Nadat de Boodschapper van Allah ﷺ was overleden, stemden de metgezellen (Sahabah) unaniem in met het afleggen van de eed van trouw (Bay’ah) aan de kalief om hem ﷺ te vervangen als het staatshoofd. De moslims bleven de kaliefen benoemen tot het jaar 1342 Hidjri, oftewel 1924 n.Chr. Zij noemden deze man ook Amir al-Mu’mineen of simpelweg de imam.

Once the Messenger of Allah (pbuh) died, the Sahabah unanimously agreed on giving the Bay’ah to the Khaleefah to replace him (pbuh) as the head of State. The Muslims continued appointing the Khulafah until the year 1342 Hijri, i.e. 1924 CE. They also called this man Amir al-Mu’mineen or just simply the Imam.

Geen moslim wordt een kalief zonder de Ba’yah, en de Islamitische Staat volgde die regel tot de laatste dagen van haar bewind. De toepassing van de Ba’yah varieerde. In sommige gevallen werd de kalief de Ba’yah rechtstreeks gegeven. Sommige khulafā' aanbevolen een ander persoon dan hun verwanten. Sommigen gaven het door aan hun zonen of andere leden van hun familie. En anderen aanbevolen meer dan één persoon uit hun familie. Deze aanbeveling was echter niet voldoende om hen de kalief te maken; zij moesten de Ba’yah ontvangen voordat zij hun ambt aanvaardden. Geen enkele kalief is ooit benoemd zonder een Ba’yah. Het verlenen van de Ba’yah varieerde ook. Het werd genomen van Ahl al-Hall wal ‘Aqd (prominente en vooraanstaande figuren - taalkundig de mensen die losmaken en binden); het werd ook genomen van het volk; en in sommige gevallen werd het genomen van Sheikh al-Islam (de leidende geleerde). Er waren bepaalde gevallen waarin het nemen van de Ba’yah werd misbruikt. Het was echter nog steeds een geldige Ba’yah en niet simpelweg een opvolging voor het ambt van kalief, het hoofd van het kalifaat.

No Muslim becomes a Khaleefah without the Ba’yah and the Islamic State followed that rule until the last days of its reign. The application of the Ba’yah varied. In some cases, the Khaleefah was given the Ba’yah directly. Some Khulafah recommended another person other than their relatives. Some passed it on to their sons or other members of their family. And others recommended more than one person from his family. However, this recommendation was not enough to make them the Khaleefah, they had to receive the Ba’yah before taking office. No Khaleefah has ever been appointed without a Ba’yah. The giving of the Ba’yah also varied. It was taken from Ahl al-Hall wal ‘Aqd (prominent and distinguished figures - linguistically the people who loosen and bind); it was also taken from the people; and in some cases it was taken from Sheikh al-Islam (the leading scholar). There were certain instances where the taking of the Ba’yah was abused. However, it was still a valid Ba’yah and not simply a succession to the post of Khaleefah, head of the Khilafah.

Elke kalief stelde zijn assistenten aan, die in bepaalde perioden van de geschiedenis Wazir (assistenten) werden genoemd. De kalief stelde de gouverneurs, de opperrechter, de legercommandanten en de hoofden van de staatsdepartementen aan. Dit was de wijze waarop de structuur van de staat te allen tijde werd gevormd. De structuur veranderde nooit totdat de koloniale ongelovige machten de ‘Uthmani-staat vernietigden en de islamitische wereld verdeelden in vele kleine staatjes.

Each Khaleefah would appoint his assistants who were in some periods of history called Wazirs, (assistants). The Khaleefah would appoint the governors, the Chief Justice, the Army Commanders and the Heads of the State Department. This was how the structure of the State was constituted at all times. The structure never changed until the colonial disbelieving powers destroyed the ‘Uthmani State and divided the Islamic world into many statelets.

Gedurende haar geschiedenis hebben er vele interne gebeurtenissen plaatsgevonden binnen de Islamitische Staat. Dit werd over het algemeen niet veroorzaakt door vreemde factoren, maar was in plaats daarvan te wijten aan een misinterpretatie van de Islam voor de heersende omstandigheden van die tijd. Degenen die de situatie later interpreteerden, probeerden de status quo te veranderen volgens hun eigen begrip. Elk van hen probeerde een mening te uiten om de bestaande toestand van zaken op dat moment te herstellen. Deze verschillende meningen werden echter nog steeds als islamitisch beschouwd1.

Many internal events took place within the Islamic State throughout its history. This was generally not caused by alien factors, but instead due to a misunderstanding of Islam for the prevailing circumstances at the time. Those who later interpreted the situation attempted to change the status quo according to their own understanding. Each one of them attempted to exert an opinion to redress the existing state of affairs at the time. However, these different opinions were still considered Islamic1.

Daarom waren dergelijke verschillen verbonden aan de kalief zelf als persoon, en niet aan het ambt van kalief. Bijvoorbeeld, verschillen gingen over wie de kalief moest zijn en niet over de bestuurlijke structuur. Verschillen beperkten zich tot enkele details en hadden consequentelijk niets te maken met de basisprincipes noch met de hoofdlijnen. De moslims verschilden nooit over het Boek (Qur’an) en de profetische traditie (Sunnah). De verschillen ontstonden uit hun begrip van de Qur’an en de profetische traditie (Sunnah). Op dezelfde manier verschilden de moslims nooit over de benoeming van de kalief, maar over wie de positie moest vervullen. Ze verschilden nooit over de verplichting om de islam volledig te implementeren, noch over het verspreiden ervan naar de hele wereld. Alle khulafa regeerden op die basis, waarbij zij de regels van Allah implementeerden en mensen uitnodigden tot de religie (Deen) van Allah. Sommigen van hen pasten de regels van de islam feitelijk verkeerd toe vanwege een misverstand, en sommigen van hen pasten de regels opzettelijk verkeerd toe. Echter, zij implementeerden allen de islam en niets anders. Zij hielden al hun relaties met andere landen, volkeren en naties op basis van de islam en met het oog op het verspreiden van de Boodschap naar de hele wereld.

Therefore, such differences were connected with the Khaleefah himself as a person, and not with the post of Khaleefah. For example, differences were about who should be Khaleefah and not about the ruling structure. Differences were restricted to some details and consequently, had nothing to do with the basics nor with the outlines. The Muslims never differed about the Book (Qur’an) and Sunnah. The differences arose out of their understanding of the Qur’an and Sunnah. Similarly, the Muslims never differed about the appointment of the Khaleefah, but on who should fill the position. They never differed about the obligation of implementing Islam comprehensively, nor about carrying it to the whole world. All of the Khulafah ruled on that basis, implementing Allah’s rules and inviting people to the Deen of Allah. Some of them actually misapplied the rules of Islam due to misunderstanding them, and some of them misapplied the rules deliberately. However, they all implemented Islam and nothing else. They all held their relations with other countries, peoples and nations on the basis of Islam and for the sake of carrying the Message to the whole world.

Daarom hebben interne verschillen nooit de uitbreiding van de Islamitische veroveringen en de verspreiding van de Islam beïnvloed. De Islamitische Staat ging door met het veroveren van andere landen met als doel de Islam te verspreiden, van haar ontstaan tot de 11e eeuw Hijri (17e eeuw n.Chr.). Zij veroverde Perzië, India, de Kaukasus (in Rusland) totdat zij de grenzen van China, Rusland en de Kaspische Zee in het oosten bereikte. De Islamitische Staat veroverde al-Sham in het noorden; Egypte, Noord-Afrika en Andalus (Spanje) in het westen; evenals de verovering van Anatolië (Turkije), de Balkan, Zuid- en Oost-Europa totdat zij... ¹ Vertaler - Er is een verschil tussen een Islamitische mening en de Islamitische mening. De Islamitische mening betekent dat de mening de enige mening is voor het onderwerp. Een voorbeeld van de Islamitische mening is dat de structuur van de moslimgemeenschap (Ummah) verenigd moet zijn zonder enige scheiding zoals grenzen. Een Islamitische mening betekent echter een mening tussen vele andere die is afgeleid van Islamitische bronnen. Een voorbeeld van een Islamitische mening zijn de vereisten voor het ambt van kalief.

Therefore, internal differences never affected the expansion of the Islamic conquests and the spreading of Islam. The Islamic State went on conquering other countries with the aim of spreading Islam, from its inception until the 11th century Hijri (17th century CE). It conquered Persia, India, Caucasia (in Russia) until it reached the frontiers of China, Russia and the Caspian sea to the East. The Islamic State conquered al-Sham to the North; Egypt, North Africa and Andalus (Spain) to the West; as well as conquering the Anadhoul (Turkey), the Balkans, Southern and Eastern Europe until they 1 Translator - There is a difference between an Islamic opinion and the Islamic opinion. The Islamic opinion means that the opinion is the only opinion for the issue. An example of the Islamic opinion is that the structure of the Ummah has to be united without any separation such as borders. However, an Islamic opinion means an opinion amongst many others derived from Islamic sources. An example of an Islamic opinion are the requirements for the post of Khalifah.

... bereikte de Zwarte Zee, samen met al-Qaram (het Krims schiereiland) en het zuiden van Oekraïne. De legers van de Islamitische Staat bereikten de poorten van Wenen. Het hield nooit op met het veroveren van andere landen en hield ook niet op met het overbrengen van de Boodschap van de Islam, totdat zwakte binnensloop en de verkeerde interpretatie van de Islam duidelijk werd. Daarna verslechterde het snel tot het punt waarop het regels en wetgeving begon over te nemen uit andere systemen die vreemd waren aan de Islam, in de veronderstelling dat deze niet in strijd waren met de sharia, en uiteindelijk werd het vernietigd.

reached the Black Sea, together with al-Qaram (Crimean Peninsula) and the South of the Ukraine. The armies of the Islamic State reached the very gates of Vienna. It never stopped conquering other countries nor did it relent from conveying the Message of Islam until weakness crept in and the misinterpretation of Islam became apparent. It then rapidly deteriorated to the point where it began adopting rules and legislation from other systems alien to Islam, thinking that they did not contravene the Shari’ah, and finally it was destroyed.

De vooruitgang en voorspoed van de Islamitische Staat was in evenredigheid met haar intellectuele kracht, haar creatieve vermogen en haar zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) en analogie (Qiyas) (analoge redenering om een regel af te leiden uit de Islamitische teksten). In de eerste eeuw breidden haar veroveringen de Staat enorm uit en bereikte de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) nieuwe dimensies naarmate de Staat geconfronteerd werd met nieuwe problemen in de veroverde landen. De toepassing van de sharia-wetten met betrekking tot nieuwe kwesties die ontstonden in Perzië, Irak, al-Sham, Egypte, Spanje, India en andere landen, moedigde de inwoners aan om de Islam te aanvaarden. Deze situatie bevestigde de geldigheid van de uitgevoerde zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) en de creativiteit van de moslims. Dit duurde voort tot de 5e eeuw Hijri, waarna de creativiteit en de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) afnamen, wat leidde tot de verslechtering van de structuur van de Staat.

The progress and prosperity of the Islamic State was commensurate to its intellectual strength, its creative ability and its Ijtihad and Qiyas (analogical reasoning for extracting a rule from the Islamic texts). In the first century, its conquests expanded the State vastly and Ijtihad reached new dimensions as the State faced new problems in the conquered lands. The application of the Shari’ah laws concerning new issues which arose in Persia, Iraq, al-Sham, Egypt, Spain, India and other countries encouraged the inhabitants to embrace Islam. This state of affairs confirmed the validity of Ijtihad which was performed and the creativity of the Muslims. This continued until the 5th century Hijri, and then the creativity and Ijtihad waned resulting in the deterioration of the State’s structure.

Gedurende deze periode vonden de kruistochten plaats en hielden zij de moslims een tijdlang bezig totdat zij als overwinnaars tevoorschijn kwamen. Hierop volgden de Mamlukken die over de Islamitische Staat heersten, en zij besteedden weinig aandacht aan de intellectuele aspecten, waardoor de intellectuele afgrond zich uitbreidde en het politieke denken stagneerde. De daaropvolgende invasie van de Tartaren resulteerde in het verlies van een groot aantal boeken die in de Tigris-rivier werden gegooid, en de vernietiging van dit aanzienlijke intellectuele erfgoed diende slechts om op de wonde te zout te strooien. De intellectuele kwaal die deze factoren veroorzaakten, droeg bij aan de stagnatie van de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Het zoeken naar nieuwe uitspraken met betrekking tot nieuwe kwesties die ontstonden, werd beperkt tot het uitgeven van fatwa's en het verdraaien en verkeerd interpreteren van de teksten.

During this time, the crusades occurred and they preoccupied the Muslims for a time until they emerged victorious. Following this, the Mamluks came and ruled over the Islamic State, and they paid little attention to the intellectual aspects, so the intellectual abyss expanded and the political thinking stultified. The subsequent invasion of the Tartars resulted in the loss of a great number of books thrown into the Tigris river and the destruction of this considerable intellectual heritage only served to rub salt into the wounds. The intellectual ailment which these factors engendered, contributed to the stagnation of Ijtihad. The search for new verdicts concerning new issues that arose was restricted to the issuing of Fatawa and the twisting and misinterpretation of the texts.

Als gevolg hiervan raakte het intellectuele en politieke niveau van de Staat in een neerwaartse spiraal. Daarna kwamen de ‘Uthmanis en zij namen de macht over. Zij concentreerden zich op militaire kracht en veroverden Istanbul (Constantinopel) en de Balkan, en zij stormden op spectaculaire wijze Europa binnen, wat hen de leidende staat maakte. Dit verhoogde echter het intellectuele niveau niet. De militaire kracht werd niet ondersteund door een intellectuele herleving, en dit resulteerde erin dat de militaire macht van de Staat dag na dag verdampte totdat deze volledig verdween. In elk geval droegen zij echter de Boodschap van de Islam en slaagden zij erin de Islam succesvol te verspreiden, aangezien de mensen van de veroverde landen de Islam aanvaardden en zij verantwoordelijk zijn voor miljoenen die tot op de dag van vandaag moslim zijn.

As a result, the intellectual and political level of the State spiraled downward. Then came the ‘Uthmanis and they assumed power. They concentrated on military might and conquered Istanbul (Constantinople) and the Balkans and they stormed Europe in a spectacular manner, making them the leading state. However, this did not lift the intellectual level. The military might was not backed up by an intellectual revival and this resulted in the military power of the State evaporating by the day until it completely vanished. In any case though, it did carry the Message of Islam and it managed to spread Islam successfully, for the people of the conquered lands embraced Islam and they accounted for millions who are Muslim to this day.

Twee factoren droegen bij aan het feit dat sommige Khulafah en gouverneurs de mogelijkheid kregen om de zaken te besturen op een wijze die de eenheid en de macht van de Staat schaadde. Die factoren zijn:

Two factors contributed to give some Khulafah and governors the ability to run the affairs in a manner which impaired the unity and might of the State. Those factors are:

1) Het bestaan van vele verschillende meningen (in het begrijpen van de rechtsregel Sharii (Hukm) in sommige kwesties), en.

1) The existence of many different opinions (in understanding the Hukm Sharii in some issues), and.

2) De terughoudendheid van de kalief om bepaalde specifieke regels met betrekking tot het politieke systeem te adopteren, hoewel adoptie wel plaatsvond op andere gebieden, zoals de economie.

2) The reluctance of the Khaleefah to adopt some specific rules related to the political system though adoption occurred in other areas such as economics.

Deze factor beïnvloedde of bedreigde het bestaan ervan echter niet. Als voorbeeld: het bewind van de gouverneurs was algemeen en aan hen werden brede verplichte bevoegdheden gegeven, waardoor zij namens de kalief konden optreden in vele zaken. Dit ontwikkelde bij sommige gouverneurs een gevoel van superioriteit, waardoor zij bijna onafhankelijk en autonoom werden. Zij beperkten zich simpelweg tot het afleggen van de eed van trouw (Bay’ah) aan de kalief en het bidden voor hem tijdens de Jum’uah, evenals het uitgeven van valuta met zijn naam, en andere triviale zaken. De autoriteit bleef stevig in hun greep en dit veranderde die provincies (Wilayah) in semi-onafhankelijke staatjes; bijvoorbeeld, de Hamdaniyeen, de Saljuqs en anderen. Deze brede verplichte macht die aan de Wali werd gegeven, was echter op zichzelf niet de oorzaak van het uiteenvallen van de Staat in staatjes.

However, this factor did not affect or endanger its existence. As an example, the rule of the governors was general and they were given wide mandatory powers enabling them to deputize on behalf of the Khaleefah over many issues. This developed in some governors a sense of supremacy, becoming almost independent and autonomous. They simply contented themselves with giving the bay’ah to the Khaleefah and praying for him at Jum’uah, as well as issuing currency bearing his name, and other trivial issues. The authority remained firmly within their grasp and this turned those Wilayat (regions) into semi-independent statelets; for example, Hamdaniyeen and the Saljuqs and others. However, this wide mandatory power given to the Wali was not by itself the cause of the State disintegrating into statelets.

Als voorbeeld had het bestuur van ‘Amr ibn al-‘As over Egypte een brede dwingende macht, net zoals dat van Mu’awiyah ibn Abi Sufyan over al-Sham, en deze gouverneurs maakten zich nooit los van het kalifaat. Echter, toen de Khulafah verzwakten en de status quo van de Wulaa’ accepteerden, sloeg deze trend wortel en handelde elke provincie (Wilayah) als een eigen staat, ook al bleven zij deel uitmaken van één enkele Staat en onder één regeringssysteem. Ondanks dit alles bleef de Staat intact, een enkele eenheid, waarbij de kalief altijd Wulaa’ benoemde en ontsloeg. Hoe machtig een Wali ook werd, hij durfde zich nooit officieel los te maken van het gezag van de kalief. De Islamitische Staat was op geen enkel moment een confederatie van Wilayat, zelfs niet op het hoogtepunt van de onafhankelijkheid die de Wulaa’ genoten. Het bleef altijd één Staat met één kalief, die het enige orgaan was met dwingende machten die de gehele Staat omvatte, inclusief de kleine dorpen.

As an example, the governership of ‘Amr ibn al-‘As over Egypt had wide mandatory power, as was that of Mu’awiyah ibn Abi Sufyan’s over al-Sham and these governors never separated themselves from the Khilafah. However, when the Khulafah weakened and accepted the status quo from the Wulaa’, this trend took root and each Wilayah acted like a state of its own even though they remained part of a single State and under one system of government. Despite all of this the State still remained intact, a single unity, where the Khaleefah always appointed and removed Wulaa’. No matter how powerful a Wali became, he never dared to disassociate officially from the rule of the Khaleefah. The Islamic State was never at any time a confederation of Wilayat, even at the height of the independence enjoyed by the Wulaa’. It always remained one State with one Khaleefah who was the only body with mandatory powers engulfing the whole State, including the small villages.

Wat betreft de kwestie betreffende het kalifaat in Spanje en het ontstaan van de Fatimidenstaat in Egypte, deze verschillen van de kwesties van de gouverneurs. In het geval van Spanje namen de gouverneurs feitelijk de provincie (Wilayah) over en verklaarden zij zich onafhankelijk, maar de Wali daar kreeg nooit Ba’yah als kalief voor alle moslims. Later droeg hij echter de titel van kalief van de mensen van die provincie (Wilayah), maar niet over alle moslims. De kalief van de moslims bleef één en de heerschappij behoorde aan hem toe. De provincie (Wilayah) van Spanje werd in die situatie beschouwd als een provincie (Wilayah) die niet onder het gezag van de kalief stond. Dit was ook het geval voor Iran tijdens het ‘Uthmani-bewind, aangezien er daar geen kalief was, maar Iran een provincie (Wilayah) was buiten het gezag van de kalief. Wat de Fatimiden in Egypte betreft, zij werden gesticht door de Ismailieten, wat een niet-islamitische sekte is.

As for the issue concerning the Khilafah in Spain and the birth of the Fatimid State in Egypt, these are different from the issues of the governors. In the case of Spain, the governors actually took over the Wilayah and declared independence, but the Wali there was never given Ba’yah as a Khaleefah for all Muslims. However, later he carried the title of Khaleefah of the people of that Wilayah, but not over all the Muslims. The Khaleefah of the Muslims remained one and the ruling belonged to him. The Wilayah of Spain in that situation was regarded as a Wilayah which was not under the authority of the Khaleefah. This was also the case for Iran during the ‘Uthmani rule, as there was no Khaleefah there, but Iran was a Wilayah outside the rule of the Khaleefah. As for the Fatimids in Egypt, it was established by the Ismailis, which is a non-Islamic sect.

Daarom kan hun handeling niet als legitiem worden beschouwd en kan hun staat niet als een islamitische staat worden beschouwd. Hun aanwezigheid, samen met de aanwezigheid van het Abbasidische kalifaat, kan niet worden beschouwd als de aanwezigheid van meerdere kalifaten, aangezien de Fatimiden geen legitiem kalifaat waren. Het was een staatsgreep die werd georkestreerd door deze sekte om de islamitische staat te veranderen in een staat die wordt gecontroleerd door hun valse begrip. Daarom bleef de islamitische staat één eenheid zonder verdeeldheid; het werd nooit verdeeld in staten, hoewel er enkele pogingen waren om de macht te grijpen op basis van een specifiek begrip. Deze pogingen mislukten en de staat bleef Eén.

Therefore, their action cannot be considered a legitimate one and their state cannot be considered Islamic one. Their presence along with the presence of the Abbasid Khilafah cannot be considered a presence of multiple Khilafah since the Fatimids was not a legitimate Khilafah. It was a coup attempt orchestrated by this sect to change the Islamic State to one that is controlled by their false understanding. Therefore, the Islamic State remained one unit without division, it was never divided into states, although there were some attempts to capture the rule based on specific understanding. These attempts failed and the State remained One.

De Islamitische Staat bleef één en onverdeeld; het was geen groep staten. Wat er plaatsvond, was een reeks pogingen om de macht te grijpen met de wens om een bepaalde islamitische opvatting van het bestuur te implementeren. Deze pogingen kwamen uiteindelijk tot een einde en het kalifaat keerde terug naar een enkele entiteit. Het bewijs van de eenheid van de Islamitische Staat, ondanks het bestaan van talrijke bestuursituaties, kan gemakkelijk worden aangetoond door te overwegen dat de moslim in die tijd van de ene provincie (Wilayah) naar de andere kon reizen. Van Oost naar West, waar Islam ook heerste, zonder dat naar zijn herkomst werd gevraagd en zonder beperkingen, want het islamitische domein was één enkel land.

The Islamic State remained one and undivided, it was not a group of states, what took place was a host of attempts to seize power with a desire to implement a certain Islamic understanding of ruling. These attempts eventually came to an end and the Khilafah reverted to a single entity. The proof of the unity of the Islamic State despite the existence of numerous ruling situations can easily be demonstrated by considering that the Muslim could travel at that time from one Wilayah to another. From East to West, wherever Islam reigned, without being asked about his origins and without being restricted, for the Islamic domain was one single land.

Dit is hoe de Islamitische Staat moslims altijd onder één jurisdictie heeft verenigd en als zodanig is gebleven. Het bleef sterk en welvarend totdat de koloniale ongelovige krachten het in 1924 als staat vernietigden, toen zij het kalifaat afschaften in de handen van Mustafa Kamal.

This is how the Islamic State has always united Muslims under one jurisdiction and remained as such. It remained strong and prosperous until the colonial disbelieving forces destroyed it as a State in 1924 when they abolished the Khilafah at the hands of Mustafa Kamal.