Kapitalisme is een systeem gebaseerd op de erkenning van individuele rechten, inclusief eigendomsrechten, waarbij alle eigendommen privébezit zijn49. De vrijheid van eigendom was het resultaat van de scheiding tussen kerk en staat en de daaropvolgende ontwikkeling van de fundamentele vrijheid(en) van de mens. Ayn Rand,1 auteur van The Fountainhead, beschrijft deze relatie tussen privé-eigendom en de scheiding tussen kerk en staat als volgt: “Wanneer ik kapitalisme zeg, bedoel ik een volledig, puur, ongecontroleerd, ongereguleerd Laissez-faire kapitalisme—met een scheiding tussen staat en economie, op dezelfde manier en om dezelfde redenen als de scheiding tussen staat en kerk”50.

Capitalism is a system based on the recognition of individual rights, including property rights, in which all property is privately owned49. Freedom of ownership resulted from the separation of church and state and the consequent development of the basic freedom(s) of man. Ayn Rand,1 author of The Fountainhead, describes this relationship between private property ownership and the separation of church and state: “When I say capitalism, I mean a full, pure, uncontrolled, unregulated Laissez-faire capitalism—with a separation of state and economics, in the same way and for the same reasons as the separation of state and church”50.

Het andere extreme tegenover het kapitalisme is het socialisme/communisme, dat enkel publiek of staatseigendom erkent. Communistische filosofen, in het bijzonder Marx, bekritiseerden het privébezit onder het kapitalisme en beschouwden dit type eigendom als de wortel van alle kwaad in een samenleving. Wanneer het socialisme een samenleving overneemt, zal de eerste taak de confiscatie van het eigendom van individuen zijn om dit over te dragen aan publiek eigendom onder controle van de staat. De communisten gaan zo ver dat zij de fundamentele menselijke behoefte en aspiratie naar eigendom ontkennen; zij beweren dat het streven van individuen om dingen te bezitten slechts een reflectie is van de burgerlijke mentaliteit en de invloed daarvan op de samenleving.

The other extreme opposite to capitalism is socialism/communism which only recognizes the public or state ownership. Communist philosophers, especially Marx, criticized the private ownership under capitalism and considered this type of ownership to be the root cause of all evils in a society. When socialism takes over a society, its first task will be the confiscation of the property of individuals and to transfer it to public property under the control of the state. The communists go all the way to deny the basic human need and aspiration for ownership; they claim that the striving of individuals to own things is a mere reflection of the bourgeois mentality and influence over the society.

Het communistische standpunt over privébezit spreekt het natuurlijke gedrag van mensen tegen. Het is onderdeel van de menselijke natuur om te werken en eigendom te bezitten om in zijn behoeften te voorzien; het is daarom volkomen natuurlijk om naar het bezit van eigendom te streven. Het bevredigen van de behoeften van de mens is een onvermijdelijke zaak die niet ontkend of genegeerd kan worden. Elke poging om de mens te verhinderen rijkdom te bezitten, zou in strijd zijn met zijn natuur; evenzo zou elke poging om zijn bezit te beperken tot een bepaalde hoeveelheid ook zijn natuur tegenspreken. Het zou daarom onnatuurlijk zijn om tussen de mens en zijn verwerving van rijkdom in te staan, of tussen hem en zijn inspanningen om deze verwerving te bereiken. Een duidelijke reden voor het kortstondige socialisme is het conflict met de natuurlijke menselijke drang naar privébezit.

The communist view of private ownership contradicts the natural behavior of humans. It is part of man’s nature to work and possess property in order to satisfy his needs; hence, it is only natural to strive for the possession of property. Satisfying man’s needs is an inevitable matter that cannot be denied or ignored. Any attempt to prevent man from possessing wealth would be contradictory to his nature; similarly, any attempt to restrict his possession to a certain quantity would also contradict his nature. It would, therefore, be unnatural to stand between man and his acquisition of wealth, or to stand between him and his efforts to achieve this acquisition. One obvious reason for the short-lived socialism is its conflict with the human natural strives for private ownership.

Bezit en eigendom zijn geen weerspiegeling van de maatschappelijke orde, zoals door marxisten wordt beweerd. Integendeel, het is een manifestatie van het innerlijke overlevingsinstinct dat in de mens aanwezig is, direct bij de geboorte. De samenleving met al haar ideeën, concepten, orden, tradities en waarden stuurt de kwaliteit van bezit in verschillende richtingen. Landbouwsamenlevingen sturen het bezitsinstinct naar het eigendom van land; jagersgemeenschappen sturen dit instinct naar het eigendom van bogen, pijlen en andere middelen voor de jacht; industriële samenlevingen sturen het bezitseigenschap van het instinct naar het bezit van machines, fabrieken en andere productiemiddelen. In al deze gevallen creëert de samenleving niet de liefde om te bezitten binnen individuen, zoals door marxistische theoretici wordt beweerd; in plaats daarvan stuurt zij die liefde in de ene of andere richting.

Possession and ownership is not a reflection of societal order as claimed by Marxists. Rather, it is a manifestation of the inner instinct of survival which exists within man, right at birth time. The society with all the ideas, concepts, orders, traditions, and values direct the possession quality into different directions. Agricultural societies direct the possession instinct to the ownership of land; hunting communities direct this instinct to the ownership of bows and arrows and other means of hunting; industrial societies direct the possession attribute of the instinct to own machines, factories, and other means of production. In all of these cases, the society does not create the love to own within individuals as proclaimed by Marxist theoreticians; rather it steers that love in one direction or another.

De problemen die gepaard gaan met privébezit, zoals waargenomen door velen, in het bijzonder de communistische filosofen, vloeien niet voort uit het privébezit op zichzelf, of het nu gaat om het bezit van goederen of het bezit van productiemiddelen. Het probleem ontstaat feitelijk uit het beschouwen van privébezit als de enige vorm van eigendom in de samenleving49. Publiek of staatsbezit wordt niet erkend in de kernfundering van het kapitalisme. Elke keer dat er een behoefte ontstaat dat de staat eigendom bezit (zoals land, banken, fabrieken), vindt er een groot debat plaats; aan de ene kant veracht puristische kapitalisten (aanhangers van laissez-faire kapitalisme) dergelijk eigendom. Aan de andere kant staan pragmatici die staatsbezit toestaan als reactie op een crisis. De meest recente economische crisis leidde ertoe dat de Amerikaanse overheid ingreep en grote delen van banken, verzekeringsmaatschappijen en de auto-industrie in bezit nam.

The problems associated with the private ownership as observed by many, particularly the communist philosophers, do not arise from the private possession per se, whether the possession of commodities or possession of means of production. The problem actually arises from considering private ownership to be the only form of ownership in the society49. Public or state ownership is not recognized in the core foundation of capitalism. Every time a need rises for the state to own property (such as land, banks, factories), a big debate takes place; on one end, purist capitalists (supporters of laissez-faire capitalism) detest such ownership. On the other end, pragmatists allow state ownership in response to crisis. The most current economic crisis led the US government to intervene and own large portions of banks, insurance companies, and auto industry.

De ontkenning van publiek of staatseigendom door de kapitalisten is gebaseerd op hun visie op de samenleving, zoals eerder besproken. Deze visie beschouwt de samenleving als bestaande uit individuen die zo vrij mogelijk mogen leven, bezitten, spreken en zich mogen gedragen. Daarom is publiek eigendom volgens deze visie betekenisloos. De samenleving bestaat echter niet enkel uit een groep individuen. De maatschappelijke structuur omvat, naast de individuen, de relaties en de systemen die de mensen met elkaar verbinden en de samenleving haar eigen, eigenzinnige vorm geven. Deze visie op de samenleving geeft aanleiding tot twee andere afzonderlijke entiteiten in de samenleving: het publiek als geheel met de verschillende soorten verbindingen en relaties, en de staat die deze relaties en verbindingen in stand houdt via de wet en de orde van de samenleving. Elke van deze entiteiten — het individu, het publiek en de staat — heeft zijn eigen kenmerken, behoeften, belangen en gedrag.

The Capitalists’ denial of public or state property is based on their view of the society as discussed earlier. This view considers the society to be composed of individuals who are allowed to live, own, speak, and behave as freely as possible. Hence, the public property under this view is meaningless. The society, however, is not merely made of group of individuals. The society structure includes, besides the individuals, the relations and the systems that link the people together and provide the society its own distinct shape. This view of the society gives rise to two other distinct entities in the society: the public as a whole with the various types of links and relations and the state which maintains these relations and links through the law and order of the society. Each of these entities—the individual, the public, and the state—has its own characteristics, needs, interest, and behavior.

Het individu heeft behoeften op het gebied van voedsel, drank, veiligheid, onderdak, gezondheid, rust en andere zaken. Hij moet de middelen verwerven en bezitten om aan deze behoeften te voldoen. De belangen van individuen worden het best gediend door individueel eigendom. Het publiek als geheel heeft behoeften op het gebied van samenhang, veiligheid, eenheid en andere zaken. Het publiek moet de middelen verwerven en bezitten om aan deze behoeften te voldoen; de publieke belangen worden het best gediend door publiek eigendom van goederen. De staat als eenheid heeft behoeften op het gebied van stabiliteit, veiligheid, handhaving van de orde, bescherming, het creëren van evenwicht en andere behoeften. De staat moet de middelen verwerven en bezitten om aan haar behoeften te voldoen. Daarom is het hoofdbestanddeel van het probleem met de kapitalistische visie op eigendom dat deze slechts het privé-eigendom van individuen erkent. De communisten maakten dezelfde fout, behalve dat zij enkel publiek eigendom goedkeurden en privé-eigendom ontkenden; zij lieten de staat eigendom bezitten in haar hoedanigheid als vertegenwoordiger van het publiek. In feite geloven de communisten dat de staat een tijdelijk bestaan heeft in de samenleving; in geavanceerde stadia van het communisme zou de staat moeten oplossen, en het enige eigendom dat overblijft is dat van het publiek.

The individual has needs for food, drink, safety, shelter, health, rests, and others. He needs to acquire and possess the means to satisfy these needs. The interests of the individuals are best served by the individual property ownership. The public as a whole has needs for coherency, security, unity, and others. The public needs to acquire and possess the means to satisfy these needs; the public interests are best served through the public ownership of property. The state as a unit has needs for stability, security, order maintenance, protection, balance creation, and other needs. The state must acquire and possess the means to satisfy its needs. Therefore, the main problem with the capitalist view of ownership is that it recognizes only the private ownership of individuals. The communists made the same error, except that they approved only the public ownership and denied the private ownership; they allowed the state to own in its capacity as a representative of the public. In fact, the communists believe that the state has a temporary existence in the society; at advanced stages of communism, the state should dissolve, and the only property that remains is that of the public.

Er ontstaan problemen wanneer elke entiteit in de samenleving de eigendomsrechten van andere entiteiten schendt. Wanneer bijvoorbeeld het eigendom dat aan individuen toebehoort, door het publiek en de staat wordt geconfisqueerd onder de vlag van nationalisatie, beginnen problemen aan de oppervlakte te komen: fraude, corruptie en een gebrek aan productiviteit. Wanneer het eigendom dat aan het publiek toebehoort, wordt toegeëigend door individuen, beginnen de problemen van fraude, armoede en monopolies aan de oppervlakte te komen. Wanneer staatseigendom wordt toegeëigend door individuen, wordt de staat afhankelijk van de rijkdom van individuen en vervalt zij in schulden; als gevolg hiervan worden de politieke beslissingen van de staat meer bevooroordeeld ten gunste van degenen die de staat financieren. Dit fenomeen leidt tot onderdrukking, corruptie en een verlies van wet en orde.

Problems occur when each entity in the society violates the property rights of the other entities. For example, when the property which belongs to individuals is confiscated by the public and state under the umbrella of nationalization, problems begin to surface: fraud, corruption, and lack of productivity. When the property which should be owned by the public is overtaken by individuals, the problems of fraud, poverty, and monopoly begin to surface. When the state property is overtaken by individuals, the state becomes dependent on the wealth of individuals and falls into debt; as a result, the political decisions of the state become more biased towards those who finance the state. This phenomenon leads to oppression, corruption, and a loss of law and order.

Dit argument leidt tot de belangrijkste conclusie dat privébezit een geldig concept is in de samenleving; dit bezit is echter niet absoluut vrij. Privébezit moet beperkt blijven tot de reikwijdte van privébezit, die beperkt en ingeperkt wordt door de reikwijdte van het publieke bezit en het staatsbezit.

This argument leads to the main conclusion that private ownership is a valid concept in the society; however, this ownership is not absolutely free. Private ownership should be limited to the scope of private ownership which is limited and restricted by the scope of the public and the state ownership.

Nationalisatie van privébezit evenals privatisering van publiek bezit zijn contraproductief en vormen een inbreuk op de rechten van individuen en op het algemeen belang. Nationalisatie leidt tot illegale beperking van privébezit en creëert een veelheid aan problemen, waarvan corruptie en verminderde productiviteit de minst ingrijpende zijn. Privatisering van publiek bezit onthoudt daarentegen de minderbedeelden in de samenleving de mogelijkheid om hun basisbehoeften op het gebied van voedsel, gezondheid, onderwijs en veiligheid veilig te stellen.

Nationalization of private property as well as privatization of public property are counterproductive and constitute an invasion to the rights of individuals and to the interest of the public. Nationalization leads to illegal restriction of private property and creates a myriad of problems, the least of which is corruption and diminished productivity. Privatization of public property, on the other hand, deprives the less fortunate in the society from securing their basic needs for food, health, education, and security.

De juiste wijze om eigendom te organiseren is door de reikwijdte van het eigendom voor elke entiteit te definiëren: de individuen, het publiek en de staat. Een duidelijke grens tussen het eigendom van deze entiteiten moet goed vastgesteld zijn. Let erop dat de grenzen het type eigendom voor elke entiteit bepalen; de hoeveelheid eigendom binnen elke reikwijdte is irrelevant en mag niet worden beperkt. Het is niet zinvol om eigendom tussen de drie entiteiten over te dragen op basis van omstandigheden en crises. Sterker nog, de overdracht van privaat eigendom naar publiek of staatseigendom onder de druk van een crisis leidt tot een situatie waarin de staat en het publiek de eigenaren worden van eigendommen die alleen door individuen zouden moeten worden bezeten, en de individuen de eigenaren worden van eigendommen die alleen door het publiek zouden moeten worden bezeten.

The proper way of organizing the ownership is to define the scope of ownership for each entity: the individuals, the public, and the state. A clear borderline between the ownership of these entities should be well established. Note that the borderlines define the type of ownerships for each entity; the quantity of ownership within each scope is irrelevant and should not be restricted. It does not pay to transfer ownership between the three entities based on conditions and crisis. In fact, the transfer of private property ownership to public or state ownership under the pressure of crisis leads to the situation where the state and public become the owners of property that should be owned only by individuals, and the individuals become the owners of property that should be owned only by the public.

Misschien wel het belangrijkste kenmerk van de islamitische politieke economie is dat het de reikwijdte van de drie soorten eigendom duidelijk heeft gedefinieerd. Bovendien verbood het de overdracht van het ene type eigendom naar het andere, ongeacht de omstandigheden. Het eigendom onder de islamitische economie zal verder worden besproken in deel 2 van dit boek.

Perhaps the most important characteristic of the Islamic political economy is that it clearly defined the scopes of the three types of ownership. It further prohibited the transfer of one type of ownership into another no matter what the conditions are. The ownership under Islamic economics will be further discussed in the part 2 of this book.

Samenvattend zijn het kapitalisme en de bijbehorende politieke economie gebouwd op drie hoofdprincipes: relatieve schaarste, het nut en de ruilwaarde, en het prijsmechanisme, waarbij het prijsmechanisme de hoeksteen van dit fundament vormt. Deze principes zijn verpakt binnen het hoofdbegrip van "privé-eigendom", wat op zijn beurt voortvloeit uit het idee van de scheiding tussen kerk en staat. Deze principes, samen met het basisidee van privé-eigendom, hebben ernstige gebreken en tekortkomingen, zoals besproken in de voorafgaande secties. Vervolgens zullen we de impact van deze gebreken op het welzijn van de samenleving verkennen.

In summary, capitalism and its political economy are built upon three main principles: relative scarcity, the benefit and exchange value, and the price mechanism, the price mechanism being the cornerstone of this foundation. These principles are wrapped within the main concept of “private property ownership” which in turn emits from the idea of the separation of church and state. These principles along with the basic idea of private ownership have serious flaws and defects as discussed in the preceding sections. Next, we will explore the impact of these flaws on the well-being of the society.