Het is waar dat een praktisch model van de islamitische ideologie niet volledig bestaat in de hedendaagse wereld. Islam is echter geen nieuwe religie of ideologie. Integendeel, de islam heeft de langste geschiedenis van implementatie van welke enkele ideologie dan ook. Het socialisme heeft minder dan tachtig jaar aan ervaring in zijn geschiedenis. Het kapitalisme, in al zijn vormen of gedaanten, heeft nauwelijks tweehonderd jaar aan praktische implementatie in zijn geschiedenis. De islam daarentegen heeft meer dan dertienhonderd jaar aan implementatie gehad. Tijdens deze periode kende het kracht en zwakte, overwinning en nederlaag, vooruitgang en verval. Met andere woorden, de duur van de islamitische ideologie in het praktische leven heeft voldoende gegevens om het vermogen van de islam te valideren om met verschillende aspecten van het leven om te gaan, crises aan te pakken, menselijke problemen op te lossen, het leven van mensen te organiseren, oorlogsvoering te administreren en vreedzame onderlinge relaties te beheren.

It is true that a practical model of the Islamic ideology does not fully exist in the contemporary world. However, Islam is not a new religion or ideology. On the contrary, Islam has the longest record of implementation for any single ideology. Socialism has less than eighty years of experience in its record. Capitalism, in any of its forms or shapes, barely has two hundred years of practical implementation in its record. Islam, on the other hand, had more than thirteen hundred years of implementation. During this period, it experienced strength and weakness, victory and defeat, progress and decline. In other words, the duration of the Islamic ideology in practical life has sufficient data to validate the ability of Islam to cope with various aspects of life, to deal with crisis, to resolve human-related problems, to organize the life of humans, to administer warfare relations, and to manage peaceful interrelations.

Gedurende de periode van de implementatie van de Islam kwamen verschillende naties onder het bewind van de Islam, met diverse talen, etniciteiten, religies, kleuren en rassen. De geschiedenis van de implementatie van de Islam is daarom veel rijker dan nodig is om enige ideologie te testen. Dit gedeelte zal een kort verslag geven van de geschiedenis van de Islamitische ideologie in de praktijk. Voor meer gedetailleerde informatie over de geschiedenis van de Islamitische staat en beschaving kan de lezer een breed spectrum aan publicaties over de Islamitische geschiedenis raadplegen.176

Throughout the implementation period of Islam, several nations came under the rule of Islam with diverse languages, ethnicity, religions, colors, and races. So the record of implementation of Islam is far more rich than required to test any ideology. This section will provide a brief account of the history of the Islamic ideology in action. For more detailed information on the history of the Islamic state and civilization, the reader can consult a wide spectrum of publication on the Islamic history.176

Om het succes van de islamitische ideologie te illustreren in het bereiken van haar doelstellingen bij het creëren van een stabiel en rechtvaardig systeem, zal ik vertrouwen op historische getuigenissen van geleerden en historici. Ik zal een beroep doen op de getuigenissen van niet-moslim historici en geleerden om meer betrouwbaarheid toe te voegen aan de discussie en de conclusies.

To illustrate the success of the Islamic ideology in achieving its objectives in creating a stable and just system, I will rely on historical witnesses of scholars and historians. I will resort to the witnesses of non-Muslim historians and scholars to add more reliability to the discussion and conclusions.

Verschillende historici hebben een deel van hun verslag gewijd aan de persoonlijkheid van de Profeet Muhammad ﷺ als de schepper van een beschaving gebaseerd op de ideologie en religie van de Islam. De persoonlijkheid van de leider en zijn vermogen om een samenleving te vormen op basis van zijn ideeën en overtuigingen, demonstreert de praktische toepasbaarheid van de ideologie. Edward Gibbon schrijft in *The Decline and Fall of the Roman Empire* over de Profeet Muhammad ﷺ en zegt: “Het gezonde verstand van Mohammad ﷺ verachtte de pracht en praal van de koninklijke macht. De Apostel van God ﷺ onderwierp zich aan de nederige taken van het gezin; hij stak het vuur aan; veegde de vloer; melkte de ooien; en herstelde met zijn eigen handen zijn schoenen en kleding. Terwijl hij de boetedoening en de verdienste van een kluizenaar minachtte, hield hij zonder enige ijdelheid het sobere dieet van een Arabier aan.” Edward Gibbon en Simon Oakley breiden in een ander verslag de observatie uit van de unieke bestuurlijke eigenschappen van Mohammad ﷺ naar zijn volgelingen en hun vermogen om een beschaving meer dan twaalfhonderd jaar in stand te houden. De morele kracht van de Profeet Muhammad ﷺ wordt aangehaald als een belangrijke bijdrage aan het succes van de beschaving die hij creëerde. Gibbon en Oakley schrijven met grote waardering en bewondering: “Het is niet de verspreiding, maar de blijvende aard van zijn religie die onze verwondering verdient; dezelfde zuivere en volmaakte indruk die hij in Mecca en Medina heeft ingeprent, wordt na de revoluties van twaalf eeuwen bewaard door de Indiase, Afrikaanse en Turkse bekeerlingen van de Quran.” De consistentie tussen de theoretische basis van de ideologie en de praktische uitvoering wordt door Gibbon en Oakley in hun geschriften opgemerkt. “De moslims hebben consequent weerstand geboden aan de verleiding om het object van hun geloof en toewijding te reduceren tot een niveau dat gelijkstaat aan de zintuigen en de verbeelding van de mens.” Met grote elegantie stelden de historici dat de eenvoud van het geloof van de Islam (ik geloof in Eén God en Mohammad ﷺ de Apostel van God ﷺ) een grote impact heeft gehad op de succesvolle implementatie van de eenvoudige en onveranderlijke ideologie van de Islam. “Het intellectuele beeld van de Godheid is nooit aangetast door enig zichtbaar afgodsbeeld; de eer van de Profeet ﷺ heeft nooit de maat van menselijke deugd overschreden, en zijn levende voorschriften hebben de dankbaarheid van zijn volgelingen binnen de grenzen van rede en religie gehouden.”179

Quite few historians devoted part of their account to the personality of Mohammad the Prophet as a creator of a civilization based on the ideology and religion of Islam. The personality of the leader and his ability to mold a society based on his ideas and beliefs demonstrates the practicality of the ideology. Edward Gibbon in The Decline and Fall of the Roman Empire177 writes about Prophet Mohammad and says, “The good sense of Mohammad despised the pomp of royalty. The Apostle of God submitted to the menial offices of the family; he kindled the fire; swept the floor; milked the ewes; and mended with his own hands his shoes and garments. Disdaining the penance and merit of a hermit, he observed without effort of vanity the abstemious diet of an Arab.” Edward Gibbon and Simon Oakley, in another account, extend the observation from the unique stewardship traits of Mohammad to his followers and their ability to sustain a civilization for more than twelve hundred years.178 The moral force of Mohammad the Prophet is cited as a major contributor to the success of the civilization he created. Gibbon and Oakley write with great esteem and admiration, “It is not the propagation but the permanency of his religion that deserves our wonder, the same pure and perfect impression which he engraved at Mecca and Medina is preserved after the revolutions of twelve centuries by the Indian, the African and the Turkish proselytes of the Quran.” The consistency of the theoretical foundation of the ideology with the practical implementation is noticed by Gibbon and Oakley in their writings. “The Muslims have uniformly withstood the temptation of reducing the object of their faith and devotion to a level with the senses and imagination of man.” With great elegance, the historians maintained that the simplicity of the creed of Islam (I believe in One God and Mohammad the Apostle of God) had a great impact on the successful implementation of the simple and invariable ideology of Islam. “The intellectual image of the Deity has never been degraded by any visible idol; the honors of the Prophet have never transgressed the measure of human virtue, and his living precepts have restrained the gratitude of his disciples within the bounds of reason and religion.”179

In 1878 beschreef Reverend Bosworth Smith,180 na een grondig onderzoek naar de geschiedenis van de Islam en de man achter de succesvolle implementatie van de Islam, Mohammad als "het hoofd van de Staat evenals van de Kerk (of religie)", verwijzend naar de integratie van de staatsfuncties binnen de Islam. Volgens Rev. Smith was Mohammad zowel Caesar als paus in één; maar hij was paus zonder de pretenties van een paus, en Caesar zonder de legioenen van Caesar, zonder een staand leger, zonder lijfwachten, zonder een politiekorps en zonder vaste inkomsten. Rev. Smith sluit zijn bevinding af met de volgende getuigenis: "Als er ooit een man heeft geregeerd door een goddelijk recht, dan was het Mohammad ﷺ, want hij bezat alle machten zonder hun ondersteunende middelen. Hij gaf niets om de uiterlijke vertoon van macht. De eenvoud van zijn privéleven sloot aan bij zijn publieke leven." Met andere woorden, de allesomvattende ideologie van de Islam werd gesteund door een sterk en intelligent leiderschap, wat een verhaal van succes creëerde. In de woorden van de Reverend: "nadat zijn missie was afgekondigd, hebben we een boek (Quran) dat absoluut uniek is in zijn oorsprong en in zijn bewaring, waarvan niemand ooit een serieus twijfel aan de fundamentele autoriteit heeft kunnen zaaien." Een ander onderzoek naar de geschiedenis van de implementatie van de Islam werd uitgevoerd door Arthur Stanley Tritton.181 Hij onderzocht de bewering van sommige historici dat de Islam met het zwaard werd verspreid, en dat moslims andere naties tot de Islam dwongen na de verovering van hun landen. In 1951 schreef A. S. Tritton: "Het beeld van de moslimsoldaat die oprukt met een zwaard in de ene hand en de Qur’an in de andere is volkomen onjuist."182 Dezelfde conclusie werd getrokken door De Lacy O’Leary183 in zijn publicatie Islam at the Crossroads184, waarin hij schreef: "De geschiedenis maakt echter duidelijk dat de legende van fanatieke moslims die door de wereld raasden en de Islam met het puntje van het zwaard aan overwonnen rassen oplegden, een van de meest fantastisch absurde mythes is die historici ooit hebben herhaald." Deze conclusie werd ook getrokken door James Michener,185 waar hij zegt: “Geen enkele andere religie in de geschiedenis verspreidde zich zo snel als de Islam. Het Westen heeft breed geloofd dat deze opkomst van de religie mogelijk werd gemaakt door het zwaard. Maar geen enkele moderne geleerde accepteert dit idee, en de Koran is expliciet in de ondersteuning van de vrijheid van geweten.” Lawrence E. Browne186 verwerpt eveneens de mythe rondom de verspreiding van de Islam door geweld en maakt de volgende opmerkingen: “Goed vastgestelde feiten weerleggen het idee dat zo wijdverbreid is in christelijke geschriften, namelijk dat de moslims, waar zij ook heen gingen, mensen dwongen de Islam te accepteren met het zwaard.” De bewering dat de Islam het zwaard gebruikte om de religie te verspreiden, heeft volgens verschillende historici absoluut geen bewijs. Historicus K. S. Ramakrishna Rao zegt in Mohammed: The Prophet of Islam (1989) dat deze bewering een verdraaiing van de geschiedenis is en het onderzoek niet eens waard is. Hij bevestigt de conclusies van andere historici over de onjuistheid van de bewering dat de Islam zich had verspreid door de macht van het zwaard.

Misschien werd een van de meest grondige verslagen van de geschiedenis van de Islam, in termen van het ideologische fundament, de Profeet van de Islam (Mohammad ﷺ) en de Islamitische beschaving, gegeven door Alphonse de Lamartine.187 In zijn beroemde artikel “Historie de la Turquie,”188 trok Lamartine de volgende conclusie over de Profeet Mohammad ﷺ: “Nooit heeft een man voor zichzelf, vrijwillig of onvrijwillig, een sublimere doelstelling gesteld, aangezien dit doel bovennatuurlijk was; om bijgeloof te onderdrukken dat tussen de mens en zijn Schepper was opgelegd, om God tot de mens te maken en de mens tot God.” Lamartine bewonderde het vermogen van Mohammad ﷺ om “het rationele en heilige idee van goddelijkheid te herstellen te midden van de chaos van de materiële en misvormde goden van de afgoderij.” Bij het koppelen van zowel theorie als praktijk schreef Lamartine: “Nooit heeft een man een werk ondernomen dat zo ver boven de menselijke macht uitging met zulke zwakke middelen, want hij (Mohammad ﷺ) had bij de conceptie evenals bij de uitvoering van een dergelijk groot ontwerp geen ander instrument dan zichzelf en geen andere hulp dan een handvol mannen die in een hoek van de woestijn leefden.” Het vertalen van een theoretisch fundament en ideologie naar een revolutie en het opbouwen van een langdurige beschaving werd door de Franse historicus met grote waardering opgemerkt: “Nooit heeft een man een zo enorme en blijvende revolutie in de wereld bewerkstelligd, want in minder dan twee eeuwen na haar verschijning heerste de Islam, in geloof en in wapens, over het gehele Arabië, en veroverde zij, in de naam van God, Perzië, Khorasan, Transoxanië, West-India, Syrië, Egypte, Abyssinia, het gehele bekende continent van Noord-Afrika, talrijke eilanden van de Middellandse Zee, Spanje en een deel van Gallië.” Ter afsluiting van zijn opmerkingen, en door een analogie te trekken met hedendaagse systemen en ideologieën, verleent Lamartine Mohammad ﷺ beslist de titel van grootheid, niet alleen voor de solide en gezonde theorie die hij verkondigde, maar ook voor het systeem dat hij op dat fundament bouwde. Zijn opmerkingen worden als volgt samengevat: “Als grootsheid van doel, geringheid van middelen en verbazingwekkende resultaten de drie criteria zijn van een menselijk genie, wie zou het dan durven om een groot man uit de geschiedenis te vergelijken met Mohammad ﷺ? De beroemdste mannen creëerden slechts wapens, wetten en rijken. Zij stichtten, indien al iets, niet meer dan materiële machten die vaak voor hun ogen uiteenvielen. Deze man bewoog niet alleen legers, wetgevingen, rijken, volkeren en dynastieën, maar miljoenen mensen in een derde van de toen bewoonde wereld; en meer dan dat, hij bewoog de altaren, de goden, de religies, de ideeën, de overtuigingen en de zielen.” De kracht van de Islam en haar vermogen om naties te vormen en eenheid onder mensen te creëren door de kracht van haar eigen ideeën wordt verder uitgelegd door Lamartine, waarin hij zegt: “Op basis van een Boek, waarbij elke letter wet is geworden, creëerde hij een spirituele nationaliteit die volkeren van elke taal en ras met elkaar vermengt. Hij heeft de onuitwisbare eigenschap van deze moslimnationaliteit de haat tegen valse goden en de passie voor de Ene en Immateriële God nagelaten. Dit wraakzuchtige patriottisme tegen de heiligschennis van de Hemel vormde de deugd van de volgelingen van Mohammad ﷺ; de verovering van een derde van de aarde voor het dogma was zijn wonder; of liever gezegd, het was niet het wonder van de mens, maar dat van de rede.”

Lamartine merkte op over de kracht van het islamitische geloof in de eenheid van God, en beweerde dat het op zichzelf al zo'n wonder was dat bij de uitspraak ervan uit zijn lippen, het alle oude afgodentempels vernietigde. Dit dogma was tweeledig: de eenheid van God en de immateriële aard van God; het eerste vertelde wat God is, het laatste vertelde wat God niet is; de eenheid die valse goden met het zwaard omverwierp, de andere die een idee met woorden startte.

Lamartine commented on the power of the Islamic creed of the unity of God, and purported that it was in itself such a miracle that upon its utterance from his lips, it destroyed all the ancient temples of idols. This dogma was twofold the unity of God and the immateriality of God: the former telling what God is, the latter telling what God is not; the one overthrowing false gods with the sword, the other starting an idea with words.

Mahatma Gandhi, de grote Indiase hervormer, gaf zijn interpretatie van de islamitische beschaving en het ideologische fundament onder het leiderschap van de Profeet Muhammad ﷺ, waarbij hij stelde dat de verspreiding van de islam te danken was aan de kracht van ideeën in plaats van de kracht van het zwaard. Gandhi vat zijn bevindingen samen in deze woorden: “Ik wilde het beste weten van het leven van één man (Muhammad) die vandaag de dag een onbetwistbare macht heeft over de harten van miljoenen mensen. Ik raakte meer dan ooit ervan overtuigd dat het niet het zwaard was dat in die dagen een plaats voor de islam in het leven verwierf. Het was de strikte eenvoud, de volkomen zelfverloochening van de Profeet ﷺ, het nauwgezette respect voor beloften, zijn intense toewijding aan zijn vrienden en volgelingen, zijn onverschrokkenheid, zijn angstloosheid, zijn absolute vertrouwen in God en in zijn eigen missie. Deze zaken, en niet het zwaard, ruimden alles voor zich weg en overwonnen elk obstakel. Toen ik het tweede deel (van de biografie van de Profeet ﷺ) afsluitte, vond ik het jammer dat er niet meer voor mij te lezen was over dat geweldige leven.” De Ierse Nobelprijswinnaar Sir George Bernard Shaw maakt de volgende opmerkingen over het vermogen van de islam om haar verklaarde doelstellingen van rechtvaardigheid en eerlijkheid te verwezenlijken: “Als enige religie de kans zou hebben om Engeland, ja zelfs Europa, binnen de komende honderd jaar te regeren, dan zou dat de islam kunnen zijn.” Bernard Shaw legt verder uit: “Ik heb de religie van Muhammad ﷺ altijd in hoge achting genomen vanwege de wonderbaarlijke vitaliteit ervan. Het is de enige religie die mij de capaciteit lijkt te bezitten om zich aan te passen aan de veranderende fasen van het bestaan, waardoor zij in elk tijdperk een beroep kan doen op de mensen. Ik heb hem bestudeerd — de wonderbaarlijke man — en naar mijn mening, ver verwijderd van een antichrist te zijn, moet hij de Redder van de Mensheid worden genoemd.” Zijn studie van de Islam in actie en de Islamitische ideologie in de praktijk leidden Shaw ertoe om zijn gevoelens te uiten over het vermogen van de Islam om een systeem te bieden dat in staat is om de behoeften van mensen op elk moment en op elke plaats aan te pakken; hij zegt: “Ik geloof dat als een man zoals hij de dictatuur van de moderne wereld zou overnemen, hij erin zou slagen haar problemen op te lossen op een manier die haar de broodnodige vrede en geluk zou brengen: Ik heb geprofeteerd over het geloof van Mohammad ﷺ dat het acceptabel zou zijn voor het Europa van morgen, zoals het nu acceptabel begint te worden voor het Europa van vandaag.”

Mahatma Gandhi,189 the great Indian reformer, gave his interpretation of the Islamic civilization and ideological foundation under the leadership of Prophet Mohammad (PBUH), asserting that the spread of Islam was due to the power of ideas rather than the power of sword. Gandhi sums up his findings in these words: “I wanted to know the best of the life of one (Mohammad) who holds today an undisputed sway over the hearts of millions of mankind. I became more than ever convinced that it was not the sword that won a place for Islam in those days in the scheme of life. It was the rigid simplicity, the utter self-effacement of the Prophet the scrupulous regard for pledges, his intense devotion to his friends and followers, his intrepidity, his fearlessness, his absolute trust in God and in his own mission. These and not the sword carried everything before them and surmounted every obstacle. When I closed the second volume (of the Prophet’s biography), I was sorry there was not more for me to read of that great life.” The Irish Noble Prize winner Sir George Bernard Shaw190 makes the following remarks on the ability of Islam to deliver its declared objectives of justice and fairness: “If any religion had the chance of ruling over England, nay Europe within the next hundred years, it could be Islam.” Bernard Shaw further explains, “I have always held the religion of Mohammad in high estimation because of its wonderful vitality. It is the only religion which appears to me to possess that assimilating capacity to the changing phase of existence which can make itself appeal to every age. I have studied him—the wonderful man and in my opinion far from being an anti-Christ, he must be called the Savior of Humanity.” His study of Islam in action and the Islamic ideology in practice led Shaw to express his feelings about the ability of Islam to deliver a system capable of addressing the needs of humans at any time and at any place; he says, “I believe that if a man like him were to assume the dictatorship of the modern world he would succeed in solving its problems in a way that would bring it the much needed peace and happiness: I have prophesied about the faith of Mohammad that it would be acceptable to the Europe of tomorrow as it is beginning to be acceptable to the Europe of today.”.

Michael Hart¹⁹¹ plaatste de Profeet Muhammad ﷺ op de eerste plaats van de honderd meest invloedrijke personen in de geschiedenis van de mensheid. Hart rechtvaardigde zijn besluit om Muhammad ﷺ bovenaan de lijst van de grootste mensen te plaatsen met de volgende uiteenzetting: “Hij was de enige man in de geschiedenis die zowel op wereldlijk als op religieus niveau uiterst succesvol was. Het is waarschijnlijk dat de relatieve invloed van Muhammad ﷺ op de islam groter is geweest dan de gecombineerde invloed van Jezus Christus en Sint Paulus op het christendom. Het is deze ongeëvenaarde combinatie van wereldlijke en religieuze invloed die volgens mij Muhammad ﷺ het recht geeft om te worden beschouwd als de meest invloedrijke individuele figuur in de menselijke geschiedenis.” Vergelijkbaar met Michael Hart stelt Dr. William Draper¹⁹² dat de Profeet Muhammad ﷺ de grootste invloed op het menselijk ras heeft uitgeoefend. In het voorwoord van zijn vertaling van de Heilige Koran deed John Rodwell¹⁹³ vergelijkbare observaties over de loopbaan van de Profeet Muhammad ﷺ als een prachtig voorbeeld van de kracht en het leven die in hem huizen die een intense geloof in God en in de onzichtbare wereld bezit. Rodwell stelt dat “hij (Muhammad ﷺ) altijd zal worden beschouwd als een van diegenen die die invloed hebben gehad op het geloof, de moraal en het hele aardse leven van hun medemensen, zoals niemand behalve een werkelijk groot man ooit heeft gehad, of kan uitoefenen; en wiens inspanningen om een grote waarheid te verkondigen zullen slagen.” Commentarisch over de algemene opvatting van westerse mensen over het leven van Muhammad ﷺ en zijn vermogen om een natie naar voorspoed, stabiliteit en wereldwijde reikwijdte te leiden, bewondert W. Montgomery Watt¹⁹⁴ de integriteit van Muhammad ﷺ, die zich manifesteert door zijn bereidheid om vervolging te ondergaan voor zijn overtuigingen en door het hoge morele karakter van de mannen die in hem geloofden en tegen hem opkeken als een leider, en de grootsheid van zijn uiteindelijke prestatie. Voortbouwend op deze opmerkingen gelooft Montgomery dat in de Koran en andere uitingen van de islamitische visie enorme voorraden goddelijke waarheid besloten liggen, waarvan hij en andere Occidentalen nog veel te leren hebben. Volgens zijn visie is de islam een sterke kandidaat voor het leveren van het basiskader van de ene religie van de toekomst.

Michael Hart191 placed Prophet Mohammad on the top of the first one hundred most influential people in the history of mankind. Hart justified his decision to pick Mohammad to top the list of the greatest people by giving the following account: “He was the only man in history who was supremely successful on both the secular and religious level. It is probable that the relative influence of Mohammad on Islam has been larger than the combined influence of Jesus Christ and St. Paul on Christianity. It is this unparalleled combination of secular and religious influence which I feel entitles Mohammad to be considered the most influential single figure in human history.” Similar to Michael Hart, Dr. William Draper192 asserts that Prophet Mohammad has exercised the greatest influence upon the human race. In the preface to his translation of the Holy Quran, John Rodwell193 made similar observations on Prophet Mohammad’s career as a wonderful instance of the force and life that resides in him who possesses an intense faith in God and in the unseen world. Rodwell asserts that “he (Mohammad) will always be regarded as one of those who have had that influence over the faith, morals and whole earthly life of their fellow men, which none but a really great man ever did, or can exercise; and whose efforts to propagate a great verity will prosper.” Commenting on the common view held by Western people about the life of Mohammad and his ability to lead a nation into prosperity, stability, and global outreach, W. Montgomery Watt194 admires Mohammad’s integrity which is manifested through his readiness to undergo persecution for his beliefs and through the high moral character of the men who believed in him and looked up to him as a leader, and the greatness of his ultimate achievement. Further to these remarks, Montgomery believes that embedded in the Quran and other expressions of the Islamic vision are vast stores of divine truth from which he and other occidentals have still much to learn. In his views, Islam is a strong contender for the supplying the basic framework of the one religion of the future.

Een van de grootste bijdragen en prestaties van de Islam was het vermogen om nomadische Arabische stammen te transformeren tot een beschaafde samenleving met een wereldwijde reikwijdte. Vóór de Islam waren de Arabieren voornamelijk verspreide stammen door de woestijn die geen enkel significant spoor van beschaving achterlieten. De Islamitische transformatie van de Arabieren tot een nieuwe wereldwijde entiteit met een duidelijk gedefinieerde missie en een beschaafde methode werd erkend door de Britse historicus Arthur Glyn Leonard in Islam, Her Moral and Spiritual Values. Hij merkt op: “Het was het genie van Muhammad ﷺ, de geest die hij in de Arabieren blies door de ziel van de Islam, die hen verhief. Dat tilde hen uit de lethargie en het lage niveau van tribale stagnatie naar de hoge waterlijn van nationale eenheid en een rijk. Het was in de verhevenheid van het deïsme van Muhammad ﷺ, de eenvoud, de nuchterheid en de zuiverheid, en de trouw die het inboezemde van de stichter aan zijn eigen beginselen, dat inwerkte op hun morele en intellectuele vezels met alle magnetische kracht van ware inspiratie.” De ideologische transformatie van Arabieren tot een natie met een uitzonderlijk karakter, dat vele van de destijds bestaande naties overtrof, werd ook erkend door professor emeritus van Semitische literatuur aan Princeton University Philip K. Hitti in zijn boek History of the Arabs: From the Earliest Times to Present. Volgens Hitti: “Binnen een korte spanne van een sterfelijk leven riep Mohammad ﷺ uit onbelovend materiaal een natie op die nooit eerder was gesmeed; in een land dat tot dan toe slechts een geografische aanduiding was, stichtte hij een religie die in uitgestrekte gebieden het christendom en het jodendom onderdrukte, en de basis legde voor een rijk dat spoedig binnen zijn verre grenzen de mooiste provincies van de toenmalige beschaafde wereld zou omvatten.” Een van de belangrijkste redenen voor de succesvolle implementatie van de Islamitische ideologie is de strikte scheiding van persoonlijke, egoïstische motieven van de algemene doelstellingen van de missie van de Islam. Dit werd opgemerkt door de Amerikaanse historicus Washington Irving196 in zijn artikel “Mahomet and His Successors.” Irving vat de integriteit en het ideologische karakter van de Profeet Muhammad ﷺ samen in deze woorden: “In zijn persoonlijke omgang was hij rechtvaardig. Hij behandelde vrienden en vreemden, de rijken en de armen, de machtigen en de zwakken met gelijkheid, en werd bemind door het gewone volk vanwege de vriendelijkheid waarmee hij hen ontving en naar hun klachten luisterde.” Dit unieke karakter gaf de Islam een krachtige impuls die eeuwenlang zou voortduren. Irving vervolgt: “Zijn militaire triomfen wekten noch trots noch ijdelheid op, zoals dat het geval zou zijn geweest als ze voor egoïstische doeleinden waren nagestreefd. In de tijd van zijn grootste macht behield hij dezelfde eenvoud in manieren en uiterlijk als in de dagen van zijn tegenspoed. In plaats van een koninklijke staat na te streven, was hij ontevreden als er bij het betreden van een kamer ongewone tekenen van respect aan hem werden getoond. Als hij streefde naar een universele heerschappij, dan was dat de heerschappij van het geloof; wat betreft het wereldlijke gezag dat in zijn handen groeide, aangezien hij het zonder vertoon gebruikte, zo ondernam hij geen enkele stap om dit binnen zijn familie te bestendigen.” Een van de grootste prestaties van de Islam gedurende haar implementatiegeschiedenis was haar vermogen om meerdere naties en rassen te laten samensmelten tot één islamitische natie (moslimgemeenschap [Ummah]) met banden van broederschap en geloof. Canon Taylor,197 in een paper voorgelezen voor het Church Congress in Wolverhampton in 1887, maakt de volgende observatie: “Islam geeft hoop aan de slaaf, broederschap aan de mensheid, en erkenning van de fundamentele feiten van de menselijke natuur.” Dit feit werd ook erkend door historicus R. L. Mellema, die opmerkt dat de leer van de broederschap van de Islam zich uitstrekt tot alle menselijke wezens, ongeacht kleur, ras of geloofsovertuiging. Hij stelt verder dat de Islam de enige religie is die in staat is geweest om deze leer in de praktijk te brengen. Voorwaar, moslims, waar ter wereld zij zich ook bevinden, zullen elkaar als broeders herkennen, zelfs wanneer de islam als ideologie niet op het niveau van het bestuur staat.

De Britse historicus H. A. R. Gibb198 merkt op dat de Islam een prachtige traditie bezit van interraciale verstandhouding en samenwerking, op een wijze dat geen enkele andere samenleving een dergelijk succesvol verslag heeft van het verenigen van zo velen en zo uiteenlopende rassen van de mensheid in een gelijkheid van status, van kansen en van inspanningen. Merk op dat deze kracht voortvloeit uit het fundament van de Islam, die, indien benut, nog steeds de capaciteit heeft om schijnbaar onverzoenlijke elementen van ras en traditie te verzoenen waar de wereldgemeenschap vandaag de dag mee wordt geconfronteerd. Het uitsterven van raciaal bewustzijn onder moslims is een van de opmerkelijke prestaties van de Islam. In de hedendaagse wereld, die wordt geteisterd door raciale verdeeldheid, is er een schreeuwend tekort aan de verspreiding van deze islamitische deugd. Deze deugd van de Islam kreeg de waardering van vooraanstaande historici, waaronder Arnold Toynbee,199 die wereldbeschavingen met grote nauwkeurigheid analyseerden.

The British historian H. A. R. Gibb198 observes that Islam possesses a magnificent tradition of interracial understanding and cooperation, in a manner that no other society has such a record of success uniting in an equality of status, of opportunity, and of endeavors so many and so various races of mankind. Note that this power stems from the foundation of Islam, which, if utilized, still has the capacity to reconcile apparently irreconcilable elements of race and tradition faced by the world community today. The extinction of race consciousness as between Muslims is one of the outstanding achievements of Islam. In the contemporary world, which is ravaged by racial divides, there is a crying need for the propagation of this Islamic virtue. This virtue of Islam gained the appreciation of prominent historians, including Arnold Toynbee,199 who analyzed with great scrutiny world civilizations.

In tegenstelling tot de mythe die door de massamedia wordt verspreid dat terrorisme geworteld is in de Islam, wijst de geschiedenis van de Islamitische beschaving tijdens de perioden van Islamitisch bestuur in de andere richting. De Britse historicus Wells (1866-1946)200 waardeerde het feit dat de Islamitische leer grote tradities integreert voor rechtvaardige en zachte omgang en gedrag. Volgens Wells inspireert de Islamitische leer mensen met adeldom en tolerantie. Wells bewondert verder de hoogste orde van waarden die door de Islam worden gepromoot en tegelijkertijd uitvoerbaar zijn. Hij merkt ook op dat de Islam een samenleving voortbracht waarin harteloosheid, collectieve onderdrukking en onrechtzaamheid het minst voorkwamen in vergelijking met alle andere samenlevingen. De Britse historicus sluit met dit getuigenis: “Islam is doordrenkt van zachtheid, hoffelijkheid en broederschap.” De Indiase politicus en activist Sarojini Naidu201 waardeerde eveneens de rechtvaardigheid die inherent is aan de boodschap van de Islam. Zij overwoog dat het rechtvaardigheidsgevoel een van de meest wonderbaarlijke idealen van de Islam is. Zij schreef: “Terwijl ik in de Qur’an lees, vind ik die dynamische principes van het leven, geen mystieke maar praktische ethiek voor het dagelijkse levensgedrag, geschikt voor de hele wereld.”202

Contrary to the myth propagated in the mass media that terrorism is rooted within Islam, the history of the Islamic civilization during the periods of Islamic rule points to the other direction. The British historian Wells (1866-1946)200 appreciated the fact that the Islamic teachings integrate great traditions for equitable and gentle dealings and behavior. According to Wells, the Islamic doctrine inspires people with nobility and tolerance. Wells further admires the highest order values advanced by Islam and at the same time practicable. He also notes that Islam brought into existence a society in which hard-heartedness and collective oppression and injustice were the least as compared with all other societies. The British historian concludes with this testimony, “Islam is replete with gentleness, courtesy, and fraternity.” The Indian politician and activist Sarojini Naidu201 also appreciated the justice inherent within the message of Islam. She contemplated that the sense of justice is one of the most wonderful ideals of Islam. She wrote, “As I read in the Qur’an I find those dynamic principles of life, not mystic but practical ethics for the daily conduct of life suited to the whole world.”202

Het andere punt van geschil is de wijze waarop moslims en de Islam omgaan met niet-moslims. De angst dat de Islam en moslims niet-moslims aan ontberingen zouden onderwerpen en hen hun fundamentele rechten als burgers zouden ontzeggen, is ongegrond. Integendeel, de Islamitische beschaving is gedurende haar heersende periode een groot getuigenis van de rechtvaardigheid van de Islam jegens niet-moslims. Addison James Thayer bestudeerde de relaties tussen moslims en niet-moslims en concludeert dat zelfs na de kruistochten, moslimheersers hun christelijke onderdanen zelden lieten lijden vanwege de kruistochten.203 Hij schrijft: “Toen de moslims de volledige controle over Palestina hernamen, kregen de christenen een goede status en ervoeren zij verlichte rechtvaardigheid.” Addison James merkt ook op dat christenen onder de kruisvaarders de toegang tot de heilige plaatsen werd ontzegd, en dat zij pas na de moslimoverwinningen hun rechten als christenen konden genieten.

The other area of contention is the way Muslims and Islam deal with non-Muslims. The fear that Islam and Muslims may subjugate non-Muslims to hardships and deny them their basic rights as citizens is not founded. On the contrary, the Islamic civilization throughout its prevailing period is a great testimony to the fairness of Islam towards non-Muslims. Addison James Thayer studied the relations between Muslims and non-Muslims and concludes that even after the crusade wars, Muslim rulers seldom made their Christian subjects suffer for the Crusades.203 He writes, “When the Muslims resumed full control of Palestine, the Christians were given a good status and experienced enlightened justice.” Addison James also notes that under the Crusaders, Christians were forbidden access to the shrines, and not until the Muslim victories could they enjoy their rights as Christians.

Het niveau van vooruitgang dat de islamitische ideologie heeft bereikt gedurende haar implementatie, wordt breed erkend door geleerden en historici. Jared Diamond, professor sociologie en fysiologie aan de UCLA, vatte opmerkelijk samen hoe de islam uitblonk op het moment dat Europa achterbleef. Hij schrijft: “De middeleeuwse islam was technologisch geavanceerd en open voor innovatie. Het bereikte veel hogere geletterdheidsgraden dan in het toenmalige Europa; het assimileerde de erfenis van de klassieke Griekse beschaving in zodanige mate dat veel klassieke boeken nu alleen via Arabische kopieën aan ons bekend zijn. Het vond windmolens, trigonometrie, lateinerzeilen uit en maakte grote vooruitgang in de metallurgie, werktuigbouwkunde, chemische techniek en irrigatiemethoden. In de middeleeuwen was de stroom van technologie overwegend van de islam naar Europa, in plaats van van Europa naar de islam. Pas na de 1500 begon de netto richting van de stroom om te keren.”

The level of advancement achieved by the Islamic ideology throughout its implementation is widely recognized by scholars and historians. UCLA professor of sociology and physiology Jared Diamond204 remarkably summarized how Islam excelled at the time when Europe lagged behind. He writes, “Medieval Islam was technologically advanced and open to innovation. It achieved far higher literacy rates than in contemporary Europe; it assimilated the legacy of classical Greek civilization to such a degree that many classical books are now known to us only through Arabic copies. It invented windmills, trigonometry, lateen sails and made major advances in metallurgy, mechanical and chemical engineering and irrigation methods. In the middle-ages the flow of technology was overwhelmingly from Islam to Europe rather from Europe to Islam. Only after the 1500’s did the net direction of flow begin to reverse.”.

De getuigenissen over de feiten van de islamitische beschaving op het gebied van tolerantie, broederschap, rechtvaardigheid, billijkheid, voorspoed, vooruitgang en mensenrechten zijn talrijk. Het idee hier is niet om een geschiedenisles te geven. Het is eerder om de angst te sussen die de harten van velen heeft overspoeld vanwege de verbanden tussen de islam en terrorisme, of de islam en de onrechtvaardige behandeling van mensen, of de islam en achterlijkheid. De observaties van historici, politici, geleerden en schrijvers wijzen er allemaal op dat de islam en haar beschaving ver verwijderd zijn van al deze negatieve connotaties.

The testimonials facts on the Islamic civilization in terms of tolerance, brotherhood, justice, fairness, prosperity, advancement, and human rights are abundant. The idea here is not to provide a lesson of history. Rather, it is to quell the fear that has swamped the hearts of many due to links between Islam and terrorism, or Islam and unfair treatment of people, or Islam and backwardness. The observations made by historians, politicians, scholars, and writers all indicate that Islam and its civilization is far from any of these negative connotations.