait ul-Mal of the Muslims. The Khalifah is the only competent person for distributing their proceeds and revenues according to his own Ijtihad, within the rules of Shar’a and according to what he sees fulfilling the interest of Muslims.
Het is mogelijk om over te gaan tot de verdeling van de opbrengsten en inkomsten van publieke eigendommen in de volgende vormen:
It is possible to proceed in distributing the proceeds and revenues of public properties in the following forms:
Ten eerste: Het uitgeven aan zaken die verband houden met publiek eigendom, zodat middelen worden besteed aan:
Firstly: To spend upon what is related to public property, so funds are spent on:
1. De afdeling van Publiek Eigendom; haar gebouwen, kantoren, dossiers, studies en werknemers.
1. The department of Public Property; its buildings, offices, records, studies and employees.
2. De experts, adviseurs, technici en werknemers die worden ingezet om petroleum, gas en mineralen te bestuderen, te verkennen en te boren, en die werken aan het extraheren, verwerken en behandelen ervan om ze geschikt te maken voor gebruik. En ook degenen die worden ingezet om water te leveren en elektriciteit op te wekken en te leveren.
2. The experts, advisers, technicians and employees who are employed to study, explore and drill for petroleum, gas and minerals, and work to extract, process and treat them to make them suitable for use. And also those who are employed to supply water and produce and supply electricity.
3. Voor de aanschaf van machines, fabrieken en de noodzakelijke transportmiddelen om petroleum en gas te winnen en te raffineren, om mineralen te verwerken, te zuiveren en te behandelen en ze geschikt te maken voor gebruik, en voor de machines en fabrieken die nodig zijn voor de productie en het gebruik van publieke eigendommen.
3. For purchasing machines, factories and the necessary means of transportation so as to mine and refine petroleum and gas, to process, purify and treat minerals and make them suitable for use, and upon the machines and factories necessary to manufacture and utilise public property assets.
4. De machines om water te extraheren en te pompen, en de leidingen om het te leveren.
4. The machines to extract water and pump it, and the pipes to supply it.
5. De elektriciteitsgeneratoren, elektriciteitscentrales, de palen en draden ervan.
5. The electricity generators, power stations, its poles and wires.
6. Spoorwegen en tramwegen.
6. Railroads and tramways.
Elke van deze uitgaven heeft betrekking op publiek eigendom, het beheer en de behandeling ervan, zodat men er voordeel uit kan trekken. Daarom zouden de uitgaven aan deze zaken moeten komen uit de inkomsten van het publieke eigendom, net zoals de uitgaven aan de verzamelaars van Sadaqat (verplichte liefdadigheid (Sadaqah)) komen uit het geld van de Sadaqat:
Each of these expenditures relates to public property, its administration and treatment so as to benefit from it. Thus the expenditure upon these matters should come from the revenues of the public property, just as spending upon the collectors of Sadaqat (obligatory charity) comes from the money of Sadaqat:
“En degenen die daarover aangesteld zijn” [At-Tauba: 60]
“And those employed over it” [At-Tauba: 60]
Voorwaar, Allah (SWT) heeft voor hen een deel van de liefdadigheid (Sadaqah) gemaakt als beloning voor het innen ervan.
Verily Allah (swt) has made for them a portion of the Sadaqat in return for their of collection it.
Ten tweede: De verdeling aan individuele burgers die de eigenaren zijn van deze publieke eigendommen en hun inkomsten. De kalief (Khalifah) is in deze verdeling niet op een specifieke wijze beperkt. Het is aan hem om onder hen publieke bezittingen te verdelen, zoals water, elektriciteit, aardolie en gas, gelijk aan hun behoefte voor privégebruik in hun huizen en markten zonder prijs. Hij kan het eveneens aan hen verkopen tegen enkel de kostprijs of tegen de marktprijs, net zoals hij ook geld onder hen kan verdelen uit de winsten van de publieke eigendommen. Hij zal in dit alles handelen volgens wat hij als goed en voordelig voor de burgers beschouwt. Ten derde: De staatsuitgaven zijn tegenwoordig enorm geworden, aangezien de verantwoordelijkheden zijn verbreed en de uitgaven zijn toegenomen. De algemene inkomsten die verschuldigd zijn aan de staatskas (Bayt al-Mal), namelijk de hoofdelijke belasting (Jizyah), grondbelasting (Kharaj), ‘Ushr en Khums, dekken mogelijk niet alle publieke uitgaven, zoals dat het geval was in het verleden, in de tijd van de Boodschapper ﷺ, de kaliefen (Khulafa’a) na hem, de dagen van de Umayyaden en Abbasiden en zelfs in de dagen van de Ottomanen. Dit is na de enorme ontwikkeling in de levenswijze en de civiele vormen, in het bijzonder in de oorlogswapens, die een angstaanjagend niveau heeft bereikt, wat derhalve vraagt om een toename in de uitgaven. Daarom is het onvermijdelijk dat de staat een andere bron van inkomsten heeft om de uitgaven te dekken die verschuldigd zijn aan de staatskas (Bayt al-Mal), of er nu fondsen in aanwezig zijn of niet; de verplichting om aan zaken uit te geven wordt overgedragen voor het geval er geen fondsen in de staatskas (Bayt al-Mal) zijn. Dit betreft de uitgaven van de kantoren en departementen van de staat, de vergoedingen van de bestuurders, de voorziening van het leger, de salarissen van de ambtenaren, de uitgaven voor de watervoorziening, openbare wegen, het oprichten van scholen, universiteiten, moskeeën en ziekenhuizen die noodzakelijk zijn voor de moslimgemeenschap (Ummah) en waar zij niet zonder kan en die schade zou lijden bij afwezigheid. De uitgaven aan de armen en behoeftigen, reizigers, wezen, weduwen en gehandicapten in nood. Hetzelfde geldt voor het uitgeven voor jihad, het voorbereiden van een sterk leger en het voorzien in alle vereisten van de zware industrie om moderne, ontwikkelde wapens te produceren, zowel nucleaire als andere, evenals raketten, vliegtuigen, tanks, artillerie en oorlogsschepen. Dit is in antwoord op Zijn zeggen: “Bereid voor hen voor wat je ook maar kunt aan kracht en aan getemde ruiters, waarmee je de vijanden van Allah (SWT) en jullie vijanden afschrikt, en anderen die jullie niet kennen (maar) Allah (SWT) kent hen.” [Al- Anfal: 60]
Secondly: Distribution upon individual citizens who are the owners of these public properties and their revenues. The Khalifah is not restricted in this distribution in any specific manner. It is for him to distribute amongst them of the public property assets like water, electricity, petroleum and gas equal to their need for their private use in their homes and markets without price. He can as well sell it to them at a cost price only or at the market price just as he can also distribute amongst them money, out of the profits of the public properties. He would proceed in all this according to what he views as good and of benefit for the citizens. Thirdly: The state expenditures nowadays have become enormous since its responsibilities have widened and its expenditures increased. The general revenues due to Bait ul-Mal of Jizya, Kharaj, ‘Ushr and Khums may not meet all the public expenditures as was the case in the past, at the time of the Messenger (saw) the Khulafa’a after him, the days of the ‘Umayyads and Abbasids and even in the days of the Uthmanis. This is after the huge development in the means of life and its civic forms, particularly in the weapons of war which has reached a terrifying level hence calling for increase in expenditure. Therefore, it is inevitable that the state has another source of income to cover the expenditures due on Bait ul-Mal whether there are funds in it or not; the obligation to spend on matters is transferred in case there are no funds in Bait ul-Mal. This is like the expenditures of the offices and departments of the State, the compensation of the rulers, the provision of the army, salaries of the civil servants, the expenditures to supply water, open roads, establish schools, universities, mosques and hospitals which are necessary for the Ummah and she cannot do without and would suffer in case of absence. The spending upon the poor and needy, wayfarers, orphans, widows and disabled in need. Similarly is the spending upon Jihad, preparation of a strong army and supplying all the requirements of the heavy industry to produce modern developed weapons, both nuclear and otherwise as well as missiles, planes, tanks, artillery, warships. This is in response to His saying : “Prepare for them as much as you are able of force and tethered cavalry to frighten by it the enemies of Allah (swt) and your enemies, and others whom you do not know (but) Allah (swt) knows them.” [Al- Anfal: 60]
Elk van deze uitgavenposten vereist een aanzienlijke bron van inkomsten om eraan te kunnen besteden, en er is voor de kalief geen enkele manier om de uitgaven voor deze gebieden te dekken, behalve op een van drie manieren. Dit komt bovenop wat er voortvloeit uit de nieuwe veroveringen. Deze drie manieren zijn:
Each of these areas of expenditure requires a considerable source of revenues in order to spend on them, and there is no way for the Khalifah to cover the expenditure upon these areas except by one of three ways. This is in addition to what may come from the new conquests. These three ways are:
1. Lenen van buitenlandse landen en internationale financiële instellingen.
1. Borrowing from foreign countries and international financial institutions.
2. Het beschermen van sommige publieke eigendommen van aardolie, gas en mineralen.
2. Protecting some of the public property assets of petroleum, gas and minerals.
3. Belastingen opleggen aan de moslimgemeenschap (Ummah). Lenen van buitenlandse landen.
3. Putting taxes on the Ummah. Borrowing from Foreign Countries.
Wat betreft het lenen van buitenlandse landen of internationale financiële instellingen, dit is niet toegestaan door de Shar’a, omdat dergelijke leningen niet zouden bestaan zonder bankrente of met opgelegde voorwaarden. Bankrente is verboden door de Shar’a, of het nu van individuen of landen komt, aangezien het opleggen van voorwaarden de lenerende landen en instellingen controle geeft over moslims en de wil van moslims en hun beschikking onderworpen maakt aan de wil van de lenerende landen en instellingen, een zaak die verboden is door de Shar’a. De internationale leningen behoorden tot de gevaarlijkste beproevingen en tot de oorzaken voor het opleggen van de autoriteit van de ongelovigen (Kuffar) over de islamitische landen; en hoe vaak heeft de moslimgemeenschap (Ummah) niet geleden onder de rampen van deze leningen? Daarom is het de kalief niet toegestaan om terug te vallen op internationale leningen om de uitgaven op deze gebieden te dekken.
As for borrowing from foreign countries or international financial institutions, it is not allowed by Shar’a because such loans would not be except with bank interest or with imposed conditions. Bank interest is prohibited by Shar’a, whether from individuals or countries, as the imposition of conditions gives the lending countries and institutions control over Muslims and makes the will of Muslims and their disposition subject to the will of the lending countries and institutions, a matter which is prohibited by Shar’a. The international loans were among the most dangerous afflictions and among the causes for imposing the authority of the Kuffar upon the Islamic lands; and how often has the Ummah suffered from the calamities of these loans? Therefore, the Khalifah is not allowed to resort to international loans to cover the expenditure on these areas.