۲.۱ ظهور اندیشهٔ غربی
2.1 Emergence of Western Thought
غربیها دیدگاههای گوناگونی دربارهی تاریخ اندیشهی خود دارند، یعنی دربارهی مراحل شکلگیری تمدنشان و فرهنگ مدرنشان که به «روشنگری» و «مدرنیسم» توصیف میشود. برخی از غربیها تاریخ را به سه دوران تقسیم کردهاند: عهد باستان، سدههای میانه و عصر مدرن. این تقسیمبندی جامع غالب است. دیگرانی مانند موریس بیشاپ در کتاب خود، «سدههای میانه»، تأکید میکنند که سدههای میانه با سقوط روم آغاز شد و دورانها را به «عصر تاریک» و «سدههای میانهی اوج» تقسیم میکنند. بیشاپ «۲۹ مه ۱۴۵۳» را، روزی که قسطنطنیه گشوده شد، یکی از «تاریخهای محوری» تاریخ غرب میداند که «پایان سدههای میانه و آغاز دوران مدرن را مشخص میکند». به گفتهی هربرت آلبرت لارنس فیشر در سهجلدی خود، «تاریخ اروپا»، با پایان سدههای میانه یا دوران قرون وسطا، عصر رنسانس، اصلاحات دینی و خرد آغاز شد. ه. ا. ل. فیشر تأکید کرد که تعیین مرز میان سدههای میانه و عصر مدرن در تاریخ، برای پژوهشگر کار سادهای نیست. در میان غربیها کسانی هستند که مراحلی را که اندیشهی غربی از سر گذرانده به تفصیل شرح دادهاند، مانند ویل دورانت در کتاب «تاریخ تمدن» و رولاند ان. استرومبرگ در کتاب «تاریخ فکری اروپا از ۱۷۸۹»، که در آن استرومبرگ این مراحل را به سدههای میانه، دوران رنسانس، دوران اصلاحات دینی و دوران باروک تقسیم کرده است. به گفتهی استرومبرگ، فلسفهی دوران باروک، فلسفهی عصر پس از رنسانس است، یا از منظری دیگر، دوران پس از جنبش اصلاحات دینی است که تقریباً از سال ۱۵۷۰ میلادی آغاز و تا پس از ۱۶۵۰ میلادی ادامه یافت. سپس استرومبرگ قرن هفدهم را عصر استدلال و خرد برجسته میکند: «اروپا که از بحران هولناک اصلاحات دینی درهم کوبیده شده بود، به رنسانس علمی و فکری قرن هفدهم دست یافت». استرومبرگ برای اثبات این که قرن هفدهم میلادی عصر خرد بود، به گالیله، نیوتن، دکارت، اسپینوزا، هابز، لاک و لایبنیتس استناد میکند. سپس استرومبرگ با شور و شوق از «آن فصل فوقالعاده از تاریخ اندیشه، یعنی روشنگری قرن هجدهم» سخن میگوید، و پیش از آن به ماهیت ایدئولوژیک قرن نوزدهم میلادی اشاره میکند.