Toen de Boodschapper van Allah ﷺ eenmaal zijn geest op zijn gemak had gesteld over de status van de Boodschap binnen het gehele Hijaz, begon hij zijn oproep tot de islam (Da’wah) om de islam onvermoeibaar buiten het Hijaz te verspreiden, want de islam is een universele religie (Deen) en hij ﷺ werd gestuurd naar de gehele mensheid. Allah (SWT) zegt in soera al-Anbiya’,

Once the Messenger of Allah (pbuh) had found his mind at ease about the status of the Message within the whole of Hijaz, he (pbuh) initiated his Da’wah of relentlessly spreading Islam beyond Hijaz, for Islam is a universal Deen and he (pbuh) was sent to the whole of mankind. Allah (swt) says in Surah al-Anbiya’,

“En Wij hebben u niets gezonden, behalve als een barmhartigheid voor de ‘Alamin.” [Al-Anbiya, 21:107].

“And We have not sent you but as a Mercy for the ‘Alamin.” [Al-Anbiya, 21:107].

Allah (SWT) zegt ook in soera Saba’,

Allah (swt) also says in Surah Saba’,

“En Wij hebben u niets gezonden dan als een brenger van goede nieuwigheden en als een waarschuwer voor de gehele mensheid.” [Saba’, 34:28].

“And We have not sent you except as a giver of glad tidings and a warner to all mankind.” [Saba’, 34:28].

Allah (SWT) zegt in soera al-Taubah,

Allah (swt) says in Surah al-Taubah,

“Hij is Degene die Zijn Boodschapper heeft gezonden met leiding en de religie (Deen) van de Waarheid (Islam), om deze boven alle religies (Deens) te laten zegevieren, ook al haten de afgodendienaars (Mushrikun) het.” [At-Tauba, 9:33].

“It is He Who has sent His Messenger with Guidance and the Deen of Truth (Islam),to make it superior over all deens even though the Mushrikun hate it.” [At-Tauba, 9:33].

De Boodschapper van Allah ﷺ zocht contact met het buitenland zodra hij de Staat en de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) in eigen land had veiliggesteld en versterkt. Hij ﷺ begon met het sturen van gezanten naar het buitenland. Hij ﷺ beschouwde de reikwijdte van het buitenlands beleid als het beslaan van elk deel van het Schiereiland dat niet onder zijn gezag viel. Zodra het gehele Hijaz onder zijn gezag was gevallen, werd het buitenlands beleid gedefinieerd als de omgang met elk land buiten het Hijaz, zoals het Perzische en het Romeinse rijk. Nu hij ﷺ het verdrag van Hudaybiyah had ondertekend en de autoriteit van Khaybar was geëlimineerd, kwam het gehele Hijaz onder zijn gezag, aangezien de Quraysh niet langer de macht hadden om hem in de weg te staan. De Boodschapper van Allah ﷺ stuurde daarom zijn gezanten naar het buitenland. Hij ﷺ deed dit echter pas nadat hij had gewaarborgd dat zijn gezag in eigen land sterk genoeg was om zijn buitenlands beleid te ondersteunen.

The Messenger of Allah (pbuh) initiated contact abroad once he had secured 94 The Islamic State and strengthened the State and the Islamic Da’wah at home. He (pbuh) began by sending envoys abroad. He (pbuh) considered the scope of foreign policy to cover any part of the Peninsula which was not under his rule. Once the whole of Hijaz had fallen under his r’s rule, foreign policy came to be defined as the dealings with any land outside the Hijaz, such as the Persian and Roman empires. Now that he (pbuh) had signed the treaty of Hudaybiyah and the authority of Khaybar had been eliminated, the entire Hijaz came under his rule, for the Quraysh no longer had the force to stand in his way. The Messenger of Allah (pbuh) therefore sent his envoys abroad. However, he (pbuh) did not do so until he (pbuh) had ensured that his authority at home was strong enough to support his foreign policy.

De Boodschapper van Allah ﷺ vertelde zijn metgezellen (Sahabah) op een dag, na de terugkeer uit Khaybar: “O mensen! Voorwaar, Allah heeft mij gezonden als een barmhartigheid voor alle mensheden, dus wees niet oneens over mij zoals de Hawaryyun oneens waren over ‘Isa, de zoon van Maryam.” De metgezellen (Sahabah) vroegen: “En hoe waren de Hawaryyun oneens, o Boodschapper van Allah ﷺ?” Hij ﷺ zei: “Hij nodigde hen uit tot wat ik jullie uitnodig, wat betreft degene die naar een nabij plaats werd gezonden, hij accepteerde het, terwijl degene die naar een verre plaats werd gezonden, het afwees en vertraagde.” En hij ﷺ vermeldde aan hen dat hij gezanten zou sturen naar Heraclius (de keizer van Rome), Chosroes (de keizer van Perzië), al-Muqawqis (de koning van Egypte), al-Harith al-Ghassani (de koning van al-Hirah), al-Harith al-Himyari (de koning van Jemen) en naar al-Najashi (de koning van Abyssinia), om hen uit te nodigen tot de Islam. De metgezellen (Sahabah) van de Boodschapper van Allah ﷺ reageerden positief en zij maakten een zilveren zegel voor hem met de woorden “Muhammad de Boodschapper van Allah” erin gegraveerd. Hij ﷺ stuurde vervolgens zijn gezanten met de boodschappen die hij had geschreven, om deze heersers uit te nodigen tot de Islam. Zijn boodschap aan Heraclius werd toebedeeld aan Dahiah ibn Khaleefah al-Kalbi; die aan Chosroes werd toebedeeld aan ‘Abdullah ibn Hudhayfah al-Sahmi; die van al-Najashi aan ‘Umar ibn Umayyah al-Damri; die van al-Muqawqis aan Hatib ibn Abi Balta’a; die van de koning van ‘Uman aan ‘Amr Ibn al-’As al-Sahmi; die van de koning van al-Yamamah aan Sulait ibn ‘Amr; die van de koning van Bahrain aan al-’Ala’ ibn al-Hadhrami; die van al-Harith al-Ghassani, koning van Tukhum al-Sham, aan Shuja’ ibn Wahab al-Asadi; en de boodschap aan al-Harith al-Himyari werd toebedeeld aan al-Muhajir ibn Umayyah al-Makhzumy.

The Messenger of Allah (pbuh) told his Sahabah one day after returning from Khaybar, “O people! Verily Allah has sent me as a mercy to all mankind, so do not differ about me like the Hawaryyun differed about ‘Isa, son of Maryam.” The Sahabah asked, “And how did the Hawaryyun differ O Messenger of Allah?” He (pbuh) said, “He invited them to what I invited you, as for the one who was sent to a near place he accepted, while the one who was sent to a far place he disliked and slowed down.” And he (pbuh) mentioned to them that he would send envoys to Heraclius (the Emperor of Rome), Chosroes (the Emperor of Persia), al-Muqawqis (the King of Egypt), al-Harith al-Ghassani (the King of al-Hirah), al-Harith al-Himyari (the King of Yemen) and to al-Najashi (the King of Abyssinia), inviting them to Islam. The Sahabah of Allah’s Messenger (pbuh) responded positively and they made a silver seal for him with the words “Muhammad the Messenger of Allah” engraved on it. He (pbuh) then sent his envoys with the messages he had written, inviting these rulers to Islam. His message to Heraclius was assigned to Dahiah ibn Khaleefah al-Kalbi; the one to Chosroes was assigned to ‘Abdullah ibn Hudhayfah al-Sahmi; that of al-Najashi to ‘Umar ibn Umayyah al- Damri; that of al-Muqawqis to Hatib ibn Abi Balta’a; that of the King of ‘Uman to ‘Amr Ibn al-’As al-Sahmi; that of the King of al-Yamamah to Sulait ibn ‘Amr; that of the King of Bahrain to al-’Ala’ ibn al-Hadhrami; that of al-Harith al- Ghassani, King of Tukhum al-Sham to Shuja’ ibn Wahab al-Asadi; and the message to al-Harith al-Himyari was assigned to al-Muhajir ibn Umayyah al- Makhzumy.

De gezanten vertrokken gelijktijdig, elk naar de plek waar de Boodschapper van Allah ﷺ hen naartoe had gestuurd. Zij brachten hun boodschappen over en de meeste leiders tot wie de Boodschapper van Allah ﷺ zich had gericht, antwoordden enigszins gunstig, terwijl sommigen negatief en zeer onbeleefd antwoordden. Wat de Arabische heersers betreft, de koningen van Yemen en ‘Uman antwoordden onbeleefd; de koning van Bahrain reageerde positief en aanvaardde de Islam; de koning van Yamamah antwoordde dat hij bereid was de Islam te aanvaarden als hij tot heerser zou worden benoemd, waarop de Boodschapper van Allah ﷺ hem veroordeelde. Wat de niet-Arabische heersers betreft, Chosroes, de Perzische monarch, was woedend en verscheurde de boodschap toen deze aan hem werd voorgelezen. Hij schreef aan Badhan, zijn gouverneur in Yemen, waarin hij vroeg om het hoofd van die man in Hijaz.

The envoys simultaneously set off, each one to where Allah’s Messenger (pbuh) had sent them. They delivered their messages and most of those leaders whom Allah’s Messenger (pbuh) had addressed replied somewhat favorably, while some replied in the negative and very rudely. As for the Arab rulers, the Kings of Yemen and ‘Uman replied rudely; the King of Bahrain responded positively and embraced Islam; the King of Yamamah replied that he was ready to embrace Islam if he were to be appointed ruler, so Allah’s Messenger (pbuh) condemned him. As for the non-Arab rulers, Chosroes, the Persian monarch, was enraged and tore up the message when it was read to him. He wrote to Badhan, his governor in Yemen, asking him for the head of that man in Hijaz.

Toen de Boodschapper van Allah ﷺ dit hoorde, zei hij: “Moge Allah zijn koninkrijk verscheuren.” Echter, toen de boodschap van Chosroes zijn gouverneur Badhan in Yemen bereikte, informeerde hij over de Islam en verklaarde hij al snel de acceptatie ervan. Hij bleef de gouverneur van Muhammad ﷺ over Yemen, hoewel hij niet werkelijk al-Harith al-Himyari, de Koning van Yemen, was. Wat al-Muqawqis betreft, de Leider van de Kopten, hij antwoordde gunstig en stuurde een geschenk naar de Boodschapper van Allah ﷺ. Al-Najashi antwoordde ook gunstig, en er werd gezegd dat hij de Islam aannam. Wat Heraclius betreft, hij besteedde in werkelijkheid geen enkele aandacht aan de boodschap, noch overwoog hij een leger te sturen, noch zei hij iets. Toen al-Harith al-Ghassani toestemming zocht om een leger aan te voeren om deze prediker (Muhammad ﷺ) te straffen, antwoordde hij niet aan hem, maar ontbood hij hem naar al-Quds (Jeruzalem).

When Allah’s Messenger (pbuh) heard this he said, “May Allah tear up his kingdom.” However, when the message of Chosroes reached his governor Badhan in Yemen, he inquired about Islam and soon declared his acceptance of it. He remained Muhammad’s governor over Yemen, although he was not actually al-Harith al-Himyari, King of Yemen. As for al-Muqawqis, the Leader of the Copts, he answered favorably and sent a present to the Messenger of Allah (pbuh). Al-Najashi also answered favorably, and it was said that he embraced Islam. As for Heraclius, he did not actually pay any attention to the message, neither did he contemplate sending an army nor did he say anything. When al- Harith al-Ghassani sought permission to head an army to punish this preacher (Muhammad (pbuh), he did not reply to him, but summoned him to al-Quds (Jerusalem).

Als gevolg van deze boodschappen begonnen de Arabieren in grote getale de religie (Deen) van Allah te betreden; hun gemeenschappen haastten zich naar de Boodschapper van Allah ﷺ om hun islam te verkondigen. Voor de niet-Arabieren bereidde de Boodschapper van Allah ﷺ een strijdmacht voor en verklaarde hij de jihad tegen hen.

As a result of these messages, the Arabs began entering the Deen of Allah in multitudes, their congregations hurried to the Messenger of Allah (pbuh) proclaiming their Islam. For the non-Arabs, Allah’s Messenger (pbuh) prepared a task force and declared Jihad against them.