Een wijdverbreid concept dat wordt doorgegeven aan de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) is het concept van Tadarruj of ‘gradualisme’. Deze ‘methodologie’ volgt de logica dat de islam een religie (Deen) is die enorm is en dat het onmogelijk is om de islam radicaal te implementeren. Daarom moet men ernaar streven om de regels van de sharia geleidelijk te implementeren, en dit zal over een lange periode plaatsvinden, waarbij de islam geleidelijk weer teruggebracht wordt in het leven van de moslims. Dit proces zou normaal gesproken plaatsvinden door macht te delen met de bestaande regering en door binnen het systeem te werken.

A widespread concept that is passed to the Islamic Ummah is the concept of the Tadarruj or ‘Gradualism’. This ‘methodology’ follows the logic that Islam is a Deen that is massive and it is impossible to radically implement Islam. Therefore one must seek to gradually implement the Shari’ah rules and this will take place over a long period of time gradually bringing Islam back to the life of the Muslims. This process would normally occur through sharing power with the existing government and through working within the system.

Daarna worden bepaalde argumenten aangevoerd als rechtvaardiging voor deze visie, zoals: ‘de openbaring van de Qur’an gebeurde in fasen en naarmate er problemen ontstonden, behandelde de Qur’an deze op die wijze’. Het feit dat Allah (SWT) alcohol in drie fasen verbood, wordt aangehaald als een voorbeeld van dit geleidelijkheidsproces.

After which certain arguments are brought as a justification for this view such as ‘the revelation of the Qur’an was in stages and as problems arose the Qur’an addressed them in that manner’. The fact that Allah (swt) prohibited alcohol in three stages is quoted as an example of this gradualism.

Een verder argument wordt aangevoerd op basis van principes zoals: ‘Datgene wat niet volledig bereikt kan worden, mag niet volledig worden nagelaten’. Daarom zou worden betoogd dat een beetje Islam niet zo slecht is als geen Islam, waardoor een geleidelijke aanpak acceptabel is.

A further argument is brought in by principles such as, ‘That which cannot be completely attained should not be completely left’. Hence, it would be argued, some Islam is not as bad as no Islam, thus a gradual approach is acceptable.

Het is belangrijk dat de moslimgemeenschap (Ummah) beseft dat geen van deze islamitische (Shar’i) argumenten zijn in de islam, en dat dit concept niet alleen ongeldig is, maar ook in strijd is met definitieve bewijzen in de islam. Het eerste punt om in gedachten te houden is dat het concept dat de islam onmogelijk te implementeren zou zijn, zou betekenen dat Allah (SWT) een onpraktische religie (Deen) had gezonden! Dit is in strijd met het geloof dat de islam de enige praktische religie (Deen) voor de mensheid is, die Allah (SWT), de Schepper van de hemelen en de aarde, heeft volmaakt. Allah (SWT) verklaart in de Qur'an,

It is important that the Islamic Ummah realises that none of these are legal (Shari’i) arguments in Islam and that this concept is not only invalid but contradicts definitive evidences in Islam. The first point to bear in mind is that the concept that Islam is impossible to implement would mean that Allah (swt) had sent an impractical Deen! This is in contradiction to the belief that Islam is the only practical Deen for mankind which Allah (swt), the Creator of the Heavens and the Earth, had perfected. Allah (swt) states in the Qur’an,

“Allah legt een mens geen last op, behalve wat hij kan dragen.” (TMQ al-Baqarah, vers 282)

“Allah does not place a burden upon a person except that which he is capable of.” (TMQ al-Baqarah, verse 282)

Dus Allah (SWT) verklaart dat Hij de moslimgemeenschap (Ummah) geen verplichting zou opleggen die zij niet zou kunnen nakomen en die voor haar onmogelijk zou zijn, dus is de herleving van de Islam een mogelijkheid en een verantwoordelijkheid.

So Allah (swt) states that He would not place upon the Ummah an obligation that she couldn’t achieve and was impossible for her, so the resumption of Islam is a possibility and a responsibility.

Het idee dat het onmogelijk is om de islam radicaal te vestigen, vormt de kern van dit pragmatische en vermeend praktische argument. Dit is niet alleen in strijd met de islam, maar het is ook een gebrekkige visie op de realiteit van politieke verandering. Het was een radicale verandering die de Profeet ﷺ 1300 jaar geleden teweegbracht. Het was ook een radicale verandering die de corrupte leer van het communisme teweegbracht, en eveneens een radicale verandering die het kapitalisme in Rusland in de vroege jaren '90 teweegbracht om het communisme te vervangen; en als dit het geval is met de valse geloofsleer (Aqeedah) en het systeem, hoe kan het dan onpraktisch zijn voor de juiste geloofsleer (Aqeedah)? Dus het concept dat de islamitische herleving onpraktisch is, is een onjuist begrip en weerspiegelt een defeatistische houding tegenover de moslimgemeenschap (Ummah) en tegenover de islam zelf.

The idea that it is impossible to establish Islam radically is at the heart of this pragmatic and supposedly practical argument. This is not only in contradiction with Islam but is a flawed view of the reality of political change. It was a radical change, which the Prophet (saw) brought about 1300 years ago. It was also a radical change that brought the corrupt doctrine of Communism and also a radical change which a brought about Capitalism in Russia in the early 90’s to replace Communism, and if this is the case with the false Aqeedah and system then how can it be impractical for the correct Aqeedah. So the concept of the Islamic Revival being impractical is a false notion and reflects a defeatist outlook to the Ummah and towards Islam itself.

Wat betreft de bewering dat de Qur’an geleidelijk werd geopenbaard en daarom geleidelijk kan worden toegepast, dit is een uitspraak die in strijd is met de Qur’an en de wijze waarop deze werd geopenbaard. Ten eerste werd de Qur’an geopenbaard naar aanleiding van de problemen, vragen, debatten en politieke scenario's die zich voordeden. Dit vormt in de Islam een tak van Ulum ul-Qur’an (de wetenschappen van de Qur’an) die bekend staat als de Asbab un-Nuzul (de redenen van openbaring).

As for the claim that the Qur’an was revealed gradually and therefore can be implemented gradually, this is a statement that is in contradiction with the Qur’an and how it was revealed. Firstly the Qur’an was revealed according to the problems, questions, debates and political scenarios that occurred. This in Islam forms a branch of Ulum ul-Qur’an (Sciences of the Qur’an) known as the Asbab un-Nuzul (The causes of revelation).

Als voorbeeld hiervan is het volgende een incident dat Bukhari heeft overgeleverd (Vol. 6 No 109): ‘Urwa overleverde dat Az-Zubayr ruzie maakte met een man van de helpers (Ansar) vanwege een natuurlijke bergstroom bij Al-Harra. De Profeet ﷺ zei: “O Zubayr, irrigeer (jouw land) en laat het water daarna naar je buurman stromen.” De Ansari zei: “O Boodschapper van Allah ﷺ, hij is uw neef.” Hierop werd het gezicht van de Profeet ﷺ rood (van woede) en hij zei: “O Zubayr, irrigeer (jouw land) en houd het water daarna tegen totdat het tot aan jouw muur stroomt en laat het daarna naar je buurman stromen.” Zo stelde de Profeet ﷺ Az-Zubayr in staat om zijn volledige recht op te eisen nadat de Ansari zijn woede had opgewekt. De Profeet ﷺ had eerder een bevel gegeven dat in het voordeel van beiden was. Met betrekking tot dit zei Az-Zubayr: “Ik denk dat dit vers in deze context werd geopenbaard,”

As an example for this, the following is an incident that Bukhari has narrated (Vol. 6 No 109): ‘Urwa narrated that Az-Zubayr quarrelled with a man from the Ansar because of a natural mountainous stream at Al-Harra. The Prophet (saw) said, “O Zubayr, irrigate (your land) and then let the water flow to your neighbour. The Ansari said, “O Allah’s Messenger (saw) he is your cousin.” At that the Prophet’s face became red (with anger) and he said, “O Zubayr irrigate (your land) and then withhold the water till it flows up to your wall and then let it flow to your neighbour”. So the Prophet (saw) enabled Az-Zubayr to take his full right after the Ansari provoked his anger. The Prophet (saw) had previously given an order that was in favour of both of them. Regarding this Az-Zubayr said, “I think that this verse was revealed in this connection,

“Maar nee, (ik zweer) bij uw Heer! Zij hebben geen geloof (Iman) totdat zij u (o Profeet ﷺ) de rechter maken in al hun geschillen, en vervolgens geen wrok in hun zielen vinden tegenover uw oordeel en zich daaraan volledig onderwerpen” (TMQ al-Nisa’a, vers 65)

“But no, (I swear) by your Lord! They have no Iman until they make you (O Prophet) the judge in all their disputes and then they find no resentment in their souls regarding your judgement and they utterly submit to it” (TMQ al-Nisa’a, verse 65)

Zodoende, telkens wanneer er een juridisch probleem ontstond dat een rechtsregel (Hukm) vereiste, behandelde de Koran dit. Er zijn overleveringen waarin de metgezellen (Sahabah) ﷺ de Profeet ﷺ benaderden en hij bleef zwijgen totdat Allah (SWT) de rechtsregel (Hukm) over het onderwerp openbaarde. Een voorbeeld hiervan is wat is overgeleverd door al-Bukhari. Jabir (ra) vertelt dat “de Profeet ﷺ en Abu Bakr (ra) te voet kwamen om mij een bezoek te brengen (tijdens mijn ziekte) bij de woningen van Banu Salama. De Profeet ﷺ vond mij bewusteloos, dus hij vroeg om water, verrichtte daarmee de wassing en besprenkelde mij met wat water. Ik kwam bij bewustzijn en zei tegen de Profeet ﷺ: ‘O Boodschapper van Allah! Wat beveelt u mij te doen met betrekking tot mijn bezit?’ Daarna vermeldt de overlevering dat hij zwijgzaam bleef totdat de verzen betreffende erfenis werden geopenbaard. (al-Bukhari Vol. 6 No. 101).”

Hence, any time a legal problem arose that required a Hukm the Qur’an addressed it. There are narrations wherein the Sahabah (ra) approached the Prophet (saw) and he kept silent until Allah(swt) revealed the Hukm on the issue. An example of this is what has been narrated by al-Bukhari. Jabir (ra) narrates that “the Prophet (saw) and Abu Bakr (ra) came on foot to pay me a visit (during my illness) at Banu Salama’s (dwellings). The Prophet (saw) found me unconscious, so he asked for water and performed the ablution from it and sprinkled some water over me. I came to my senses and said to the Prophet (saw): ‘O Messenger of Allah! What do you order me to do regarding my wealth?’ Then the narration states that he was silent until the verses concerning inheritance were revealed. (al-Bukhari Vol. 6 No. 101).

Dus alle oordelen en regels die plaatsvonden, werden altijd geadresseerd door de Islam, en zodra de rechtsregel (Hukm) werd geopenbaard, werd deze onmiddellijk geïmplementeerd. Er waren geen gevallen van geleidelijkheid bij het implementeren van de goddelijke regels. Het is duidelijk dat er geen enkel geval was waarin de Boodschapper ﷺ de rechtsregel (Hukm) van Allah (SWT) negeerde en de implementatie ervan uitstelde; dit zou gelijkstaan aan het beschuldigen van de Boodschapper ﷺ van het rechtspreken met iets anders dan wat Allah (SWT) had geopenbaard, wat ongeloof (Kufr) is.

So all judgments and rules that took place were always addressed by Islam and as soon as the Hukm was revealed it was implemented immediately. There were no instances of gradualism in implementing any of the divine rules. It is clear that there was no case where the Messenger (saw) ignored the Hukm of Allah(swt) and delayed its implementation, this would be tantamount to accusing the Messenger (saw) of ruling by other than that which Allah(swt) had revealed, which is Kufr.

Het oordelen naar de wetten van de Islam en het verbod op het oordelen naar ongeloof (Kufr), wat voor soort ook, zijn zaken die definitief bekend zijn uit de Islam en niet onderhevig zijn aan interpretatie. Daarom zou een geleidelijke implementatie in het gezag, of in het delen van het gezag, in geen enkele vorm of gedaante zijn toegestaan.

The ruling by Islam and the prohibition of ruling by Kufr whatsoever are matters that are known definitively from Islam and are not open to interpretation. Hence, gradual implementation in authority, or in sharing authority, would not be allowed under any shape or form.

Allah (SWT) heeft in de Qur’an verklaard,

Allah (swt) has stated in the Qur’an,

“Wie niet oordeelt naar dat wat Allah heeft geopenbaard, zij zijn de ongelovigen” (TMQ 5:44).

“Whosoever does not rule by what Allah has revealed then such are the disbelievers” (TMQ 5:44).

Ibn Kathir stelt in zijn Koranexegese (Tafsir) van dit vers de meningen van Ibn ‘Abbas (ra) en vele van de andere Mufasireen dat iedereen die niet gelooft in de geldigheid van de sharia, of zelfs in één regel van de sharia die bekend is binnen de Islam, een ongelovige (Kafir) is, en de heerser die regeert met iets anders dan de Islam en dit acceptabel vindt, een ongelovige (Kafir) is; echter degene die regeert met ongeloof (Kufr) terwijl hij erkent dat hij dat doet, pleegt ongeloof (Kufr) dat minder is dan ongeloof (Kufr), namelijk een grote zonde. (Ibn Kathir ‘Tafseeru Qur’an Al Atheem’ Vol. 2 pagina's 60-66). Daarom is de weg van geleidelijkheid en machtsdeling niet toegestaan en is het duidelijk niet de methode van de Islam om politieke verandering te creëren.

Ibn Kathir in his Tafseer of this verse states the views of Ibn ‘Abbas (ra) and many of the other Mufasireen that anybody who does not believe in the validity of the Shari’ah or even one rule of the Shari’ah that is known by Islam is a Kafir, and the ruler who rules by other than Islam and believes it acceptable is a Kafir, however the one who rules by Kufr acknowledging that he is doing so commits Kufr that is less than Kufr i.e. a major sin. (Ibn Kathir ‘Tafseeru Qur’an Al Atheem’ Vol. 2 pages 60-66). Hence the way of gradualism and power sharing is not permitted and is clearly not the method of Islam to create political change.

Het moet dus duidelijk zijn dat elke poging om gebruik te maken van de democratische structuren die momenteel bestaan, hetzij door het bekleden van ministeriële posten in regeringen die regeren met ongeloof (Kufr), verboden zou zijn. Evenals het steunen van politieke partijen die ongeloof (Kufr) praktiseren in hun toepassing van systemen van ongeloof (Kufr) in islamitische landen, om zo enige invloed te verkrijgen in het politieke besluitvormingsproces. In hetzelfde opzicht zou het indienen van wetsvoorstellen die proberen bepaalde aspecten van de sharia-regels toe te passen en vervolgens over deze te stemmen, zeker verboden zijn, aangezien dit de beslissing van de mens soeverein zou maken boven de rechtsregel (Hukm) van Allah, en dit iets is dat in volledige tegenspraak is met de islamitische geloofsleer (Aqeedah).

So it should be clear that any attempt at utilising the democratic structures that currently exist either through holding ministerial posts in governments that rule by Kufr would be prohibited. As would supporting Kufr political parties in their application of Kufr systems in the Islamic lands, in order to achieve some influence in the political decision making process. Similarly putting forth bills that attempt to apply some aspects of the Shari’ah rules and then voting on them would definitely be prohibited as this would be making the decision of man sovereign over the Hukm of Allah and this is something that is in complete contradiction with the Islamic Aqeedah.

Dergelijke ideeën moeten daarom worden vermeden en men moet beseffen dat zij slechts barrières zijn voor de moslimgemeenschap (Ummah) om haar situatie te veranderen en het kalifaat te herstellen.

So such ideas must be shunned and it should be realised that they are only barriers to the Islamic Ummah changing her situation and re-establlishing the Khilafah.