De kracht van het islamitische denken, gekoppeld aan de bijbehorende methodologie, zou voldoende zijn om de islamitische staat te vestigen en de islamitische levenswijze te hervatten, mits dit denken diep geworteld is in de harten en geesten van de moslims, en mits het zich manifesteert bij de moslims in alle levenssferen. Desondanks, ondanks dit alles, moeten er enkele kolossale taken worden uitgevoerd voorafgaand aan de heroprichting van de staat, en moeten er fenomenale inspanningen worden geleverd om de islamitische levenswijze te hervatten. Verlangen en optimisme zouden daarom niet voldoende zijn voor de opkomst van de staat, noch zouden hoop en enthousiasme genoeg zijn om de hervatting van de islamitische levenswijze te waarborgen. De belangrijkste van alle plichten zou zijn om deze kolossale obstakels die de weg van de islam blokkeren naar behoren te beoordelen, om hun verwijdering mogelijk te maken.

The strength of the Islamic thought coupled with its methodology would be sufficient to establish the Islamic State and to resume the Islamic way of life, provided that this thought is deeply rooted in the hearts and minds of the Muslims, and that it materialized itself in the Muslims in all walks of life. However, despite all this, some colossal tasks have to be carried out prior to the reestablishment of the State, and phenomenal efforts must be made in order to resume the Islamic way of life. Desire and optimism would not, therefore, be sufficient for the State to arise, nor would hope and enthusiasm be enough to secure the resumption of the Islamic way of life. The mother of all duties would be to duly assess these colossal obstacles which stand in the way of Islam in order to make their removal possible.

Het is ook belangrijk om de moslims te waarschuwen voor de zware last die hen wacht die zich naar dit doel verheffen, en om de aandacht van de mensen, in het bijzonder de intellectuelen, te vestigen op de ernstige gevolgen van elke mening die wordt geuit met betrekking tot deze uiterst serieuze kwestie, zodat woorden en daden hand in hand gaan met bewustzijn, vastberadenheid, moed, resoluutheid en dapperheid. Degenen die het pad bewandelen om de islamitische levenswijze te hervatten, moeten zich ervan bewust zijn dat zij hun weg door hard gesteente zullen uithakken, maar dat zij met grote vastberadenheid en toewijding in staat zullen zijn de steen te breken. Tegelijkertijd moeten zij zich ervan bewust zijn dat zij een delicate zaak behandelen.

It is also important to warn the Muslims about the heavy load which awaits those who rise to this objective and to bring to the attention of the people, especially the intellectual ones. The serious consequences of any opinion which is voiced concerning this most serious issue, so that words and actions move together with awareness, determination, mettle, resolve and courage. Those who tread the path in order to resume the Islamic way of life should be aware that they would be carving their way into hard stone, but that with great resolve and dedication they would be able to break the stone. At the same time they should be aware that they would be treating a delicate matter.

Echter, hun vriendelijkheid zou hen helpen om het perfect te behandelen. Zij moeten zich ervan bewust zijn dat zij tegen grote problemen aan zullen lopen, maar dat zij deze zullen overwinnen. Zij mogen niet afwijken van het pad, want het is het pad dat de Boodschapper van Allah ﷺ heeft bewandeld, en als het pad correct wordt bewandeld, dan zijn de positieve resultaten onvermijdelijk en zal de overwinning zonder enige twijfel zeker zijn. Het is dit pad dat de moslims vandaag de dag zorgvuldig moeten bewandelen, mits het voorbeeld van de Boodschapper van Allah ﷺ zorgvuldig wordt gevolgd, en zijn ﷺ stappen zorgvuldig en correct worden nagevolgd, zodat iedereen die dit pad bewandelt niet struikelt, want elke fout in de analogie en elke afwijking van het pad zou steriliteit en achteruitgang in de oproep tot de islam (Da’wah) introduceren. Het volgt er daarom uit dat het houden van conferenties over de kwestie van het kalifaat niet op zichzelf zou leiden tot de vestiging van de Islamitische Staat, noch zou een federatie van landen die moslimvolkeren besturen een legitieme methode zijn om de Islamitische Staat te vestigen, noch zouden congressen van moslimvolkeren helpen bij de hervatting van de Islamitische levenswijze. Geen van deze zaken, noch iets dat aan hen vergelijkbaar is, mag als correct worden beschouwd. In plaats daarvan zouden zij slechts retoriek vertegenwoordigen die gericht is op het sussen van de woede van de moslims. Integendeel, zij zouden hun gevoelens inperken en hun ijver neutraliseren, en hen daardoor afleiden van de werkelijke taak.

However, their kindness would help them treat it perfectly. They should be aware that they would clash against major problems, yet they would overcome them. They should not deviate from the path because it is the path which the Messenger of Allah (pbuh) traversed, and if the path is traversed correctly the positive results would be inevitable and victory would be certain without a shadow of a doubt. It is this path which the Muslims should tread carefully today, provided that the example of the Messenger of Allah (pbuh) is carefully followed, and his (pbuh) steps are carefully and correctly copied so that anyone who treads upon this path does not stumble, because every error in the analogy and every deviation from the path would introduce sterility and regression to the Da’wah. It therefore follows that holding conferences on the issue of the Khilafah would not of itself lead to the establishment of the Islamic State, nor would a federation of countries ruling Muslim peoples be a legitimate method to establish the Islamic State, nor would congresses of Muslim peoples help in the resumption of the Islamic way of life. None of these, nor anything similar to them, should be considered correct. Instead, they would merely represent rhetoric aimed at soothing the anger of the Muslims. Rather, these would contain their feelings and neutralize their zeal, and consequently lead them astray from the real task.

De enige manier om de Islamitische Staat te vestigen, is door de Islamitische Boodschap te verspreiden en te werken aan de herstart van de Islamitische levenswijze, hetgeen noodzakelijk maakt om de Islamitische landen als geheel als één eenheid te beschouwen, aangezien de moslims slechts één moslimgemeenschap (Ummah) zijn, die een menselijke groep vertegenwoordigt die gebonden is aan één geloofsleer (Aqeedah) waaruit haar systeem voortvloeit. Elke taak die in een moslimland wordt uitgevoerd en die de emoties en concepten raakt, zou daarom effect moeten hebben in alle andere moslimlanden. Daarom is het noodzakelijk dat alle moslimlanden als één worden beschouwd en dat de oproep tot de islam (Da’wah) naar al deze landen wordt gebracht, zodat deze hun respectievelijke samenlevingen beïnvloedt. Dit komt doordat de samenleving die de moslimgemeenschap (Ummah) vertegenwoordigt, als water in een pot zou zijn; als er vuur onder werd gestoken, zou het water opwarmen en zijn kookpunt bereiken. Het koken zou de samenleving doen bewegen en werken. Daarom moet de oproep tot de islam (Da’wah) zich richten op de islamitische wereld, zodat de arbeid voor het hervatten van de Islamitische levenswijze kan worden ingezet; dit zou gebeuren door middel van het publiceren van boeken en brochures, en door middel van communicatie en alle andere middelen van verspreiding, in het bijzonder contact en discussie, aangezien zij een van de meest succesvolle methoden van Da’wah zijn.

The only way to establish the Islamic State is to carry the Islamic Message and to work towards the resumption of the Islamic way of life, which necessitates taking the Islamic countries altogether as one unit because the Muslims are but one Ummah, which represents a human group bound by one ‘Aqeedah from which emanates her system. Any task carried out in any Muslim country, touching on the emotions and concepts, should therefore have its effects in all the other Muslim countries. Thus, it is imperative that all Muslim countries be considered as one and that the Da’wah is carried to all these countries so that it affects their respective societies. This is because the society which represents the Ummah would be like water in a pot, if a fire was lit under it the water would warm up and reach its boiling point. The boiling would cause the society to move and work. This is why the Da’wah should target the Islamic world so that work towards resuming the Islamic way of life could be initiated; this would be done by means of publishing books and leaflets, and by means of communication and all other means of publicity, especially contacts and discussion since they are one of the most successful methods of Da’wah.

Echter, het initiëren van de oproep tot de islam (Da’wah) op deze open wijze is slechts een brandstof voor de samenleving om traagheid om te zetten in energie. Het kan het kookpunt niet bereiken, tenzij de praktische oproep tot de islam (Da’wah) in haar politieke oriëntatie wordt beperkt tot één enkel land van waaruit het werk zou beginnen. De oproep tot de islam (Da’wah) zou van daaruit worden gelanceerd om als een paddenstoel uit te groeien naar andere delen van de islamitische wereld. Dit land, of verschillende landen, zouden worden genomen als het steunpunt waar de Islamitische Staat zou worden gevestigd. Hierop zou het uitbreiden en vestigen van de grotere Islamitische Staat volgen, die op haar beurt de Islamitische Boodschap naar de hele wereld zou dragen.

However, the initiation of Da’wah in this open manner is merely a fuel for the society in order to convert frigidity into energy. It cannot reach the boiling point unless the practical Da’wah is confined in its political orientation within one single country from where the work would begin. The Da’wah would be launched from there to mushroom to other parts of the Islamic world. This country, or several countries, would be taken as the support point where the Islamic State would be established. Following this would be expanding and establishing the greater Islamic State, which in turn would carry the Islamic Message to the whole world.

Dit is wat de Boodschapper van Allah ﷺ deed. Hij bracht zijn oproep tot de islam (Da’wah) over aan alle mensen en de stappen van de overdracht bereikten de praktische fase. Hij nodigde de mensen van Makkah en alle Arabieren uit tijdens het hadj-seizoen. Zijn oproep tot de islam (Da’wah) verspreidde zich over het hele Arabisch Schiereiland, alsof hij een vuur onder de samenleving van het Schiereiland had ontstoken, een vuur dat tot doel had de energie van de Arabieren als geheel vrij te laten. De Boodschapper van Allah ﷺ riep de Arabieren tot de islam door hen rechtstreeks te benaderen en door hen uit te nodigen tot de islam tijdens het hadj-seizoen, en door de stammen in hun huizen te bezoeken en hen tot de islam op te roepen. De oproep tot de islam (Da’wah) bereikte alle Arabieren als gevolg van de botsingen die plaatsvonden tussen de Boodschapper van Allah ﷺ en Quraysh; de echo's van die impact bereikten de Arabieren en wekten hun nieuwsgierigheid en hun verlangen om meer te leren over de oproep tot de islam (Da’wah). Echter, hoewel de oproep tot de islam (Da’wah) alle Arabieren bereikte, was de reikwijdte van de oproep tot de islam (Da’wah) beperkt tot Makkah, uitgestrekt tot Madinah, waardoor de Islamitische Staat in Hijaz werd gesticht. Pas toen zorgden de hitte van de oproep tot de islam (Da’wah) en de overwinning van de Boodschapper van Allah ﷺ ervoor dat het koken resulteerde in echte actie, zodat iedereen geloofde en de Islamitische Staat groeide totdat deze het hele Arabisch Schiereiland omvatte, van waaruit zij haar Boodschap naar de wereld lanceerde.

This is what the Messenger of Allah (pbuh) did. He (pbuh) conveyed his Da’wah to all the people and the steps of conveyance reached the practical phase. He (pbuh) invited the people of Makkah and all the Arabs in the Hajj season. His Da’wah spread all over the Arabian Peninsula, as if he (pbuh) had lit a fire under the society of the Peninsula, a fire which was aimed at releasing the energy in the Arabs as a whole. The Messenger of Allah (pbuh) called the Arabs to Islam by directly contacting them and by inviting them to Islam during the Hajj season, and by visiting the tribes in their homes and calling them to Islam. The Da’wah reached all the Arabs as a result of the clashes which took place between the Messenger of Allah (pbuh) and Quraysh, the echoes of those impacts reached the Arabs and triggered their curiosity and their desire to learn more about the Da’wah. However, although the Da’wah reached all the Arabs, the scope of the Da’wah was confined to Makkah, stretching to Madinah therefore the Islamic State was founded in Hijaz. Only then did the heat of the Da’wah and the victory of the Messenger of Allah (pbuh) cause the boiling to result in real action, so that all believed and the Islamic State grew until it engulfed the whole of the Arabian Peninsula from where it launched its Message to the world.

Wij dienen het dragen van de oproep tot de islam (Da’wah) en het werk naar het hervatten van de islamitische levenswijze als onze methode te adopteren om de islamitische staat te vestigen. Hoewel wij de moslimlanden moeten beschouwen als één ondeelbare samenleving en als een doelwit voor de oproep tot de islam (Da’wah), moeten wij onze werkzaamheden concentreren op één provincie of specifieke provincies waar wij de taak op ons nemen om mensen met de islam te onderwijzen, zodat deze in hen tot leven komt en zodat zij er volgens leven en ervoor leven, en wij dienen de publieke opinie door de islam en voor de islam te creëren, zodat er een respons ontstaat tussen de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) en de samenleving, een respons die vruchtbaar, effectief en meeslepend zou zijn, en die in staat zou zijn de oproep tot de islam (Da’wah) te transformeren naar interactie en te laten resulteren in resultaat. Interactie van deze aard zou worden vertaald naar een strijd gericht op het vestigen van de islamitische staat, die voortvloeit uit de moslimgemeenschap (Ummah), in dat deel van de islamitische wereld. De oproep tot de islam (Da’wah) zou dan ontwikkeld zijn van een idee in de geest naar het bestaan in de samenleving, en van een populaire beweging naar een staat. Tegen die tijd zou zij haar fasen hebben voltooid en zijn bewogen van het startpunt naar het lanceerpunt, en vervolgens naar het punt van ondersteuning waar zij geworteld zou zijn in de staat, die alle elementen van de staat en de kracht van de oproep tot de islam (Da’wah) vervult. Hierop zou de praktische taak, die de sharia de staat en de moslims die buiten haar gezag leven gebiedt te vervullen, zijn begonnen.

We ought to adopt the carrying of the Da’wah and the work towards resuming the Islamic way of life as our method to establish the Islamic State. While we should consider the Muslim countries as one indivisible society and as a target for the Da’wah, we must concentrate our scope of work to one province or specific provinces where we undertake to educate people with Islam so that it springs to life within themselves and so that they live by it and for it, and we ought to create public opinion by Islam and for Islam so that a response is generated between the carriers of the Da’wah and society, a response which would be fruitful, effective and moving, and which would be able to transform the Da’wah into interaction and result in output. Interaction of this nature would be translated into a struggle aimed at establishing the Islamic State, which emanates from the Ummah, in that part of the Islamic world. The Da’wah would then have developed from being an idea in the mind to existing in society, and from a popular movement to a State. By then it would have concluded its stages and moved from the starting point to the launching point, and then to the point of support where it would be rooted in the State, which fulfills all elements of the State and the strength of the Da’wah. Following this, the practical task, which the Shari’ah commands the State and the Muslims who live outside its authority to fulfill, would have begun.

De plicht van de Staat zou zijn om allesomvattend te regeren met datgene wat Allah (SWT) heeft geopenbaard, en om het samenvoegen van andere provincies met de Staat te initiëren en hun zaken als onderdeel van het binnenlands beleid (en niet het buitenlands beleid) te beschouwen. Daarom zou zij de overdracht van de oproep tot de islam (Da’wah) initiëren en de oproep tot de hervatting van de islamitische levenswijze in alle andere provincies. Zij zou de denkbeeldige politieke grenzen opheffen die de kolonialisten tussen hen hebben getrokken, zij die verantwoordelijk waren voor het maken van de heersers van die provincies tot de waakhonden van de grenzen. De Staat moet daarom de grenzen verwijderen, zelfs als de andere provincies ervoor kiezen om dit niet te volgen. Visa zouden worden geannuleerd, net als de douaneposten, en haar grenzen zouden wijd openstaan voor de burgers van de andere provincies. Dit zou ervoor zorgen dat de burgers van de andere moslimprovincies het gevoel krijgen dat deze Staat inderdaad de Islamitische Staat is, en het zou hen de implementatie en de uitvoering van de islamitische heerschappij doen getuigen.

The duty of the State would be to rule comprehensively by that which Allah (swt) has revealed and to initiate the merging of other provinces with it and consider their affairs as part of the domestic policy (and not the foreign policy). It would therefore, initiate the conveyance of the Da’wah and the call for the resumption of the Islamic way of life all over the other provinces. It would lift the imaginary political borders which the colonialists drew up between them and who were responsible for making the rulers of those provinces the watchdogs of the borders. The State must therefore remove the borders even if the other provinces choose not to follow suit. Visas would be canceled, as would the customs checkpoints, and its borders would be left wide open to the citizens of the other provinces. This would make the citizens of the other Muslim provinces feel that this State was indeed the Islamic State, and it would make them witness the implementation and the execution of Islamic rule.

Wat de plicht van de moslims betreft, zij zouden moeten werken aan het omzetten van hun land waar de islam niet wordt toegepast, en wat wordt beschouwd als het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), naar het gebied van de islam (Dar al-Islam). Dit zou worden bereikt door te streven naar het versmelten van hun huishouden met de Islamitische Staat door middel van de oproep tot de islam (Da’wah) en publieke verspreiding. Dit zou ervoor zorgen dat de gehele samenleving binnen de islamitische wereld een kookpunt bereikt, wat haar zou drijven naar de juiste actie en wat op zijn beurt de eenheid van alle moslims onder één Staat zou waarborgen. Zo zou de grotere Islamitische Staat worden gevestigd, en zo zou de Islamitische Staat, die een universeel intellectueel leiderschap vertegenwoordigt, weer tot het bestaan zijn gekomen. Tegen die tijd zal zij haar waardigheid en het gewicht hebben verkregen dat nodig is om haar in staat te stellen haar Boodschap over te brengen en te werken aan het redden van de wereld van de kwaadheden waarin zij is gestort.

As for the duty of the Muslims, they should work towards turning their land where Islam is not implemented, and which is considered as Dar al-Kufr, into Dar al-Islam. This would be achieved by aiming to merge their household with the Islamic State by means of Da’wah and publicity. This would ensure that the whole of the society within the Islamic world had reached boiling point, which would drive it towards the right action and which would ensure in turn the unification of all the Muslims under one State. Thus, the greater Islamic State would be established, and so the Islamic State, which represents a universal intellectual leadership, would have come back into existence. By then it will have gained its stature and the weight necessary to enable her to convey its Message and to work towards saving the world from the evils it has been plunged into.

Als de moslimgemeenschap (Ummah) in het verleden in een land had geleefd dat zich niet buiten het Arabisch Schiereiland uitstrekte, en dat destijds slechts enkele miljoenen inwoners telde, en zij ondanks dat de Islam omarmde en de Boodschap ervan verspreidde een wereldmacht vertegenwoordigde tegenover de twee grote kampen van die tijd, waarna zij hen beiden tegelijkertijd versloeg, hun landen veroverde en de Islam verspreidde over bijna alle bewoonde delen van de wereld van die tijd, wat moeten we dan zeggen over de moslimgemeenschap (Ummah) vandaag de dag; met meer dan een miljard mensen, verspreid over landen die geografisch met elkaar verbonden zijn; indien zij een enkele staat zou zijn, uitgestrekt van Spanje in het westen tot China in het oosten en van Turkije in het noorden tot Maleisië in het zuiden, waarbij zij het beste deel van de wereld bezit in termen van hulpbronnen en strategische punten, en een enkele juiste ideologie naar de wereld draagt? Zij zou ongetwijfeld een front vormen dat in elk opzicht sterker zou zijn dan de leidende wereldmachten bij elkaar opgeteld.

If the Muslim Ummah, had in the past, lived in a country which did not stretch beyond the Arabian Peninsula, and which at that time numbered only a few million, and despite that when she embraced Islam and carried its Message she represented a world superpower in the face of the two major camps at the time, whereupon she struck them both simultaneously, conquered their lands and spread Islam over almost the whole of the inhabited parts of the world at that time, then what are we to say about the Ummah today; numbering more than one billion, spread over countries that are geographically linked together; if she were a single state, stretching from Spain in the East to China in the West and from Turkey in the north to Malaysia in the south, occupying the best part of the world in terms of resources and strategic points, and carrying a single correct ideology to the world? She would undoubtedly constitute a front which would be stronger in every respect than the leading superpowers put together.

Daarom is het de plicht van elke moslim om vanaf dit moment te werken aan de heroprichting van de Islamitische Staat. Het werk moet beginnen met het uitvoeren van de Islamitische oproep tot de islam (Da’wah) met als doel het hervatten van de Islamitische levenswijze in alle moslimlanden. De praktische reikwijdte van de oproep tot de islam (Da’wah) moet in één land of in enkele geselecteerde landen zijn, om een steunpunt te bereiken zodat deze serieuze taak kan worden hervat. Een dergelijk doel met zijn hoge streven, dat de moslim moet nastreven door dit praktische en duidelijke pad te bewandelen en dat hij moet volgen, zou alle soorten ontberingen waard moeten zijn en mag geen enkele inspanning sparen. Men moet vertrouwen op de hulp van Allah, zonder daarvoor een beloning te zoeken, behalve het verkrijgen van de welgevalligheid van Allah (SWT).

Therefore, it is the duty of every Muslim to work from this moment on to reestablish the Islamic State. Work should commence by carrying the Islamic Da’wah with the aim of resuming the Islamic way of life in all the Muslim countries. The practical scope of the Da’wah should be in one country or some selected ones in order to achieve the point of support so that this serious task can be resumed. Such a cause with its high objective, which the Muslim should aim to achieve by treading this practical and clear path and which he must follow, should be worth enduring all types of hardship and sparing no effort for. One should rely on Allah’s help, seeking no reward for it except to gain the pleasure of Allah (swt).