Er zijn twee kanten aan economische productiviteit: de ene is technisch en de andere is ideologisch. De technische kant heeft te maken met de wetenschappelijke middelen en manieren om de productie te verhogen en de kwaliteit van producten te verbeteren. In dit deel zijn onder meer de managementwetenschappen, automatisering, informatietechnologie, beslissingsondersteunende systemen, enterprise resource planning, industrieel ontwerp en soortgelijke wetenschappen inbegrepen. Deze wetenschappen zijn universeel en dragen geen religieuze of ideologische connotatie. Wetenschappelijke methoden kunnen binnen de reikwijdte van elke ideologie worden gebruikt, of het nu Islam, kapitalisme of socialisme is, om de hoeveelheid en kwaliteit van producten te verhogen. Daarom vallen de discussie over technologie en de wetenschappelijke middelen om de productiviteit te verhogen niet binnen de reikwijdte van de discussie over het economische systeem. Tijdens de eerste opkomst van de Islam vonden de moslims geen bezwaar in het gebruik van de wetenschappelijke technieken die waren ontwikkeld door de Griekse of Egyptische beschavingen vóór de Islam.

There are two sides for the economic productivity: one is technical and the other is ideological. The technical side has to do with the scientific means and ways of increasing production and improving the quality of products. Included in this part are the management sciences, automation, information technology, decision support systems, enterprise resource planning, industrial engineering, and similar sciences. These sciences are universal and do not carry any religious or ideological connotation. Scientific methods can be used within the scope of any ideology, whether Islam or capitalism or socialism, to increase the quantity and quality of products. Therefore, the discussion of technology and the scientific means of increasing productivity do not fall within the scope of the economic system discussion. During the first rise of Islam, the Muslims found no harm in using the scientific techniques advanced by the Greek or Egyptian civilizations before Islam.

De andere kant van productiviteit is inderdaad een systemische en is nauw verbonden met de ideologische wereldbeschouwing van volkeren. De islamitische politieke economie bood verschillende principes die in hun geheel de neiging hebben om een omgeving te creëren voor verhoogde productiviteit. Met productiviteit bedoel ik hier de productie van goederen en diensten die direct of indirect worden gebruikt om de behoeften van mensen binnen een bepaalde tijdspanne te bevredigen.

The other side of productivity is indeed a systemic one and is closely related to the ideological world view of peoples. The Islamic political economy provided several principles, which in the sum tend to create an environment for increased productivity. By productivity, here, I mean the production of goods and services which are used directly or indirectly to satisfy the needs of people within a given time frame.

Het is interessant om op te merken dat sommige productiviteitsproblemen zowel een wetenschappelijk als een ideologisch karakter dragen op hetzelfde moment. Neem bijvoorbeeld innovatie en uitvinding. De uitvinding van de stoommachine is een wetenschappelijke doorbraak. Maar de politieke en economische omgeving die leidde tot de creatie van de machine is niet puur wetenschappelijk. Commentaar leverend op de relatie tussen innovatie en het ideologische kader, beschreef Carly Fiorina120 de Islam als een beschaving die innovatie aanwakkert. Het is door talloze historici en schrijvers opgemerkt dat de Islamitische beschaving als geheel zo gunstig was voor innovatie, uitvinding en productiviteit.

It is interesting to note that some of the productivity issues carry both scientific as well as ideological character at the same time. Take for example innovation and invention. The invention of steam engine is a scientific breakthrough. But the political and economic environment which led to the creation of the engine is not pure scientific. Commenting on the relation between innovation and ideological framework, Carly Fiorina120 described Islam as a civilization which harnesses innovation. It has been noted by scores of historians and writers that the Islamic civilization as a whole was so conducive for innovation, invention, and productivity.

Voordat ik inga op het economische aspect van productiviteit, moet ik vermelden dat het spirituele aspect van de Islam een grote impact heeft op de productiviteit, zowel in kwantiteit als in kwaliteit. Laten we niet vergeten dat de islamitische samenleving als geheel is gebaseerd op het geloof in Allah als de enige God en de noodzaak om Zijn geboden na te leven, die zijn geopenbaard via Zijn boodschapper Muhammad ﷺ. Daarom heeft alles wat Allah openbaart, hetzij in de Koran of de profetische traditie (Sunnah), een directe en sterke impact op de moslims die rekening houden met deze openbaring.

Before getting into the economic part of the productivity, I should mention that the spiritual part of Islam has a great impact on productivity both in quantity and quality. Let’s not forget that the Islamic society as a whole is established upon the creed of the belief in Allah as the only god and the necessity to adhere to his commands which are revealed through his messenger Mohammad (PBUH). Therefore, whatever Allah reveals either in the Quran or the Sunnah has a direct and strong impact on the Muslims who take note of this revelation.

In de Koran definieert Allah dat het hoofddoel achter de schepping van de mens, in de eerste plaats, is om de overvloedige middelen op deze aarde te benutten. In soera Al-Baqara (hoofdstuk 2, vers 30) zegt Allah in verwijzing naar de schepping van de eerste mens (Adam):

In the Quran, Allah defines the main objective behind creating man, in the first place, is to exploit the abundant resources in this earth. In Surah Al-Baqara (chapter 2, verse 30), Allah says in reference to the creation of the first human (Adam):

[2:30] En toen uw Heer tegen de engelen zei: “Voorwaar, Ik ga een opvolger op aarde plaatsen (iemand die de hulpbronnen op aarde exploiteert).” Dit wordt verder benadrukt in verwijzingen in de Koran naar het feit dat Allah een enorme hoeveelheid hulpbronnen in de aarde en in de hemelen heeft geschapen en dat Hij wil dat de mensen deze hulpbronnen benutten en exploiteren voor hun eigen voordeel. Een voorbeeld is het volgende vers uit soera Al-Jathia (hoofdstuk 45, vers 12):

[2:30] And when your Lord said to the angels: “Verily, I am going to place a viceroy on earth (one who exploits resources on earth)” This is further emphasized in references made in the Quran to the fact that Allah had created in the earth and in the heavens enormous amount of resources and he wants the people to reach out and exploit these resources for their own benefit. An example is the following verse from Surah Al-Jathia (chapter 45, verse 12):

[45:12] Allah, Hij is Degene Die de zee aan jullie heeft onderworpen, opdat schepen door Hem met Zijn Gebod kunnen varen, en opdat jullie Zijn Gunst mogen zoeken, en opdat jullie dankbaar zullen zijn.

[45:12] Allah it is He Who has subjected to you the sea, that ships may sail through it by His Command, and that you may seek of His Bounty, and that you may be thankful.

De moslims begrijpen dit soort verzen zowel als een feitelijke mededeling als een gebod om te handelen. Het is dan ook geen verrassing dat zodra de islamitische staat stabiliseerde, de moslims zich bezighielden met alle soorten innovaties en productie.

The Muslims understand these types of verses both as a statement of fact and as a command to do. It is no surprise, then, that as soon as the Islamic state stabilized, the Muslims engaged in all types of innovations and production.

Door het belang van productie te benadrukken, beval de Boodschapper van Allah ﷺ zijn metgezellen om door te gaan met wat zij op het veld doen tot de laatste minuut van hun leven. In één overlevering zei hij dat men moet blijven een boom planten, zelfs als men de tekenen van het einde van het leven voor de eigen ogen ziet.121 In een andere overlevering stelde de Profeet ﷺ dat iedereen die een boom plant, een beloning van Allah zal ontvangen elke keer dat iemand de vruchten van de boom eet; zelfs als dieren ervan eten, zal de beloning worden verleend. Moslims in de vroege dagen van de Islam namen de uitspraken van de Profeet ﷺ serieus en dreef de productie tot de uiterste grenzen.

Stressing the importance of production, the messenger of Allah (PBUH) commanded his companions to continue doing what they are doing in the field to the last minute of their life. In one narration, he said that one should continue planting a tree even if he sees the signs of life ending in front of his eyes.121 In another narration, the Prophet stated that any one who plants a tree will receive a reward from Allah every time someone eats the fruits of the tree; even if animals eat of it, the reward will be granted. Muslims in the early days of Islam took the statements of the Prophet seriously and pushed the production to the furthest limits.

Wat betreft de kwaliteit heeft de Profeet ﷺ opgeroepen tot perfectie in het werk dat mensen verrichten, toen hij zei: “Allah houdt van degene die zijn werk volmaakt maakt.” De Profeet ﷺ heeft ook gezegd dat niemand de hemelen zal betreden op de Dag des Oordeels, tenzij hij het werk dat hem was toevertrouwd, heeft volbracht. In deze lijn verbiedt de Islam de verkoop van enige handelswaar met een bekend gebrek. Als er na de verkoop een gebrek wordt ontdekt, dan wordt de verkoop ingetrokken en de handelswaar geretourneerd, en de verkoper zal de verliezen moeten vergoeden die zijn ontstaan door de verkoop van een gebrekkig product. Derhalve is de kwaliteit van productie een verplichting in de Islam, waarvoor moslims worden beloond wanneer zij dit bereiken en worden gestraft wanneer zij dit veronachtzamen. De Koran benadrukt het kwestie van kwaliteit verder wanneer zij zegt dat het werk dat door iemand wordt uitgevoerd, zal worden gemonitord door Allah, Zijn boodschapper ﷺ en de groep van gelovigen.123

On the quality side, the Prophet had called for perfection of the work done by people when he said, “Allah loves the one that perfects his job.122” The Prophet also had said that no one will enter heavens on the Day of Judgment unless he had perfected the work he was charged to do. Along this line, Islam prohibits the sale of any merchandise with a known defect. If a defect is detected after the sale, then the sale is revoked and the merchandise is returned, and the seller will have to pay the losses incurred due to the sale of a defected product. As such, the quality of production is an obligation in Islam for which Muslims are rewarded when they achieve it and defaulted when they violate it. The Quran further stresses the issue of quality when it says that the work performed by anyone will be monitored by Allah, his messenger, and the group of believers.123

Het intellectuele fundament van de Islam, zijnde het geloof in Allah en Zijn Boodschapper ﷺ, legt de basis voor hoogwaardige productiviteit. Productiviteit was een van de directe vruchten van de eerste opkomst van de Islam en haar beschaving. Toen de Islam in verval raakte, nam ook de productiviteit af (zowel kwantitatief als kwalitatief).

The intellectual foundation of Islam, i.e., the belief in Allah and his Messenger, sets the stage for high-quality productivity. Productivity was one of the immediate fruits of the first rise of Islam and its civilization. When Islam declined, so did productivity (both quantitatively and qualitatively).

Naast het intellectuele kader dat voor productiviteit wordt geboden, biedt de Islam ook een reeks economische principes die de productiviteit in de samenleving vergemakkelijken. De componenten van de politieke economie die bijdragen aan de productiviteit worden in de volgende secties besproken.

Besides the intellectual framework provided for productivity, Islam also provides a set of economic principles which facilitate productivity in the society. The components of the political economy which contribute to productivity are discussed in the next sections.

Woeker, ook wel bekend als woeker (Riba) in islamitische termen, of rente in kapitalistische termen, is categorisch verboden in de Islam. Toen de Islam de eerste kritische aanval op woeker uitvoerde, werd geobserveerd dat woeker de cyclus van vermogensgroei toestaat om productie uit te sluiten. Met andere woorden: het geld groeit uitsluitend als resultaat van monetaire uitwisseling. De Koran legde uit dat woeker (Riba) een proces is waarbij het monetaire vermogen van de ene menselijke entiteit groeit ten koste van het monetaire vermogen van een andere menselijke entiteit.124

Usury, otherwise known as Riba in Islamic terms, or interest in capitalistic terms, is categorically prohibited in Islam. When Islam made the first critical assault on usury, it observed that usury allows the cycle of wealth growth to exclude production. In other words, the money grows as a result of monetary exchange only. The Quran explained that usury (Riba) is a process by which the monetary wealth of one human entity grows at the expense of the monetary wealth of another human entity.124

Woeker in oude beschavingen, zoals Babylonië en Assyrië, leidde tot wat bekend stond als schuldslavernij. Geldverstrekkers konden hun geld uitlenen aan mensen die hun eigen persoon als onderpand boden, waarna zij in geval van nietbetaling als slaaf werden verkocht.125 Dezelfde praktijk bestond in oude Griekse steden zoals Athene en Sparta, waar de boeren werden onderdrukt door de rijken en werden aangemoedigd om schulden te maken, om vervolgens te worden gereduceerd tot slavernij en verbanning.126 Deze praktijk ging in verschillende vormen voort binnen het Romeinse Rijk en de tribale samenlevingen van Arabië vóór de Islam.

Usury in ancient civilizations, e.g., Babylonia and Assyria, produced what was known as debt slavery. Lenders could lend their money to people who would bind their persons as collateral security and sell them into slavery, in the event of nonpayment.125 The same practice existed in old Greek cities of Athens and Sparta where the peasants were oppressed by the rich and encouraged to get into debt and then were reduced to slavery and exile.126 This practice continued in different forms within the Roman Empire and tribal societies of Arabia before Islam.

Misschien wel de meest opvallende en dramatische visualisatie van de kwaadaardige impact van woeker op samenlevingen is het beroemde toneelstuk van William Shakespeare, The Merchant of Venice.127 Shakespeare dramatiseerde de persoonlijkheid van Shylock, de Joodse bankier, die geld leent tegen hogere rentetarieven tegenover Antonio, de koopman, die geld leent zonder rente. De woekerende Shylock was bereid het leven van Antonio te nemen voor een onbetaalde of vertraagde schuld.

Perhaps the most outstanding and dramatic visualization of the evil impact of usury on societies is the famous play by William Shakespeare The Merchant of Venice.127 Shakespeare dramatized the personality of Shylock, the Jewish banker, who lends money with larger interest rates versus Antonio, the merchant, who lends money without interest. The usurious Shylock was willing to take the life of Antonio for unpaid or delayed debt.

Het oppotten wordt gedefinieerd als het proces van het verzamelen en wegzetten van rijkdom op een zodanige wijze dat het niet langer gebruikt kan worden in de productie van goederen en diensten. De Islam verbood het oppotten van rijkdom categorisch toen zij het oppotten van goud en zilver verbood, zijnde de belangrijkste valuta van de Islamitische staat.133 Het verbod op het oppotten van goud en zilver is een belangrijk principe in de politieke economie van de Islam, gericht op het in stand houden van de productiviteit. Het betalen van de armenbelasting (Zakah) verandert de status van het oppotten niet in een toegestane handeling. De armenbelasting (Zakah) is een principe gericht op het uitbannen van armoede, terwijl het verbod op het oppotten gericht is op het in stand houden van de productiviteit. Deze twee principes kunnen niet met elkaar in strijd zijn. Integendeel, zij vullen elkaar aan en maken een stabielere economie mogelijk.

Hoarding is defined as the process of collecting and putting away wealth such that it may no longer be used in the production of goods and services. Islam categorically prohibited the hoarding of wealth when it prohibited the hoarding of gold and silver, being the main currency of the Islamic state.133 The prohibition of hoarding of gold and silver is a major principle in the political economy of Islam aimed at sustaining productivity. Paying the Zakah charity does not change the status of hoarding to a permissible act. Zakah is one principle aimed at eliminating poverty, while the prohibition of hoarding is aimed at sustaining productivity. These two principles cannot be at odd with each other. Rather, they complement one another and allow for a more stable economy.

Goud en zilver waren tijdens de vroege dagen van de Islam de munteenheden die werden gebruikt voor financiële transacties. Goud en zilver bleven de munteenheden van de Islamitische staat tot de staat in 1924 instortte. Dus toen de Islam het oppotten van goud en zilver verbood, verbood het in feite het oppotten van geld, of rijkdom. Het concept van oppotten is niet van toepassing op gewone sieraden die door vrouwen worden gebruikt. Het opzijzetten van geld voor een specifiek project, zoals het bouwen van een huis, het uitvoeren van de hadj, of de voorbereiding op een huwelijk, wordt eveneens niet als oppotten beschouwd. Oppotten is in essentie een middel om geld voor onbepaalde tijd buiten de productiecyclus te houden.

The gold and silver during the early days of Islam were the currency used for financial transactions. Gold and silver continued to be the currency of the Islamic state until the state collapsed in 1924. So when Islam prohibited the hoarding of gold and silver, it really prohibited the hoarding of money, or wealth. The concept of hoarding does not apply for regular jewelry used by women. Putting money aside for a particular project, such as building a house, performing hajj, or preparation for wedding is not considered hoarding as well. Hoarding, in essence, is a means of keeping money outside the production cycle for indefinite time.

In de normale productiecyclus wordt rijkdom gebruikt voor de consumptie van producten en diensten, wat op zijn beurt winst genereert voor de producent die de goederen en diensten produceert. Als gevolg hiervan groeit de productie-economie in termen van geproduceerde goederen en diensten en in termen van rijkdom, wat noodzakelijk is voor de productie en consumptie. Wanneer er sprake is van hamsteren, lekt een deel van de rijkdom uit de cyclus, wat de hoeveelheid rijkdom die beschikbaar is voor consumptie en productie vermindert. In essentie verbood de Islam dit fenomeen, waarbij een deel van de rijkdom uit de productiecyclus wordt verwijderd door het proces van het hamsteren van geld.

In the normal production cycle, the wealth is used to consume products and services, which in turn generate profit for the producer who produces the goods and services. As a result, the economy of production grows in terms of produced goods and services and in terms of wealth, which is necessary for the production and consumption. When hoarding occurs, part of the wealth leaks out of the cycle, which reduces the amount of wealth available for consumption and production. Essentially, Islam prohibited this phenomenon, where part of the wealth is removed from the production cycle through the process of money hoarding.

Een van de oorzaken van de meest recente financiële crisis in de wereld van het kapitalisme was in feite het oppotten van rijkdom. Investeringsmaatschappijen en banken in de Verenigde Staten en Europa besloten een groot deel van hun geldinvesteringen achter te houden en verminderden drastisch de hoeveelheid leningen die aan het publiek werd verstrekt. Een belangrijke motivatie voor de stimulanspakketten en het reddingsgeld dat door de overheid aan banken werd gegeven, was om de banken aan te moedigen of te dwingen het proces van het verstrekken van leningen aan het publiek te hervatten. Met andere woorden, de banken hielden een groot deel van het geld achter en hielden het weg van de productiecyclus. Uiteraard zijn er redenen voor dit gedrag; maar wat de redenen ook zijn, wanneer een deel van de rijkdom van een natie wordt weggezet van de productiecyclus, vertraagt de productie, gaat de economie achteruit en lijdt het financiële systeem er enorm onder.

One of the causes of the most recent financial crisis in the world of capitalism was in fact the hoarding of wealth. Investing firms and banks in the United States and Europe decided to withhold a large portion of their money investment and drastically reduced the amount of loans issued to the public. A major motive for the stimulus packages and bailout money given by the government to banks was to encourage or force the banks to resume the process of giving loans to the public. In other words, the banks withheld a large portion of the money and kept it away from the production cycle. Of course, there are reasons for this behavior; but whatever the reasons are, when part of the wealth of a nation is stacked away from the production cycle, the production slows down, the economy downturns, and the financial system suffers a great deal.

Zoals hierboven besproken, is het oppotten een proces waarbij geld en rijkdom buiten de productiecyclus worden gehouden; in plaats van het geld te investeren, zal de oppper het opstapelen en de economie van investeringsmogelijkheden beroven. Het verbod op het oppotten vereist automatisch de investering van de opgehoopte rijkdom, vooral wanneer de hoeveelheid rijkdom excessief groot is. Aangezien rijkdom niet mag groeien door middel van woeker (riba), is de enige manier om de opgehoopte rijkdom te laten groeien het in de productiecyclus te houden. Een van de mechanismen die door de Islam zijn geïntroduceerd, is een vorm van partnerschap genaamd “Mudharabah.” Mudharabah is een vorm van vennootschap in de Islam waarbij de ene partner kapitaal verstrekt en de tweede partner arbeid levert. De kapitaalpartner(s) kunnen één of meer individuen zijn. De arbeidspartner kan ook één of meer individuen zijn. De kapitaalverstrekker is doorgaans iemand die meer rijkdom heeft dan hij kan uitgeven en niet over voldoende tijd of vaardigheden beschikt om zijn geld te investeren. De arbeidspartner is doorgaans iemand die de tijd en vaardigheden heeft, maar niet genoeg rijkdom heeft om te investeren en te produceren. Het Mudharabah-partnerschap brengt beide partijen naar de markt, zodanig dat het kapitaal wordt geïnvesteerd in plaats van opgepot, en dat arbeid, vaardigheden en kennis worden benut. In tegenstelling tot de inhuur van arbeid en vaardigheden, benut het Mudharabah-partnerschap de maximale energie van de arbeidspartner, aangezien hij een van de eigenaren van het bedrijf wordt.

As discussed above, hoarding is a process which keeps money and wealth outside the production cycle; instead of investing the money, the hoarder will stack it up and deprives the economy form investment opportunity. The prohibition of hoarding automatically calls for investment of the accumulated wealth, especially when the amount of wealth is excessively large. Since wealth is not allowed to grow through usury, then the only means of growing the accumulated wealth is to keep it in the production cycle. One of the mechanisms introduced by Islam is a form of partnership called “Mudharabah.” Mudharabah is a form of company in Islam where one partner provides wealth and the second partner provides labor. The wealth partner(s) can be one or more individuals. The labor partner can also be one or more individuals. The wealth provider is typically someone who has more wealth than he can spend and does not have sufficient time or skills to invest his money. The labor partner is typically someone who has the time and skills but does not have enough wealth to invest and produce. The Mudharabah partnership brings both parties to the market such that the wealth is invested rather than hoarded, and the labor, skills, and knowledge are utilized. Unlike the employment of labor and skills, the Mudharabah partnership exploits the maximum energy of the labor partner, since he becomes one of the owners of the company.