Om tot de methodologie te komen voor het herstellen van het kalifaat is zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) vereist, aangezien deze kwestie een unieke realiteit is die niet vergelijkbaar is met enige situatie waar de moslimgemeenschap (Ummah) in het verleden mee te maken heeft gehad. Dit komt doordat zij gedurende dertien eeuren in de schaduw van het kalifaat en onder het gezag van de islam heeft geleefd. Het is een unieke situatie die van ons vereist dat wij de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) voor dit probleem afleiden uit de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah) via een gedetailleerd proces van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Dit zou de stappen moeten detailleren voor het herstel van het kalifaat, en daarmee in de praktijk de Vitale Kwestie adresseren die de islam heeft gedefinieerd.

In order to arrive at the methodology to re-establish the Khilafah Ijtihad is required since this issue is a unique reality that is not comparable to any situation that the Muslim Ummah has come across in the past. This is because for thirteen centuries she lived in the shade of the Khilafah and under the authority of Islam. It is a unique situation that requires us to derive the Hukm Shari’i for this problem, from the Qur’an and Sunnah through a detailed process of Ijtihad. This should detail the steps to the re-establishment of the Khilafah, and thereby practically address the Vital Issue that Islam defined.

Daarom is het vereist om een gedetailleerd begrip te hebben van deze zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), net als elke andere. Bijvoorbeeld, het gebed (Salah) is zeker verplicht (Fard), maar de details van het gebed (Salah) worden afgeleid via zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Het is echter nog steeds vereist om een gedetailleerd begrip te hebben van de regels ervan, anders zou het onmogelijk zijn om te weten hoe men de handelingen moet verrichten die voorwaarden zijn voor en onderdelen van het gebed (Salah), zoals de kleine wassing (Wudu), Niyyah, Ruku en zo voort. In hetzelfde opzicht is het vereist om een gedetailleerd begrip te hebben van de methode om het kalifaat (Khilafah) te herstellen, anders zou men het rechtsregel (Hukm) van Allah (SWT) over deze zaak niet kennen, en als gevolg daarvan zou men niet in staat zijn de islamitische levenswijze te hervatten door de eed van trouw (Bay’ah) af te leggen aan een kalief om de moslims volgens de islam te regeren.

Hence what is required is to have detailed understanding of this Ijtihad like any other. For example, Salah is definitely Fard but the details of Salah are derived via Ijtihad. However it is still required to have a detailed understanding of its rules otherwise it would be impossible to know how to undertake the actions that are prerequisites for and components of Salah such as Wudu, Niyyah, Ruku and so on. Similarly it is required to have a detailed understanding of the method to re-establish the Khilafah otherwise one would not know Allah’s (swt) Hukm on the matter, and as a consequence one would be unable to resume the Islamic way of life, by giving the Bay’ah to a Khaleefah to rule the Muslims according to Islam.

Evenzo, als een moslim zich niet bewust was van de regels van het vasten, zou hij niet in staat zijn om naar behoren te vasten. Als hij de gedetailleerde regels van armenbelasting (Zakah) niet kende, zou het voor hem onmogelijk zijn om deze verplichting uit te voeren. Op dezelfde manier zou hij niet voldoen aan het gebod van Allah (SWT) om het kalifaat (Khilafah) te herstellen, tenzij hij de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) die hiermee verbonden is, had afgeleid. Vage uitspraken, retoriek en slogans over het simpelweg volgen van de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah) zonder begrip, zouden nooit voldoende zijn.

Likewise, if a Muslim was unaware of the rules of fasting he would be unable to fast properly. If he did not know the detailed rules of Zakah it would be impossible for him to implement this obligation. In the same manner, he would not be fulfilling Allah’s (swt) command to re-establish the Khilafah unless he had derived the Hukm Shari’i connected to it. Vague statements, rhetoric, and slogans of just following Qur’an and Sunnah without understanding would never be enough.

Dergelijke vaagheid is wijdverspreid. Een recente gebeurtenis is echter dat de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) steeds beter in staat is om hier doorheen te kijken. Neem bijvoorbeeld het idee dat de weg naar herleving via jihad op het internet loopt, omdat daar de macht ligt! Dit is niet alleen een verward wereldbeeld en een verward beeld van hoe de wereld werkt, maar ook een uiterst gevaarlijk concept van het cruciale islamitische concept van jihad. In werkelijkheid is jihad de methode om de fysieke barrières, zoals staten en legers, te verwijderen in het proces van het oproepen van mensen tot de islam. Jihad is niet de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) die verbonden is aan de heroprichting van het kalifaat (Khilafah), en wordt zeker niet uitsluitend via het internet gevoerd, maar in het echte leven.

Such vagueness is widespread. However, a recent occurrence is that the Islamic Ummah is becoming more able at seeing through it. For example, take the idea that the way for revival is via Jihad on the internet as that is where the power lies! This is not only a confused view of the world and how it works but also an extremely dangerous conception of the key Islamic concept of Jihad. In actual fact, Jihad is the method to remove the physical barriers, such as the states and militaries, in the process of calling people to Islam. Jihad is not the Hukm Shari’i connected to the re-establishment of the Khilafah, and is definitely not fought exclusively over the internet, but in real life.

Een verder voorbeeld om dit punt te illustreren, zou het vluchtig bekijken van één of twee verzen (Ayah) van de Qur’an zijn, om vervolgens alle argumenten op dit uiterst selectieve fundament te bouwen. Dit wordt gedaan met het vaak verkeerd geciteerde vers van Allah (SWT),

A further example to illustrate this point would be regarding cursory glances at one or two ayaat of the Qur’an and then building all arguments on this extremely selective foundation. This is done with the often mis-quoted verse of Allah (swt),

“Voorwaar, Allah zal de toestand van een volk niet veranderen totdat zij veranderen wat er in henzelf is” (TMQ al-Ra’d, vers 11)

“Verily Allah will not change the circumstances of a people until they change that which is within themselves” (TMQ al-Ra’d, verse 11)

Vervolgens wordt betoogd dat de situatie van de moslimgemeenschap (Ummah) pas zal veranderen wanneer moslims beginnen zichzelf individueel te verbeteren, los van de politieke realiteit.

Subsequently it is argued that the situation of the Ummah will only change when Muslims start to rectify themselves individually, disconnected to the political reality.

Dit argument is op vele punten gebrekkig. Ten eerste is het werkelijke begrip van het vers (Ayah) onjuist. Allah (SWT) beschrijft de situatie van een natie (Qawm), en als de natie vasthoudt aan het juiste pad, dan zal zij in Zijn gunst blijven; als zij dit verlaat, dan zal zij in wanorde vervallen, waarbij het enige moment om de natie opnieuw te herstellen zou zijn door fundamenteel terug te keren naar de juiste basis en Millah (weg) waarop zij was gebouwd, en dat zou een radicale transformatie inhouden die elk afzonderlijk aspect omvat. Het onderwerp is duidelijk de natie en niet het individu, aangezien het vers (Ayah) gedurende het geheel in de meervoudsvorm blijft. De Mufassireen benadrukten de heersers, aangezien zij vertegenwoordigen waarop de samenleving is gebouwd, en daarom zou de verbetering van de heersers en de politieke verandering een belangrijk aspect zijn. Er is inderdaad overgeleverd: "De mensen zijn volgens de religie (Deen) van hun heersers". Deze interpretatie wordt gegeven door imam Qurtubi in zijn Tafsir van de Koran, Jam’iu Ahkam ul-Qur’an.

This argument is flawed on many accounts. Firstly, the actual understanding of the Ayah is incorrect. Allah (swt) is describing the situation of a nation (Qawm) and if the nation sticks to the correct path then it will remain in His favour, if it abandons this then it will fall into disarray at which point the only way to rectify the nation again would be by returning fundamentally to the correct foundation and Millah (way) that it was upon, and that would be a radical transformation including every single aspect. The subject matter is clearly the nation and not the individual as the Ayah remains in the plural form throughout. The Mufassireen emphasised the rulers as they represent what the society is upon and hence the rectification of the rulers and the political change would be a major aspect. Indeed, it has been narrated, “The people are upon the Deen of their rulers”. This interpretation is given by Imam Qurtubi in his Tafseer of the Qur’an Jam’iu Ahkam ul-Qur’an.

Ten tweede vestigt dit vers (Ayah) geen islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) met betrekking tot hoe het kalifaat (Khilafah) hersteld moet worden. Daarom zou het uitsluitend op dit vers baseren van handelingen verboden (Haram) zijn. Wat vereist zou zijn, is een begrip van dit vers (Ayah), maar ook van andere islamitische (Shar’i) rechtsregels (Hukm) afgeleid uit de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah) met betrekking tot hoe politieke verandering kan worden ingezet. Pas dan zou handelen verplicht zijn.

Secondly, this Ayah does not establish Hukm Shari’i connected to how to re-establish the Khilafah. Therefore to build actions upon it alone would be Haram. What would be required is an understanding of this Ayah, but also other Hukm Shari’i derived from the Qur’an and Sunnah regarding how to initiate political change. Then action would be mandatory.

Andere veelvoorkomende gevallen zijn situaties waarin bewijzen die verbonden zijn aan andere aspecten van de islam worden gebruikt in de discussie over hoe de moslimgemeenschap (Ummah) te veranderen. Hoewel bekend is dat het gedenken (Dhikr) en de smeekbede (Du’a) belangrijk zijn voor de moslims om hen aan Allah (SWT) te herinneren en dat zij een vorm van spirituele kracht en munitie voor de gelovigen zijn, vormen zij niet de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) die verbonden is aan het creëren van politieke verandering. Indien welk menselijk probleem dan ook zou worden bestudeerd, zoals de kwestie van economie, zou men moeten kijken naar de relevante bewijzen die verbonden zijn aan economische zaken, bijvoorbeeld de aard van eigendommen, de aard van landerijen, de soorten bedrijven, enzovoort. Als het probleem in kwestie een sociaal probleem was dat verbonden is aan de relatie tussen mannen en vrouwen, zou men kijken naar de relevante teksten met betrekking tot het onderwerp, bijvoorbeeld de overlevering (Hadith) van Khalwah, de toegestane en verboden gevallen van vermenging, het concept van Mahram, enzovoort.

Other instances which are also common are where evidences connected to other aspects of Islam are used in the discussion of how to change the Ummah. Whilst it is known that the Dhikr and Du’aa are important for the Muslims in order to remind them of Allah (swt) and are a form of spiritual strength and ammunition to the believers, they are not the Hukm Shari’i connected to creating political change. If any human problem were studied, such as the matter of economics one would need to look at the relevant evidences connected to economic matters e.g. nature of properties, nature of lands, types of companies etc. If the problem at hand was a social problem connected to the relationship between men and women one would look at the relevant texts concerning the issue e.g. the Hadith of Khalwah, the permitted and prohibited instances of mixing, the concept of Mahram etc.

Op dezelfde manier, wanneer men de islamitische visie op het creëren van politieke verandering bespreekt, is het noodzakelijk om te kijken naar de relevante bewijzen die verbonden zijn aan het onderwerp, namelijk politieke verandering. Men zou immers vinden dat de Profeet ﷺ zelf sprak over hoe hij ﷺ en zijn metgezellen (Sahabah) betrokken waren bij de strijd, toen hij in een bekende overlevering (Hadith) die door Abu Dawud is overgeleverd, verklaarde,

Similarly, when discussing the Islamic perspective upon creating political change it would be necessary to look at the relevant evidences connected to the subject i.e. political change. Hence one would find the Prophet (saw) himself spoke of how he (saw) and his Sahabah (ra) engaged in the struggle when he stated in a well known Hadith narrated by Abu Dawud,

“De heer der martelaren is Hamza, en elke man die voor een tirannieke heerser staat, hem gebiedt (met het goede, d.w.z. de uitvoering van de religie (Deen)) en hem verbiedt (van het kwade dat niet tot de religie (Deen) behoort) en door hem wordt gedood.” (Geverifieerd door Ibn Hajr al-Hathami in Majmoo’ al-Zaaid)

“The master of martyrs is Hamza and any man who stands in front of a tyrant ruler and orders him (with good i.e. the implementation of the Deen) and prohibits him (from the evil of other than the Deen) and is slain by him”. (Authenticated by Ibn Hajr al-Hathami in Majmoo’ al-Zaaid)

Dus een gedetailleerde studie van de relevante bewijzen en een afleiding van de methodologie die geschikt is voor de huidige situatie is vereist om de islamitische levenswijze in de praktijk te hervatten.

So a detailed study of the relevant evidences and a derivation of the methodology suited to the current situation is required in order to practically resume the Islamic Way of life.