۷.۱ رد اندیشه فردگرایی
7.1 Refuting the Thought of Individualism
واژه «individualism» (فردگرایی) از واژه «individual» (فرد) مشتق شده است. ریشهٔ آن واژهٔ لاتینی individuum است که به معنای موجودی تجزیهناپذیر است. در غرب، این معنا در مفهوم فلسفی به کار میرود، زیرا مفهوم فردگرایی بر موجودی تجزیهناپذیر، یعنی انسان، و بر ویژگیهای متمایز انسان به عنوان کسی که از استقلال در اندیشیدن، انتخاب و عمل برخوردار است، اطلاق میشود. فردگرایی نظریهای است که بر این باور است که فرد بر همهٔ شکلهای واقعیت برتری دارد و دارای بالاترین ارزش ذاتی است. اصطلاح فردگرایی همچنین در تقابل با تمامیتخواهی و جمعگرایی به کار میرود. این اصطلاح دیدگاه سیاسیای را فراهم میآورد که برتری را به فرد و ابتکار فردی میبخشد و نقش دولت را کاهش میدهد، یا حتی آن را نفی میکند. همچنین دیدگاه اجتماعیای را فراهم میآورد که بر حقوق فرد، در برابر جامعه، تمرکز دارد، و در عین حال نقش دولت و نهادهای اجتماعی را تابع فرد میسازد و منافع او را تضمین میکند. مفهوم فردگرایی واقعیت مبارزهٔ انسان غربی علیه رژیمهای تمامیتخواه و مستبد، پیش از روشنگری و مدرنیته، را در خود دارد. این مفهوم نمادِ دیدگاه جهانشمولِ نوینِ غربی است، با ابعاد سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، که در آن افراد هم ارباب و هم مرکز جهان میشوند و هستی جهان را مهار میکنند. هر فرد آزادی دارد که شیوهٔ زندگی و رفتار خود را برگزیند، زیرا او موجودی است که بر موجودیتهای دولت، جامعهٔ محلی و جامعه مقدم است. فرد با حقوق طبیعیای زاده میشود که باید از آن بهرهمند شود. بر این اساس، افراد هدف دولتاند، که حقوق ایشان را پاس میدارد و آزادی (liberty) آنان را حفظ میکند. فردگرایی همچنین هدف جامعه است، جامعهای که در آن اجتماع در خدمت فرد است، و نه جامعهای که در آن فرد در خدمت اجتماع باشد.