Misschien wel het meest opvallende kenmerk van politieke economieën is datgene wat het eigendom in de samenleving definieert. Privé-eigendom werd erkend als het onderscheidende kenmerk van het kapitalisme. Publiek eigendom van de productiemiddelen is het belangrijkste kenmerk van het socialisme. De islamitische politieke economie erkent drie vormen van eigendom, namelijk: privé-eigendom, publiek eigendom en staatseigendom. De reikwijdte van elk van deze vormen van eigendom is exclusief gedefinieerd.

Perhaps the most outstanding feature of political economies is that which defines property ownership in the society. Private ownership was recognized as the distinctive feature of capitalism. Public ownership of the means of production is the main characteristic of socialism. The Islamic political economy recognizes three forms of ownership, namely, the private ownership, the public ownership, and the state ownership. The scope of each of these forms of ownership is exclusively defined.

Voordat deze vormen van eigendom worden toegelicht, moet worden opgemerkt dat noch het socialisme noch het kapitalisme uitsluitend aan hun definities van eigendom heeft kunnen voldoen. De socialistische heersers in de Sovjet-Unie werden gedwongen hun strikte visie op publiek eigendom te versoepelen en de deur te openen voor beperkt privé-eigendom, met name in de landbouwsector. In hetzelfde opzicht hebben de Chinese socialisten ook beperkt privé-eigendom toegestaan in de productiesector. Binnen de wereld van het kapitalisme is de nationalisatie van privé-eigendom om verschillende redenen meer dan gebruikelijk. De overname van banken, verzekeringsmaatschappijen en de auto-industrie door de overheid in de Verenigde Staten en sommige Europese landen is een aanvaardbare reactie geworden op financiële crises en economische problemen. De reikwijdte van eigendom in een wereld die wordt gedomineerd door de ideeën van het socialisme en het kapitalisme kan worden gevisualiseerd zoals weergegeven in het diagram in figuur 31. Staatsgeleide economieën gebaseerd op privé-eigendom eindigen met het toevoegen van publiek eigendom aan hun systemen; die met publiek eigendom eindigen met het toevoegen van privé-eigendom.

Before proceeding to explain these forms of ownership, it should be noted that neither socialism nor capitalism was able to exclusively stand by their definitions of ownership. The socialist rulers in the Soviet Union were forced to relax their strict view of public ownership and open the door for limited private ownership, especially in the farming industry. By the same token, the Chinese socialists have also allowed a limited private ownership in the manufacturing industry. Within the world of capitalism, nationalization of private property for different reasons is more than common. The government takeover of banks, insurance companies, and auto industries in the United States and some European countries has become an acceptable response to financial crisis and economic problems. The scope of property ownership in a world dominated by the ideas of socialism and capitalism can be visualized as shown in the diagram in figure 31. State economies based on private ownership end up adding public ownership to their systems; those with public property ownerships end up adding private ownerships.

In de praktijk toont dit aan dat optimale en stabiele politieke economieën de economieën zijn die meer dan één vorm van eigendom inzetten. De juiste mix van eigendomsvormen en de reikwijdte van wat een privaat en wat een publiek eigendom vormt, kan niet worden verkregen via een proces van vallen en opstaan of een afwachtende houding. Deze mix zou formeler gedefinieerd moeten worden, zodat de resulterende politieke economie stabiel kan zijn en kan leiden tot de gewenste doelstellingen van het oplossen van armoede en honger.

Practically this shows that optimal and stable political economies are the ones that deploy more than one form of ownership. The proper mix of ownerships and the scope of what constitute a private and what makes a public ownership cannot be obtained through a trial-and-error, wait-and-see kind of process. This mix should be more formally defined so that the resulting political economy can be a stable one and can lead to the desired objectives of resolving poverty and hunger.

Wat de juiste mix van eigendomsvormen bepaalt, is de wijze waarop de samenleving wordt gevormd en bekeken door verschillende ideologieën. Als de samenleving wordt waargenomen als een groep individuen, dan is het natuurlijk om het privé-eigendom van individuen te benadrukken en andere vormen van eigendom gedeeltelijk of volledig uit te sluiten. Als de samenleving wordt waargenomen als een enkele materiële eenheid, waarbij individuen slechts delen zijn van de totale eenheid, dan is het natuurlijk om het collectieve eigendom in de samenleving te benadrukken. Echter, als de samenleving wordt waargenomen als een structuur die bestaat uit afzonderlijke en onafhankelijke componenten, dan zullen de eigendomsvormen variëren volgens de diversiteit van haar componenten.

What defines the proper mix of ownerships is the way the society is formed and viewed by different ideologies. If the society is perceived as being as a group of individuals, then it is natural to emphasize the private ownerships of individuals and to partially or completely exclude other ownerships. If the society is perceived to be as a single material unit with individuals being only as parts of the whole unit, then it is natural to emphasize the collective ownership in the society. However, if the society is perceived as a structure composed of distinct and independent components, then property ownerships will diverse according to the diversity of its components.

De islamitische visie op de samenleving is dat de samenleving uit drie afzonderlijke componenten bestaat. Elke component heeft zijn eigen specifieke behoeften die verschillen van de behoeften van de andere. De eerste van deze componenten is het individuele menselijke wezen, dat beschikt over specifieke instincten en biologische behoeften die op een voortdurende basis bevredigd moeten worden. Elk individu in de samenleving heeft zijn eigen behoeften op het gebied van voedsel, onderdak, gezondheid, rust, voortplanting, aanbidding en nageslacht. Om aan deze behoeften te voldoen, moet het individu de middelen en werktuigen bezitten die nodig zijn om elk van deze behoeften te bevredigen. Wanneer de middelen en werktuigen in handen zijn van één persoon, of van de gemeenschap in het algemeen, is er geen garantie dat de behoeften van een ander persoon die ze niet bezit, zullen worden bevredigd. Als bijvoorbeeld John, Ali en Adam elk een brood hebben, maar Sam niets heeft, dan kan Sam honger lijden terwijl John, Ali en Adam verzadigd zijn. Op dezelfde manier geldt dat als vier broden collectief worden bezeten door John, Ali, Adam en Sam, het mogelijk is dat ook een van hen honger lijdt. Om de bevrediging van de individuele basisbehoeften te garanderen, moet het individu in staat zijn om de goederen en werktuigen te bezitten die nodig zijn om aan deze behoeften te voldoen.

The Islamic view of society is such that the society has three distinct components. Each has its specific needs which are different form the needs of the other ones. The first of these components is the individual human being who possesses specific instincts and biological needs which need to be satisfied on a continuous basis. Each individual in the society has his own needs for food, shelter, health, rest, mating, worshiping, and breeding. In order to satisfy these needs, the individual must own the means and tools necessary to satisfy each of these needs. When the means and tools are owned by one person, or by the community at large, there will be no guarantee that the needs of another person who does not own them will be satisfied. For example, if John, Ali, and Adam each has a loaf of bread, but Sam does not have any, then Sam may go hungry while John, Ali, and Adam are full. By the same token, if four loaves of bread are collectively owned by John, Ali, Adam, and Sam, then it is possible that one of them can go hungry as well. To guarantee the satisfaction of the individual basic needs, the individual must be able to own the commodities and tools which are necessary to fulfill these needs.

In een wereld die wordt gedomineerd door de kapitalistische ideologie, is het privébezit van goederen, waren en productiemiddelen de standaardnorm van eigendom. Binnen het rijk van het socialisme wordt privébezit echter als zijnde tegen de norm beschouwd. Toen ik halverwege de jaren 1970 in de Sovjet-Unie woonde, had ik het moeilijk om mijn collega's ervan te overtuigen dat privébezit een normaal menselijk gedrag was. Het was niet gemakkelijk om behorend te zijn tot een religie, zoals de Islam, die privébezit beschermt tot op het punt dat zij de strengste straf oproept voor het misdrijf tegen het privé-eigendomsrecht. Mijn ervaring in de kapitalistische wereld was totaal het tegenovergestelde; privébezit was de norm, en alles wat anders was, was de uitzondering.

In a world dominated by the capitalist ideology, the private ownership of commodities, goods, and means of production is the default norm of ownership. However, within the realm of socialism, private ownership is considered to be against the norm. When I lived in the Soviet Union in the mid-1970s, I had a hard time convincing my colleagues that private ownership was a normal human behavior. It was not easy to belong to a religion, like Islam, which protects private ownership to the extent that it invokes the harshest punishment against the crime against the private property ownership. My experience in the capitalist world was totally the opposite; private property was the norm, and anything else was the exception.

In tegenstelling tot het socialisme erkent de Islam de diepste menselijke eigenschap die vraagt om de verwerving van rijkdom en de middelen om rijkdom te produceren. Het verschilt echter ook van het kapitalisme in die zin dat het de reikwijdte en de omvang beperkt waarbinnen privébezit mag opereren. De Islam staat een individu niet toe om zaken te bezitten of te produceren die worden gecategoriseerd als verboden goederen in de Islam. Het is bijvoorbeeld niet toegestaan onder de Islam om drugs, alcoholische dranken of een casino te produceren of te bezitten. De Islam beperkt individuen ook bij het verwerven van eigendommen die worden beschouwd als publiek eigendom, zoals olievelden, bossen of rivieren.

Unlike socialism, Islam recognizes the innermost characteristic of a human which calls for the acquisition of wealth and the means to produce wealth. But it also differs with capitalism in the sense that it restricts the scope and the range in which private ownership is allowed to operate. Islam does not allow an individual to own or produce things which are categorized as prohibited goods in Islam. For example, it is not allowed under Islam to produce or own drugs, alcoholic drinks, or a casino. Islam also restricts individuals from acquiring property which is considered to be a public property such as oil fields, forests, or rivers.

Menselijke arbeid is het eerste en belangrijkste middel voor het verwerven van rijkdom. Door middel van fysieke of mentale arbeid kan een man of vrouw oorspronkelijke rijkdom creëren die zijn of haar privébezit wordt, beschermd door de wet en afgedwongen door de staat. Er is overgeleverd dat de Profeet Muhammad ﷺ heeft gezegd: “Wie een dood land bewerkt, het wordt van hem.”100 Deze uitspraak van de Profeet ﷺ is van toepassing op onbebouwd land dat nog nooit in enige vorm is gebruikt en niet door iemand was bezeten. Door een stuk land te bewerken en het om te zetten in een bruikbaar stuk voor landbouw of ontwikkeling, wordt men de enige eigenaar van het land.

Human labor is the first and foremost means of wealth acquisition. Using physical or mental labor, a man or woman can create an original wealth which becomes his or her private property, protected by law and enforced by the state. It is reported that Prophet Mohammad (PBUH) had said, “Whoever cultivated a dead land, it becomes his.”100 This statement of the Prophet applies to bare land that has never been used in any form before and had not been owned by any people. By cultivating a piece of land and converting it into a useful piece for farming or development, one becomes the sole owner of the land.

De Islam staat het individu ook toe om eigendom te hebben over wat hij uit de bodem kan halen, zoals stenen en marmer, uit de zee, zoals kostbare parels, of uit de lucht, zoals zuurstof en stikstof. Een uitzondering zijn de mineralen die in grote mijnen voorkomen, aangezien deze mineralen bekend staan als eigendom van het publiek. Op dezelfde manier kan rijkdom worden verworven door de jacht op vogels, dieren, vissen en andere producten uit de zee. De Koran zegt in soera Al-Mai’dah (hoofdstuk 5, vers 96): “Voor jullie is (de jacht op) de zee toegestaan en het gebruik ervan als voedsel.” Op een andere plaats spreekt de Koran over de jacht op het land als een middel tot bezit.102

Islam also allowed the individual to own what he can extract from beneath the ground such as stones and marbles, from the sea such as precious pearl,101 or from the air such as oxygen and nitrogen. An exception would be the minerals which exist in large mines since these minerals are known to be the property of the public. By the same token, wealth acquisition can be attained by hunting of birds, animals, fish, and other sea products. The Quran says in Surah Al-Mai’dah (chapter 5, verse 96), “Lawful to you is (the pursuit of) sea hunting and its use for food.” In another location, the Quran speaks of hunting on the land as a means of possession.102

Mensen kunnen hun mentale en fysieke arbeid gebruiken om juridische overeenkomsten te bemiddelen tussen handelspartners; houd er rekening mee dat de handelaren het oorspronkelijke vermogen bezitten, terwijl de bemiddelaar zijn arbeid gebruikt om deel te worden van dat vermogen. Daarnaast kunnen mensen een specifieke partnerschap aangaan die “Mudharaba” wordt genoemd. In deze vorm van partnerschap levert de ene partij het geld en de andere partij levert enkel arbeid. Degene die met zijn arbeid deelneemt, creëert vermogen voor zichzelf. Dit type partnerschap kan ook worden uitgebreid naar de landbouw.

De tweede manier van vermogensverwerving is erfenis. Erfenis in de Islam is een goed gedefinieerd proces, waarbij het vermogen van een overleden persoon wordt verdeeld onder de kinderen, ouders, echtgenoten, broers en zussen volgens een bepaalde formule. Erfrechtregels in de Islam maken het mogelijk dat het vermogen wordt opgedeeld en verdeeld na de dood van de vermogensbezitter. Het is mogelijk dat vermogen tijdens het proces van economische groei zich in het leven van enkele individuen ophoopt. De regels van erfenis worden vervolgens gebruikt om deze tendens te doorbreken en ervoor te zorgen dat het vermogen wordt gerecycled onder verschillende individuen. Er zijn drie verschillende gevallen van erfenis in de Islam:

The second means of wealth acquisition is inheritance. Inheritance in Islam is a well-defined process, whereby the wealth of a deceased person is distributed among the children, parents, spouses, brothers, and sisters according to a certain formula. Inheritance rules in Islam allow the wealth to be broken and distributed after the death of the wealth owner. It is possible in the process of economic growth for wealth to accumulate in the hands of a few individuals during their life. The rules of inheritance are then used to break this tendency and cause the wealth to be recycled among several individuals. There are three distinct cases of inheritance in Islam:

1. Het eerste geval is wanneer de erfgenamen de gehele erfenis ontvangen volgens de wetten van het erfrecht, waarbij alle rijkdom onder hen wordt verdeeld.

1. The first case is when the inheritors take the whole inheritance according to the laws of inheritance, whereby all the wealth is distributed amongst them.

Het tweede geval is wanneer de erfgenamen slechts recht hebben op een deel van de erfenis. Bijvoorbeeld wanneer de overledene alleen de echtgenoot (man of vrouw) achterlaat. In deze gevallen wordt slechts een kwart of de helft van het vermogen geërfd, terwijl de rest van de erfenis naar de staat gaat.

The second case is when the inheritors are entitled for part of the 2. inheritance only. For example, the deceased leaves behind only the spouse (husband or wife). In these cases only a quarter or half of the wealth is inherited, while the rest of the inheritance goes to the state.

Het derde geval is wanneer de overledene geen erfgenaam achterlaat; in dit geval gaat de gehele nalatenschap naar de staat.

The third case is when the deceased leaves no inheritor behind; in 3. this case the whole property goes to the state.

De rijkdom wordt zo opgedeeld en het vermogen wordt overgedragen aan de erfgenamen, waarna de uitwisseling van het vermogen in een economische cyclus onder de mensen wordt hervat. Het vermogen wordt niet in de handen van één specifiek persoon gehouden waar de rijkdom zich ophoopt. Erfenis is een juridische wijze van eigendom, dus iedereen die iets erft, bezit het juridisch. Zo is de erfenis een van de middelen van eigendom die de islamitische sharia heeft toegestaan.

Ondanks alle maatregelen die zijn genomen om de samenleving van armoede te verlossen, wordt verwacht dat sommige individuen om allerlei redenen in een staat van armoede terecht zullen komen. Om in de behoeften van deze individuen te voorzien, heeft de islam de staat aanbevolen om een geschikte gelegenheid te bieden voor de werkgelegenheid van degenen die op eigen kracht geen werk kunnen vinden. De Profeet ﷺ zei: “De imam (staatshoofd) is een herder, en hij is verantwoordelijk voor zijn onderdanen.”108 Werkgelegenheid stelt individuen in staat hun arbeid te gebruiken om rijkdom te verwerven. Indien het niet mogelijk is om een baan te vinden vanwege de marktomstandigheden, of wanneer de persoon door ouderdom, ziekte of handicap niet meer in staat is om te werken, dan wordt zijn ondersteuning en levensonderhoud de plicht en verantwoordelijkheid van zijn naaste verwanten, zoals zonen, de vader en de echtgenoot, ervan uitgaande dat deze partijen in staat zijn de vereiste ondersteuning te bieden. Dit wordt in de boeken van de islamitische jurisprudentie beschreven onder het gedeelte van “Nafaqah” (alimentatie).

Despite all measures taken to relieve the society from poverty, it is expected that some individuals will end up in a state of poverty for all types of reasons. In order to attend for the needs of these individuals, Islam recommended the state to provide a suitable opportunity for the employment of those who could not find employment on their own. The Prophet (PBUH) said, “The Imam (head of state) is a Shepard, and he is responsible for his subjects.”108 Employment enables individuals to use their labor to acquire wealth. In case it is not possible to find a job due to market conditions, or the person becomes unable to work due to age, sickness, or disability, then his support and sustenance becomes the duty and responsibility of his next of kin such as sons, father, and husband assuming that these parties are able to provide the required support. This is outlined in the books of Islamic jurisprudence under the section of “Nafaqah” (alimony).

Als de directe familieleden niet in staat zijn om de vereiste alimentatie te onderhouden, dan wordt de verantwoordelijkheid overgedragen aan de staat. De staat gebruikt de middelen die beschikbaar zijn uit de inkomsten van de publieke eigendommen evenals uit de armenbelasting (Zakah). De armenbelasting (Zakah) is een specifiek deel van het vermogen dat wordt genomen uit het bezit van de rijken en wordt doorgegeven aan de armen. In soera Al-Ma’arij (hoofdstuk 70, vers 24-25) en Al-Tauba (hoofdstuk 9, vers 103) zegt Allah,

If the immediate relatives are unable to maintain the required alimony, then responsibility is escalated up to the state. The state uses the funds available from the revenues of the public properties as well as from the Zakah. The Zakah is a specific amount of wealth taken out of the property of the rich and relayed to the poor. In Surah Al-Ma’arij (chapter 70, verse 24-25), and Al-Tauba (chapter 9, verse 103), Allah says,

De islamitische staat is toegestaan om subsidies te verstrekken aan mensen in de samenleving met het doel de productiviteit te stimuleren en mensen in staat te stellen hun bedrijf tot een winstgevend stadium te laten groeien. De staat maakt zowel gebruik van staatseigendom als van publiek eigendom om stimulansen uit te keren. Er is overgeleverd dat de tweede kalief Omar Bin Al-Khattab stimulansgelden verstrekte aan de boeren in Iraq om hen te helpen hun boerderijen te bewerken. De hulp was in de vorm van een staatsgrant, in plaats van leningen.

The Islamic state is allowed to provide grants for people in the society for the purpose of stimulating productivity and enabling people to grow their business to a profitable stage. The state uses both state as well as public property to issue stimulus grants. It is narrated that the second caliph Omar Bin Al-Khattab provided stimulus money for the farmers in Iraq to help them cultivate their farms. The help was in a form of state grant, rather than loans.

Er wordt gemeld dat de Profeet Muhammad ﷺ land heeft geschonken aan Abu Bakr en Omar na de migratie naar Medina. Hij gaf ook een stuk land aan Al-Zubair. Na het overlijden van Muhammad ﷺ gingen de kaliefen door met het schenken van een deel van de publieke gronden aan verschillende individuen in een poging om ongebruikt braakliggend land te benutten. Er moet worden opgemerkt dat de staat geen belastinggeld of de middelen van de armenbelasting (Zakah) gebruikt voor deze schenkingen. Het enige fonds dat de staat mag gebruiken, is het fonds dat afkomstig is van de staat of het publieke eigendom.

Prophet Mohammad is reported to have given land for Abu Bakr and Omar after the migration to Medina. He also gave a piece of land to Al-Zubair. After the death of Mohammad (PBUH), the caliphs continued to give part of the public lands to various individuals in an attempt to utilize unused bare land. It should be noted that the state does not use tax money or the funds of the Zakah for the grants. The only fund the state is allowed to use is the one that comes from the state or public property.

Naast deze middelen van eigendomverwerving zijn er andere middelen van privébezit, zoals schenkingen en testamenten van overledenen. De Profeet Muhammad ﷺ stond het geven van geschenken toe en hij accepteerde geschenken van zowel moslims als niet-moslims. Ook stond de Islam een moslim toe om een deel van zijn vermogen in de vorm van een testament aan te wijzen, zodanig dat de begunstigden van een testament niet behoren tot degenen die volgens de wet recht hebben op erfenis; bovendien mag de omvang van het testament een derde van het totale vermogen niet overschrijden.111

Besides these means of property acquisition, there are other means of private ownership such as gifts and wills of deceased. Prophet Mohammad permitted gift giving110 and he accepted gifts from both Muslims and non-Muslims. Also, Islam allowed a Muslim to designate part of his wealth in form of a will such that the recipients of a will should not be among those who are entitled for inheritance by law; also the amount of will should not exceed one-third of the total wealth.111

De Islam erkent het bestaan van het publiek als een entiteit die haar eigen behoeften heeft. Deze behoeften zijn niet de som van de behoeften van individuen, en daarom kan de vervulling van de publieke behoeften niet worden bereikt door de behoeften van elk individu afzonderlijk te bevredigen. De veiligheid van het publiek, de integriteit van zijn territorium, de reinheid en zuiverheid van zijn atmosfeer en omgeving, de solidariteit tussen zijn eenheden, het behoud van de zeeën, rivieren en waterreservoirs, en zijn imago tegenover andere naties zijn allemaal behoeften die betrekking hebben op het publiek als geheel en niet op specifieke individuen. Om het publiek als één eenheid in de samenleving te behouden, heeft de Islam bepaalde soorten eigendom gedefinieerd en deze als publiek eigendom verklaard.

Islam recognized the existence of public as an entity which has its own needs. These needs are not the sum of the needs of individuals, and therefore the satisfaction of the public needs cannot be achieved by satisfying the needs of each individual. The security of the public, the integrity of its territory, the cleanness and purity of its atmosphere and environment, the solidarity among its units, the preservation of the seas, river, and water reservoirs, and its image in front of other nations are all needs which pertain to the public as a whole and not to specific individuals. In order to preserve the public as one unit in the society, Islam defined certain types of property and declared them as a public property.

De categorie van publiek eigendom omvat waterbronnen, natuurreservaten en energiebronnen.113 Oude tribale samenlevingen verplaatsten zich en veranderden hun locatie op basis van de beschikbaarheid van water en groene weiden voor hun vee. Wanneer waterbronnen opdroogden of onder de dominantie van een andere stam kwamen te staan, werd de stam gedwongen te verhuizen en te zoeken naar een locatie waar water in overvloed aanwezig was. Hetzelfde gebeurde wanneer de bossen uitdroogden en minder voedsel achterlieten voor het vee van de stam. Omdat werd ingezien dat waterbronnen en weiden essentieel zijn voor het overleven van de gehele groep, kondigde de Islam aan dat deze bronnen door iedereen bezeten zouden moeten worden en niet door een enkel individu. Als deze bronnen in de handen van één of enkele personen vallen, kan de integriteit en eenheid van het publiek in gevaar komen. Hetzelfde geldt voor energiebronnen. Eerdere islamitische geleerden interpreteerden het woord "vuur" in de uitspraak van de Profeet ﷺ als de bron van vuur, zoals hout (in de oudere samenlevingen). Tegenwoordig verwijst "vuur" algemener naar energiebronnen.

The category of public property includes water resources, forest preserves, and energy resources.113 Old tribal societies used to move and change their location based on the availability of water and green meadows for their cattle. Whenever water springs dry out or fall under the dominance of another tribe, the tribe would be forced to move and search for a location where water is plenty. The same happens when the forests dry out and leave less food for the cattle of the tribe. Realizing that water resources and meadows are essential for the survival of the whole group, Islam announced that these resources should be owned by all and not by any single individual. If these resources fall in the hands of one or few, then the integrity and unity of the public may be compromised. The same applies to energy sources. Earlier Muslims scholars interpreted the word “fire” in the statement of the Prophet to mean the source of fire like woods (in the older societies). Today “fire” refers more generally to energy resources.

De Islam heeft bepaalde soorten eigendommen aangewezen die rechtstreeks door de staat moeten worden bezeten. Het belangrijkste verschil tussen staats- en publiek eigendom blijkt uit de wijze waarop de inkomsten van de eigendommen worden gebruikt. Het publieke eigendom wordt door de staat beheerd, maar is niet eigendom van de staat. De staat mag de inkomsten van het publieke eigendom alleen gebruiken voor staatsfuncties wanneer de eigen inkomsten van de staat tekortschieten om aan haar behoeften te voldoen. Staats-eigendom geeft de staat daarentegen de volledige autoriteit om naar eigen inzicht uitgaven te doen om haar eigen zaken en de zaken van de burgers te regelen.

Islam designated certain types of property to be owned directly by the state. The main difference between state and public property shows in the way the property revenues are used. The public property is administered by the state but not owned by the state. The state may use revenues of the public properties to spend on state’s functions only when the state own revenue falls short of meeting its needs. The state property, on the other hand, gives the state full authority to spend as it sees fit to conduct its affairs and the affairs of the citizens.

Gedurende de geschiedenis van de islamitische staat is de grootste bron van inkomsten voor de staat de opbrengst geweest die gegenereerd wordt uit het eigendom van land genaamd grondbelasting (Kharaj) (de gronden die door oorlog aan de islamitische staat werden toegevoegd). Kharaj betekent letterlijk opbrengst. De term kharaj verving de term fai’i, die werd gebruikt voor het land dat zonder strijd werd toegevoegd. Abu Obaid vertelde in zijn boek Al-Amwal op gezag van Az-Zuhri dat de Profeet Muhammad ﷺ de gronden van Bahrain na de verovering ervan beschouwde als grond van grondbelasting (Kharaj), zelfs nadat de mensen in Bahrain zich tot de islam hadden bekeerd.116 Kharaj-land wordt gedefinieerd als land dat is toegevoegd aan het territorium van de islamitische staat en waarvan het eigendom toebehoort aan de staat. De staat verleent het recht om het land te gebruiken voor landbouw of ontwikkeling in ruil voor een vooraf bepaalde vergoeding. De vergoeding dient te worden betaald door de gebruiker van het land, of hij nu in staat was om van het land te profiteren of niet. De vergoeding is niet in ruil voor het product van het land; het is in ruil voor het recht om het te gebruiken. Als de gebruiker van het land een moslim is, moet hij nog steeds het armenbelasting (Zakah) deel van de producten betalen. Als de gebruiker van het Kharaj-land geen moslim is, hoeft hij alleen de grondbelasting (Kharaj) vergoeding te betalen.

Throughout the history of the Islamic state, the largest source of income for the state has been the revenue generated from the property ownership of land called Kharaj (the lands annexed to the Islamic state through war). Kharaj literally means output. The term kharaj replaced the term fai’i, which was used for the land annexed without a fight. Abu Obaid narrated in his book Al-Amwal on the authority of Az-Zuhri that Prophet Mohammad (PBUH) considered the lands of Bahrain after its conquest a land of Kharaj even after the people in Bahrain had converted to Islam.116 Kharaj land is defined as a land added to the territory of the Islamic state and whose ownership belongs to the state. The state grants the right to use the land for farming or development in exchange for a predefined fee. The fee is due to be paid by the user of the land whether he was able to benefit from the land or not. The fee is not in exchange for the product of the land; it is in exchange for the right to use it. If the user of the land is a Muslim, he still has to pay the Zakah portion of the products. If the user of the Kharaj land is not a Muslim, he only has to pay the Kharaj fee.