۳ رهبری فکری اسلام، بخش ۲
3 The Intellectual Leadership of Islam Part 2
رهبری فکری اسلام با فطرت انسان سازگار است. با وجود ژرفای آن، به آسانی فهمیده میشود. دل و ذهن انسان به سرعت به روی آن گشوده میشود و با اشتیاق میکوشد آن را بفهمد و با قدردانی در جزئیات آن میاندیشد. این به آن دلیل است که دینداری در انسان فطری است. هر انسانی بنابر سرشت خود دیندار است و هیچ قدرتی نمیتواند این سرشت (فطرت) را از او بزداید، زیرا این سرشت در وجود او ریشهای عمیق دارد. انسان به حکم فطرت احساس میکند که ناقص است و قدرتی برتر وجود دارد که شایستهٔ تقدیس است. غریزهٔ دینداری انسان، نیاز به آفریدگار و تدبیرکنندهای است که از ضعف طبیعی او برمیخیزد. این غریزهٔ دینداری پایدار است و جلوهای مشخص دارد که همان تقدیس (تقدیس) است. در نتیجه، بشریت دیندار است و در طول تاریخ همواره چیزی را پرستیده است. بشر انسان، سیارات، سنگها، حیوانات، آتش و چیزهای دیگر را پرستیده است. اما اسلام با آموزهٔ خود آمد تا انسان را از پرستش مخلوقات به پرستش الله (سبحانه و تعالی) که همهٔ چیز را آفریده است، رهنمون شود. ظهور ایدئولوژی مادهگرایانه که وجود الله (سبحانه و تعالی) و رابطهٔ ما با او (سبحانه و تعالی) را انکار میکند، نتوانست به این دینداری فطری پایان دهد. با این حال، تصور انسان از قدرتی برتر از خود و تقدیس او نسبت به این قدرت را تغییر داد. همهٔ اینها را به تصور این قدرت در انسانها منتقل کرد و تقدیس او را تنها به آنان اختصاص داد. گویی به عقب بازگشت و تقدیس مردم را از پرستش الله (سبحانه و تعالی) به پرستش بندگان (خدا) منتقل کرد، و از تعظیم آیات الله (سبحانه و تعالی) به تعظیم سخنان مخلوقات. از این جهت به عقب بازگشت. نتوانست سرشت (فطرت) دینداری را از میان ببرد؛ بلکه آن را با فریبکاری به عقب منتقل کرد. بنابراین، رهبری فکری ایدئولوژی مادهگرایانه (کمونیسم) رهبری منفی است که با سرشت انسان مخالف است. بنابراین از این دیدگاه، این یک شکست است. این مکتب تنها با جلب توجه مردم از راه شکم، آنان را فریب میدهد. فقرا، ترسیدگان و شکستخوردگان را به سوی خود میکشد. پیروان آن کسانیاند که در اندیشه فرومایهاند، شکستخوردگان زندگیاند و از آن کینه به دل دارند، و آدمهای حیلهگر از نظر ذهنی که آرزو دارند بهعنوان روشنفکر شناخته شوند، و درباره نظریه دیالکتیک وراجی میکنند؛ نظریهای که دروغ و تباہیاش هم با خرد و هم با واقعیت کاملاً آشکار است. این مکتب برای زیر سلطه کشیدن مردم به ایدئولوژی خود به زور متوسل میشود. از این رو، ستم، سرکوب، هرجومرج، آشوب، ویرانی و ناپایداری مهمترین ابزارهای آن هستند.