In de nasleep van de Eerste Wereldoorlog bezetten de geallieerden alle gebieden van het Islamitische Staat. Hun hoofddoel was om de Staat definitief te vernietigen en vervolgens te waarborgen dat deze nooit meer zou opstaan. Zodra zij de Islamitische Staat hadden vernietigd, gingen zij ermee aan de slag om ervoor te zorgen dat de Islamitische Staat in geen enkel deel van haar gebieden opnieuw kon worden opgericht. Zij ontwierpen verschillende plannen en gebruikten verschillende methoden om zeker te maken dat de Islamitische Staat nooit meer zou bestaan, en zij werken nog steeds toe naar dat doel.

In the wake of the First World War, the allies occupied all the lands of the Islamic State. Their main aim was to destroy the State for good and then ensure that it would never rise again. Once they had destroyed the Islamic State, they set about making sure that the Islamic State could not be reestablished in any part of its lands. They designed several plans and used several methods to make certain that the Islamic State would never return to existence, and they are still working towards that objective.

Volgens een zorgvuldig ontworpen plan gingen de ongelovige koloniale machten ermee aan de slag om hun greep op de moslimlanden te verstevigen, vanaf de allereerste dag dat zij de islamitische wereld bezetten. In 1918 bezetten zij de landen die nog onder het bewind van de ‘Uthmani-staat stonden en voerden daar tot 1922 een militair bestuur in. Zij concentreerden hun wurggreep op deze landen door middel van mandaatbestuur of zelfbestuur. Toen kwam 1924. In dat jaar werden door de vijand, in het bijzonder Groot-Brittannië, vele stappen ondernomen om elke beweging te smoren die, direct of indirect, gericht was op het doen herleven van de Islamitische Staat.

Following a carefully designed plan, the disbelieving colonial powers set about strengthening their grip on the Muslim lands, from the very first day that they occupied the Islamic world. In 1918, they occupied the countries which were still under the rule of the ‘Uthmani State and established military rule within them until 1922. They concentrated their stranglehold over them through mandatory rule or self autonomy. Then came 1924. In that year, many steps were taken by the enemy, especially Britain, in order to quell any moves; whether directly or indirectly, aimed at reviving the Islamic State.

In dat jaar schafte Mustafa Kemal het systeem van het kalifaat in de ‘Uthmani-staat af vanwege directe druk van de koloniale ongelovigen en veranderde hij Turkije in een ‘democratische’ republiek. Hij vernietigde daarmee het spookbeeld van het kalifaat en daarmee het laatste restje hoop op een terugkeer van de Islamitische Staat. In datzelfde jaar werd al-Hussein ibn ‘Ali uit Hijaz verdreven en gevangengezet op Cyprus, omdat hij een oogje had op het kalifaat. In datzelfde jaar grepen de Britten, via hun collaborateurs, in om ervoor te zorgen dat de kalifaatconferentie die in Caïro werd gehouden, werd afgeblazen en gedoemd was te mislukken. Opnieuw, in datzelfde jaar, werkten de Britten hard aan de ontbinding van de kalifaatbeweging die in India was opgericht, waarbij ze ervoor zorgden dat de ambities van de beweging werden afgebroken en haar tendens werd getransformeerd naar een nationalistische en sektarische. Nog in datzelfde jaar, en volgend op de druk van de koloniale ongelovigen, werd literatuur gepubliceerd die geschreven was door enkele geleerden van al-Azhar, waarin werd opgeroepen tot de scheiding van de religie (Deen) van de staat, met de bewering dat de Islam geen enkele fundamentele basis bevat voor bestuur of regeringsvoering, en de Islam afschilderde als een theologische (Kahanuty) religie zonder basisprincipes of leerstellingen over bestuur en de staat. Opnieuw, in datzelfde jaar en het daaropvolgende jaar, namen enkele door sofisten gesponsorde debatten en argumenten over twee onderwerpen het middelpunt van de belangstelling in de Arabische landen in beslag: welke van de twee bonden zou beter zijn, de Arabische bond of de Islamitische bond? Kranten en tijdschriften richtten hun aandacht op deze kwestie, ondanks het feit dat beide bonden een schadelijk effect hadden en dat hun loutere bestaan een obstakel vormde voor elke poging om de Islamitische Staat te herstellen. Desondanks slaagden de koloniale ongelovigen erin om dit debat teweeg te brengen om de aandacht af te leiden van de werkelijke kwestie, namelijk de Islamitische Staat. Deze manoeuvres slaagden er dus in om de geest van de mensen in de moslimlanden weg te leiden van het concept van het kalifaat en de Islamitische Staat.

In that year, Mustafa Kemal abolished the Khilafah System in the ‘Uthmani State due to direct pressure from the colonial disbelievers and turned Turkey into a ‘democratic’ republic. He thus destroyed the specter of the Khilafah and with it the last vestige of hope for the Islamic State to stage a comeback. In that year, al-Hussein ibn ‘Ali was expelled from Hijaz and imprisoned in Cyprus as he had an eye on the Khilafah. In the very same year, the British, through their collaborators, intervened to make sure that the Khilafah conference held in Cairo was called off and doomed to failure. Again, in that same year, the British worked hard to dissolve the Khilafah movement established in India, making sure that the movement’s ambitions were aborted and its tendency was transformed into a nationalist and sectarian one. Still in the same year, and following pressure from the colonial disbelievers, literature written by some of al-Azhar’s scholars calling for the separation of the Deen from the State, claiming that Islam does not contain any fundamentals for government or ruling, and portraying Islam as a theological (Kahanuty) religion with no basics or teachings about ruling and the State, was published. Yet again in that same year and the following one, some Sophist sponsored debates and arguments over two topics took center stage in the Arab countries: Which of the two leagues would be better, the Arab league or the Islamic league? Newspapers and magazines focused their attention on this issue, despite the fact that both leagues had a damaging effect and that their very existence presented an obstacle in the face of any attempt to reestablish the Islamic State. Nevertheless, the colonial disbelievers managed to bring about this debate in order to direct attention away from the real issue, which was the Islamic State. These moves, therefore, managed to distance the people’s minds in the Muslim lands away from the concept of the Khilafah and the Islamic State.

Vóór hun bezetting begonnen de koloniale machten met het verspreiden van nationalistische slogans onder de Turkse jeugd door te beweren dat Turkije belast was met het besturen van de zaken van niet-Turkse volkeren en dat het hoog tijd was dat zij die volkeren aan hun eigen lot overliet. Politieke partijen werkten eveneens aan het verspreiden van het Turks nationalisme en riepen op tot de onafhankelijkheid van Turkije van de niet-Turkse landen. De ongelovigen verspreidden dezelfde concepten onder de Arabische jeugd en moedigden het Arabisch nationalisme aan. Zij beschreven Turkije als een bezettingsmacht en riepen de Arabieren op zich te bevrijden van de bezetting door de Turken, en op dezelfde wijze werden er politieke partijen gevormd die opriepen tot Arabische eenheid en Arabische onafhankelijkheid. Zij vulden al snel het vacuüm dat voorheen werd verrijkt door islamitische concepten. Gevolgelijk verkregen de Turken hun onafhankelijkheid op basis van nationalisme, en de Arabieren begonnen te werken aan het bereiken van autonomie op een nationalistische geografische basis. De concepten van nationalisme en patriottisme verspreidden zich snel door de natie, en de moslims waren trots op deze concepten.

Prior to their occupation the colonial powers began spreading nationalistic slogans amongst the Turkish youth by claiming that Turkey had been burdened with the running of the affairs of non-Turkish people and that it was high time she left those people to their own fate. Political parties also worked towards spreading Turkish nationalism and called for Turkey’s independence from the non-Turkish countries. The disbelievers spread the same concepts among Arab youths and encouraged Arab nationalism. They described Turkey as being an occupying force and called on the Arabs to rid themselves of being occupied by the Turks, and likewise, political parties calling for Arab unity and Arab independence were formed. They soon filled the vacuum which was once graced by Islamic concepts. Consequently, the Turks gained their independence on the basis of nationalism, and the Arabs began working towards achieving autonomy on a nationalist geographic basis. The concepts of nationalism and patriotism spread rapidly throughout the nation, and the Muslims prided themselves on these concepts.

De koloniale machten stopten daar niet bij, maar gingen verder door onjuiste concepten over het islamitische regeringssysteem en de islam te verspreiden, waarbij zij het kalifaat afschilderden als een pauselijk en priesterlijk bestuur. Dit bereikte een punt waarop de moslims het beschamend vonden om het woord kalief te noemen, of om het concept van het kalifaat te verkondigen. In deze tijd ontstond onder de moslims een populaire opvatting die de vestiging van de islamitische staat verhinderde, namelijk dat elke proclamatie van het woord kalifaat achterlijk was en duidde op starheid, en dat het niet door enige opgeleide persoon uitgesproken zou moeten worden.

The colonial forces did not stop at that, but went further by spreading erroneous concepts about the Islamic ruling system and Islam, portraying the Khilafah as being a papal and priestly rule. This reached the point whereby the Muslims were embarrassed to mention the word Khalifah, or to proclaim the concept of the Khilafah. At this time there arose a popular conception Preventing the Establishment of the Islamic State amongst the Muslims that any proclamation of the word Khilafah was backward and pointed up rigidity, and that it should not be uttered by any educated person.

Het was te midden van dit sterk nationalistische gevoel, dat aan momentum had gewonnen binnen de samenleving, dat de ongelovigen de Islamitische Staat uiteenlieten. Het werd opgedeeld in kleine staatjes, waarbij lokale gemeenschappen werden aangemoedigd om deze verdeeldheid te versterken. De ‘Uthmani-staat werd verdeeld in verschillende staten, namelijk: Turkije, Egypte, Irak, Syrië, Libanon, Palestina, Oost-Jordanië, Hidjaz, Nejd en Jemen. Politici in deze staatjes, zowel de collaborateurs als degenen met goede bedoelingen, begonnen in elk land conferenties te houden waarin zij hun onafhankelijkheid eisten, oftewel onafhankelijkheid voor het land dat de ongelovigen hadden opgericht ten koste van de andere staatjes. Op deze basis werd de staat Turkije gesticht, evenals de staten Irak, Egypte, Syrië etc. Vervolgens werd er in Palestina een nationaal vaderland voor de Joden gesticht, dat later werd omgevormd tot een onafhankelijke entiteit. Het werd door de ongelovigen gebruikt als een politieke bruggenhoofd naar de moslimwereld en om de aandacht van de moslims af te leiden van de koloniale ongelovigen, oftewel de westerse landen zoals Groot-Brittannië, de Verenigde Staten en Frankrijk, en om ervan een van de obstakels te maken die in de weg staan van de terugkeer van de Islamitische Staat. Deze geografische situatie en het algemene tafereel waren er beiden op gericht om te waarborgen dat de moslims zichzelf nooit zouden kunnen bevrijden.

It was amidst this highly nationalistic feeling, which had gathered momentum within society, that the disbelievers dismembered the Islamic State. Parceling it up into little statelets, and encouraging local communities to strengthen these divisions. The ‘Uthmani State was divided into several states, these being: Turkey, Egypt, Iraq, Syria, Lebanon, Palestine, East Jordan, Hijaz, Najd and Yemen. Politicians in these statelets, both the collaborators and those with good intentions, began to hold conferences in every country, demanding their independence, i.e. independence for the country that the disbelievers had founded to the exclusion of the other statelets. On this basis the State of Turkey was founded, as were the states of Iraq, Egypt, Syria etc. Then a national homeland for the Jews was founded in Palestine, which was then subsequently turned into an independent entity. It was used by the disbelievers as a political bridgehead to the Muslim World and to draw the attention of the Muslims away from the colonial disbelievers, i.e. the Western countries such as Britain, the United States and France, and for it to constitute one of the obstacles which stand in the way of the return of the Islamic State. This geographical situation and the general scene were both designed to ensure that the Muslims would never be able to liberate themselves.

De ongelovigen gingen aan de slag met het implementeren van het kapitalistische systeem in de economie en het democratische systeem in het bestuur. Zij introduceerden ook westerse wetten in hun administratieve en juridische systemen. Zij verspreidden hun cultuur en hun concepten over het leven, en probeerden met klem hun levensvisie te vestigen, zodat hun levenswijze de wijze werd die de moslims overnamen en volgden. In feite zijn zij in deze zoektocht geslaagd. Zij veranderden Egypte in een sultanaat, waarna een parlementaire monarchie werd ingesteld. In Irak werd een parlementair monarchaal systeem ingesteld. Syrië en Libanon werden republieken en in Oost-Jordanië werd een emiraat gesticht, terwijl Palestina onder mandaatbestuur werd geplaatst, wat eindigde in de vestiging van een parlementair democratisch systeem voor de Joden. Het resterende deel van Palestina werd bij Oost-Jordanië gevoegd en veranderd in een parlementaire monarchie. In Hijaz en in Jemen werden dictatoriale monarchieën ingesteld, en in Turkije werd een presidentiële republiek gevormd. Afghanistan werd voorzien van een erfelijke monarchie. De koloniale ongelovigen moedigden Iran aan om het imperiale systeem te behouden, terwijl India een kolonie bleef, totdat het uiteindelijk werd verdeeld in twee staten. De koloniale ongelovigen slaagden er dus in om hun systeem op moslimland op te leggen, en door dit te doen, vervaagde het concept van het herstellen van de islamitische heerschappij geleidelijk in de gedachten van de mensen.

The disbelievers set about implementing the Capitalist system in Economics and the Democratic system in Government. They also introduced Western laws in their Administrative and Judicial systems. They spread their culture and their concepts about life, and earnestly attempted to establish their viewpoint about life so that their way of life became the one that the Muslims adopted and followed. They have in fact succeeded in this quest. They turned Egypt into a Sultanate, then a parliamentary monarchy was established. In Iraq, a parliamentary monarchy system was established. Syria and Lebanon became republics and in East Jordan an emirate was established, while Palestine was put under mandatory rule which ended in the establishment of a parliamentary democratic system for the Jews. The remainder of Palestine was joined to East Jordan and turned into a parliamentary monarchy. In Hijaz and in Yemen, dictatorial monarchies were established, and in Turkey a presidential republic was formed. Afghanistan was fitted with a hereditary monarchy. The colonial disbelievers encouraged Iran to maintain the Imperial system while India remained a colony, until eventually it was divided into two states. The colonial disbelievers, therefore, managed to impose their system on Muslim land, and by so doing the concept of reestablishing the Islamic rule gradually waned in people’s minds.

Bovendien werd elke lokale gemeenschap aangemoedigd om vast te houden aan het systeem dat de ongelovigen voor hen hadden ingesteld, en zij werkten toe naar het bereiken van volledige onafhankelijkheid van alle andere landen die de moslimwereld vormden. Zo werd een Iraki een vreemdeling in Egypte. De heersers van elk kleine staatje werden meer geïntrigeerd door het beschermen van het kapitalistische democratische systeem dan de oprichters van het systeem zelf. Zij werden plaatsvervangers, die toezagen op en waakten over het systeem en de grondwet die de koloniale machten voor hen hadden opgezet.

Furthermore, each local community was encouraged to hold on to the system that the disbelievers had established for it and they worked towards achieving total independence from all other countries that comprised the Muslim world. Thus, an Iraqi became a foreigner in Egypt. The rulers of each statelet became more keen to safeguard the Capitalist democratic system than the founders of the system itself. They became surrogates, watching over and guarding the system and constitution that the colonial powers had set up for them.

De koloniale ongelovige machten voerden westerse wetten rechtstreeks in op moslimland. Voorheen hadden zij geprobeerd deze via hun collaborateurs in de moslimlanden te implementeren. De ongelovigen begonnen hun pogingen om westerse wetten in te voeren in de eerste helft van de 19e eeuw. Zij begonnen de mensen in Egypte aan te moedigen om Franse burgerwetten te adopteren om zo de sharia te vervangen, wat hen lukte en Egypte begon in 1883 het Franse rechtssysteem te implementeren. Het oude Franse burgerlijk recht werd vertaald en ingevoerd; het werd het nieuw geadopteerde systeem in Egypte dat de sharia in de rechtbanken verving. Een soortgelijke beweging begon binnen de ‘Uthmani State in 1856 met als doel daar westerse wetten in te voeren. Deze beweging was echter niet zo gemakkelijk als in Egypte, omdat het kalifaat zelf gevestigd was in de ‘Uthmani State.

The colonial disbelieving powers implemented Western laws directly on Muslim land. Previously, they had attempted to implement them through their collaborators in the Muslim countries. The disbelievers initiated their attempts to introduce Western laws in the first half of the 19th century. They began encouraging people in Egypt to adopt French civil laws so as to replace the Shari’ah, succeeding in doing so and Egypt began implementing the French Judicial system in 1883. The old French civil law was translated and enacted, it became the newly adopted system in Egypt replacing the Shari’ah in the courts. A similar move began within the ‘Uthmani State in 1856 with the aim of introducing Western laws there. However, this move was not as easy as in Egypt because the Khilafah itself was based in the ‘Uthmani State.

Echter, door de volharding van de ongelovigen en de reactie van hun medewerkers, slaagden zij erin het wetboek van strafrecht en nieuwe niet-islamitische juridische en commerciële wetten in te voeren door fatwa's te verkrijgen die stelden dat deze wetten van ongeloof (Kufr) niet in strijd waren met de islam. Het concept van codificatie wortelde vervolgens, en Al Majalla (een wetboek uitgegeven in 1868 als canon voor transacties, samengesteld uit de zwakke meningen van vele rechtsscholen (Madhahib), wat de situatie rechtvaardigde) werd als wet aangenomen. Al Majalla werd gecodificeerd als wet. Het rechtssysteem werd verdeeld in twee: 1) een sharia-rechtbank, die sharia-regels gebruikte. 2) een civiele rechtbank, waarbij de islamitische staat gebruikmaakte van a.) westerse wetten, gerechtvaardigd door enkele fatwa's die stelden dat deze wetten niet in strijd waren met de islam. b.) sharia-wetten nadat deze als wet waren gecodificeerd door het westerse proces na te bootsen. Dit betrof de wetgeving. Wat de grondwet betreft, werden er, in samenhang met de beweging voor nieuwe codificatie, stappen ondernomen om een nieuwe grondwet voor de staat op te stellen, waarbij de Franse grondwet als bron werd gebruikt. Deze stappen slaagden bijna in 1878, op de felle weerstand van de moslims na die zich tegen hen verzetten en hen in hun spoor stopten. Echter, de volharding van de koloniale ongelovigen, gekoppeld aan het succes van hun medewerkers en degenen die door hun cultuur werden verleid, stelde de beweging voor het opstellen van een grondwet in staat om opnieuw te verschijnen, en deze keer slaagde zij in haar taak. De grondwet werd in 1908 in de praktijk gebracht met de aanname en implementatie van de nieuwe wetgeving. Alle moslimlanden, met uitzondering van het Arabisch Schiereiland en Afghanistan, kwamen direct onder westerse wetten te staan. Zo werden de sharia-wetten verlaten, wat betekende dat de heerschappij van ongeloof (Kufr) werd afgedwongen en de heerschappij van de islam werd verworpen.

However, due to the disbelievers’ persistence, and the response of their collaborators, they succeeded in introducing the penal code and new non- Islamic legal and commercial laws by securing Fatawa which stated that these Kufr laws did not contradict Islam. The concept of codification then took root and Al Majalla (Code issued in 1868 as a canon for transactions compiled from the weak opinions of many Madhahib, which justified the situation) was adopted as a law. Al Majalla was codified as law. The court system was divided into two: 1) a Shari’yah court, using Shari’yah rules. 2) civil court, The Islamic State using a.) Western laws, justified by some Fatawa stating that these laws did not contradict Islam. b.) Shari’ah laws after being codified as a law in imitating western process. This was concerning the law. As for the constitution, moves aimed at drafting a new constitution for the State, using the French constitution as its source, were made in conjunction with the movement for new codification. These moves nearly succeeded in 1878 except for the fierce resistance of the Muslims who stood up to them and stopped them in their tracks. However, the colonial disbelievers’ persistence, coupled with the success of their collaborators and those who were seduced by their culture, enabled the movement for the drafting of a constitution to emerge once more and this time succeeded in its task. The constitution was put into practice in 1908 with its adoption and implementation of the new legislation. All Muslims lands, with the exception of the Arabian Peninsula and Afghanistan, came to be directly governed by Western laws3. Thus, the Shari’ah laws were abandoned and this meant that Kufr rule was enforced and the rule of Islam discarded.

Wat de heerschappij van ongeloof (Kufr) hielp om haar greep op de moslims te verstevigen, was het feit dat de kolonialisten hun strategie hadden gebaseerd op het veranderen van het onderwijsbeleid van de Islamitische Staat. Zij ontwierpen een nieuw onderwijsprogramma voor de moslims. Het doel van dit curriculum was het voortbrengen van individuen met een westerse persoonlijkheid, dat wil zeggen iemand met een kapitalistische/seculiere kijk op het reguleren van de zaken van het leven. Deze programma's, inclusief die in islamitische universiteiten, zijn vandaag de dag nog steeds van kracht in alle landen van de moslimwereld. Als gevolg hiervan hebben we veel leraren die de veiligheid van deze onderwijsprogramma's waarborgen. Zij vervullen invloedrijke functies en voeren de wensen van de ongelovigen uit. Het onderwijsbeleid was gebaseerd op twee principes.

What helped the rule of Kufr to strengthen its grip over the Muslims was the fact that the colonialists had based their strategy on changing the Islamic State’s education policy. They designed a new educational program for the Muslims. The objective of this curriculum was to produce individuals with a Western personality, i.e., someone with a capitalistic/secular outlook to regulating life’s affairs. These programs, including those in Islamic universities, are still in force today throughout all the countries of the Muslim world. As a result, we have many teachers that ensure the safety of these educational programs. They take up influential posts, carrying out the wishes of the disbelievers. The education policy was founded on two principles.

Het eerste principe was om de religie (Deen) te scheiden van de tijdelijke zaken van het leven, wat van nature zou leiden tot de scheiding van de religie (Deen) van de Staat. Deze maatregel was ook bedoeld om te waarborgen dat jonge moslims zich zouden verzetten tegen de heroprichting van de Islamitische Staat, aangezien dit in strijd zou zijn met de basis waarop zij waren opgeleid.

The first principle was to separate the Deen from the temporal affairs of life, which would naturally lead to the separation of the Deen from the State. This measure was also designed to ensure that young Muslims would fight off the re-establishment of the Islamic State as it would contradict the basis upon which they had been educated.

3 Vertaler - Dit was waar tot 1952, toen dit boek werd gepubliceerd. Echter, tegenwoordig worden alle moslimlanden bestuurd door westerse wetten.

3 Translator - This was true until 1952 when this book was published. However, now all Muslims lands are governed by Western laws.

Het tweede principe was om de persoonlijkheid van de koloniale ongelovige (Kafir) de belangrijkste bron van nabootsing te maken voor jonge moslims. Dit zou hun geest er vervolgens gemakkelijk toe faciliteren om doordrenkt te raken met zijn cultuur en informatie. Een dergelijke zet hield in dat er respect werd getoond aan de ongelovige (Kafir). Het hield in dat hij werd verheerlijkt, en een poging om hem na te bootsen en met hem bevriend te raken, ondanks het feit dat hij een koloniale ongelovige (Kafir) was. Het hield ook in dat de moslims met minachting en verachting werden behandeld, zodat hij van hen werd weggehouden. De gevoelens van walging die jegens hem werden getoond, verhinderden zo dat iemand iets van hem nam of leerde, en dwongen hen van nature om de heroprichting van de Islamitische Staat te bestrijden.

The second principle was to make the personality of the colonial disbeliever the main source of emulation for young Muslims. This would then readily facilitate their minds to be imbued with his culture and information. Such a move entailed giving respect to the Kafir. It entailed glorifying him, and an attempt to emulate and befriend him, despite the fact that he was a colonial disbeliever. It also entailed holding the Muslims in contempt and disdain so that he was kept away from him. The feelings of disgust displayed towards him thus prevented anyone taking or learning anything from him and naturally compelled them to fight the reestablishment of the Islamic State.

De kolonialisten vonden dat het schoolcurriculum, dat zij hadden ontworpen en nauwlettend hadden gecontroleerd, niet voldoende was. Zij gingen verder door missionaire scholen op te richten die gebaseerd waren op hun kolonialistische principes. Daarnaast kregen culturele centra de taak om misleidende politieke oriëntaties te verspreiden. Gevolgelijk leidde de intellectuele sfeer in deze verschillende “leercentra” ertoe dat de moslimgemeenschap (Ummah) werd gevoed met de cultuur die haar weg hield van het denken over het herstellen van de Islamitische Staat en haar verhinderde om aan dat doel te werken.

The colonialists felt that the school syllabus, which they had designed and closely monitored, was not enough. They went further by establishing missionary schools based on their colonialist principles. In addition, cultural centers were tasked with the spreading of misguided political orientations. Consequently, the intellectual atmosphere in these various “learning” centers led to the Ummah being fed with the culture that led her away from thinking about reestablishing the Islamic State and prevented her from working towards that cause.

Het scheiden van de religie (Deen) van de zaken van het leven werd een wijdverbreid concept onder intellectuelen. Voor de rest van de samenleving manifesteerde dit zich als een scheiding van de religie (Deen) van de politiek, of de regulering van hun dagelijkse zaken en belangen. Als gevolg hiervan beweerden sommige intellectuelen dat de oorzaak achter de neergang van de moslims hun gehechtheid aan de religie (Deen) was, en zij beweerden dat de enige weg naar hun herleving via nationalisme zou lopen. Anderen beweerden dat de oorzaak achter de neergang van de moslims de afwezigheid van moraal was. Wat het eerste betreft, werden nationalistische politieke partijen opgericht die beweerden een islamitische basis te hebben. Dit was louter een koloniaal streepje. Wat het tweede betreft, werden er verschillende groepen gevormd op basis van moraal, prediking en spirituele begeleiding. Deze begonnen zich in te zetten voor de morele uitmuntendheid van het individu, en niet om zich met politiek te bemoeien. Het was de aanwezigheid van deze partijen en organisaties die de effectieve hindernis bleken te zijn in de inspanningen die werden geleverd om de Islamitische Staat te herstellen. Zij maakten de geest van de moslims afgeleid. Bovendien waren deze partijen ook opgesteld op een koloniale basis die in strijd is met de islam, en daarom hebben zij onbedoeld de heroprichting van de Islamitische Staat verhinderd.

Separating the Deen from life’s affairs became a widespread concept amongst intellectuals. For the rest of society, it was manifested as a separation of the Deen from politics, or the regulation of their daily affairs and concerns. As a result, some of the intellectuals claimed that the cause behind the decline of the Muslims was their attachment to the Deen and they claimed that the only path to their revival would be through nationalism. Others claimed that the cause behind the Muslims’ decline was the absence of morals. On the first count, nationalistic political parties were established, claiming that they had an Islamic basis. This was merely a colonialist ploy. On the second count, several groups were formed on the basis of morals, preaching and spiritual guidance. These began to work towards moral excellence of the individual, and not to get involved in politics. It was the presence of these parties and organizations that proved to be the effective obstacle in the efforts made to reestablish the Islamic State. They distracted the minds of the Muslims. In addition, these parties were also established on a colonialist basis that contradicts Islam, and because of this they inadvertently prevented the reestablishment of the Islamic State.

Om de nieuw aangenomen politieke programma's te beschermen, werden nieuwe wetten opgesteld. Sommige wetten werden ingevoerd om de oprichting van islamitische politieke partijen en bewegingen te verbieden. Er waren wetten die bepaalde clausules bevatten die een democratisch systeem oplegden aan politieke partijen en bewegingen, en die specificeerden dat zij hun lidmaatschap niet mochten beperken tot een bepaalde stroming. Dit betekende dat het in strijd met de wet werd om islamitische groepen of partijen op te richten in moslimlanden, uit vrees dat de Islamitische Staat herboren zou worden. Moslims hadden geen recht om een partij of beweging op te richten, met uitzondering van liefdadigheidsinstellingen of andere soortgelijke organisaties. Zij werden beperkt in het ontplooien van politiek werk op basis van de islam. Sommige van de ingevoerde wetten beschouwden het oprichten van islamitische politieke partijen als een ernstig misdrijf dat bestraft moest worden. De politieke programma's die in de moslimwereld werden verspreid, met behulp van de aangenomen wetten, waren er daarom op gericht om de heroprichting van de Islamitische Staat te voorkomen.

To safeguard the newly adopted political programs, new laws were drafted. Some laws were enacted to bar the establishment of Islamic political parties and movements. There were laws that included certain clauses which imposed a democratic system on political parties and movements, and specified that they should not restrict their membership to any particular sect. This meant that it became against the law to establish any Islamic groups or parties in Muslim countries lest the Islamic State should be reborn. Muslims had no right to establish any party or movement except charity organizations or other similar organizations. They were restricted from indulging in political work on the basis of Islam. Some of the laws that were introduced considered establishing Islamic political parties a serious crime that deserved punishment. The political programs propagated in the Muslim world, with the help of the adopted laws, were therefore, focused on preventing the reestablishment of the Islamic State.

De kolonialisten stopten daar niet, maar gingen over tot het bezighouden van de moslims met triviale zaken, met als doel hen af te leiden van het denken over de Islamitische Staat. Zij moedigden Islamitische conferenties aan die dienden als een afleiding van het werkelijke werk, namelijk de Islamitische oproep (da'wah) en de hervatting van de Islamitische levenswijze onder de paraplu van de Islamitische Staat. Dergelijke conferenties dienden als een effectieve manier voor de moslims om hun frustraties te uiten en boden een veiligheidsklep om iemands Islamitische emoties een uitweg te geven. Er werden besluiten genomen tijdens deze conferenties, die in kranten werden gepubliceerd en op radiostations werden aangekondigd, maar ze werden nooit uitgevoerd.

The colonialists did not stop there but went on to occupy the Muslims with trivial matters, aiming to distract them from thinking about the Islamic State. They encouraged Islamic conferences which served as a diversion from the real work, i.e. the Islamic call and the resumption of the Islamic way of life under the umbrella of the Islamic State. Such conferences served as an effective way for the Muslims to vent their frustrations and provided a safety valve to channel one’s Islamic emotions. Decisions would be made at these conferences, published in the newspapers, and announced on radio stations, but never executed.

Schrijvers en lectors werden ook aangemoedigd om de Islamitische Staat als een bedreiging voor te stellen. Zij promootten het concept dat de Islam geen regeringssysteem bevat. Boeken en essays, geschreven door enkele ingehuurde moslims, werden gepubliceerd met deze kolonialistische concepten om de moslims te misleiden, hen af te leiden van hun religie (Deen), en van het werken aan de hervatting van de Islamitische levenswijze volgens de regels van die religie (Deen).

Writers and lecturers were also encouraged to present the Islamic State as a threat. They promoted the concept that Islam does not contain a ruling system. Books and essays, written by some hired Muslims, were published carrying these colonialist concepts in order to lead the Muslims astray, divert them from their Deen, and from working towards the resumption of the Islamic way of life according to the rules of that Deen.

Sinds de vernietiging van de Islamitische Staat hebben de kolonialisten volgehouden in hun poging om obstakels in de weg te leggen van de heroprichting van de Islamitische Staat. Zij hebben hun inspanningen geconcentreerd om de vorming ervan opnieuw te voorkomen, nadat zij deze eerst van het aangezicht van de aarde hadden weggevaagd.

Since destroying the Islamic State, the colonialists have persevered in their bid to place obstacles in the way of the re-establishment of the Islamic State. They have concentrated their efforts to prevent its formation again after first having abolished it from the face of the earth.