5 As-Sunnah
5 The Sunnah
33. Sunnah ta ƙunshi maganganun Manzon Allah ﷺ, ayyukansa da amincewarsa da suka zo daga gare shi,ban da Alƙur'ani. Wahayi ne daga Allah (SWT), domin Allah (SWT) ya ce:
33. The Sunnah consists of the sayings of the Messenger (PBUH), his actions and consent that has come from him, other than the Qur’an. It is revelation from Allah (SWTH), because Allah (SWTH) said:
"Kuma ba ya magana daga son rai. Ba wani abu ba ne face wahayi da ake yi masa." Ya ce (SWT):
“Nor does he speak of (his own) desire. It is only an Inspiration that is inspired.” [An-Najm: 3-4] He (SWTH) said:
"Ba na bin komai sai abin da aka yi mini wahayi zuwa gare shi." [Yunus: 15] Ya ce (SWT):
“I only follow that which is revealed to me.” [Yunus: 15] He (SWTH) said:
“Ka ce: lalle ni ina bin abin da ake yi mini wahayi ne kawai.” [Al-An'aam: 203] Ya ce (SWT):
“Say: verily, I only follow that which is revealed to me.” [Al-An’aam: 203] He (SWTH) said:
"Ina gargaɗe ku ne kawai da wahayin (daga Allah)." [Al-Anbiyaa: 45]
“I warn you only by the revelation (from Allah).” [Al-Anbiyaa: 45]
34. Sunnah tana kama da Alƙur'ani, domin tana daga wahayi daga Allah da kuma shari'ar Allah. Babu bambanci tsakanin Alƙur'ani Mai Girma da Sunnah a fannin shari'a. Dukansu khiTaab ash-shaari' ne (maganar Mai shari'a), saboda faɗin Allah (SWT):
34. The Sunnah is like the Qur’an, because it is revelation from Allah and the Sharee’ah of Allah. There is no difference between the Noble Qur’an and the Sunnah in the Sharee’ah. Both of them are khiTaab ash-shaari’ (the speech of the Legislator), due to the saying of Allah (SWTH):
"Duk abin da Manzon (Muhammad ﷺ) ya ba ku, ku karɓa; kuma duk abin da ya hana ku, ku nisanta daga gare shi." [Al-Hashr: 7] Kalmar 'maa' na ɗaya daga cikin sigogin ma'anar gaba ɗaya. Haka kuma Ya ce (SWT):
“And whatsoever (maa) the Messenger (Muhammad (PBUH)) gives you, take it, and whatsoever (maa) he forbids you, abstain (from it).” [Al-Hashr: 7] The ‘maa’ is one of the forms of generality. Also He (SWTH) said:
"Duk wanda ya yi biyayya ga Manzo (Muhammad ﷺ) to, lallai ya yi biyayya ga Allah." [An-Nisaa': 80] Kuma Shi (SWT) ya ce:
“He who obeys the Messenger (Muhammad (PBUH)) has indeed obeyed Allah.” [An- Nisaa’: 80] And He (SWTH) said:
“(Kuma) idan kun yi sabani a kan wani abu a tsakaninku, ku mayar da shi ga Allah da Manzonsa.” [An-Nisaa’: 59] Don haka, Sunnah hujja ce ta Shari’a, kamar Alkur’ani Mai Girma, ba tare da wani sabani ba.
“(And) if you differ in anything amongst yourselves, refer it to Allah and His Messenger (PBUH).” [An-Nisaa’: 59] Thus, the Sunnah is a Sharee’ah evidence, like the Noble Qur’an, without any difference.
35. Sunnah ta isa gare mu ta hanyar ruwaya, wata hanya daban da ta Alkur'ani, wanda aka isar da shi gare mu ta hanyar isarwa. Alkur'ani Mai Girma kansa, wanda aka saukar wa Manzon Allah (SWTH) - wanda ya isar wa mutane wadanda maganarsu ta kafa hujja mai karfi, kuma ya umarta a haddace shi a rubuta - an isar da shi gare mu daidai yadda aka saukar masa. Yayin da Sunnah kuwa, abin da masu ruwaya suka ruwaito mana game da abin da Manzon Allah ﷺ ya fada, abin da ya aikata da abin da ya amince da shi ke nan. Saboda haka, daukar wani abu a matsayin wani bangare na Sunnah ya dogara ne ga mai ruwaya.
35. The Sunnah has reached us via narration, a manner unlike that of the Qur’an, which had been transmitted to us as transmission. The selfsame Noble Qur’an that was revealed to the Messenger of Allah (SWTH) - which he conveyed to people whose speech establishes a decisive proof, and which he ordered to be memorised and written - has been transmitted to us exactly the same as it was revealed to him. Whilst the Sunnah is what the narrators narrated to us concerning what the Messenger (PBUH) said, what he did and what he consented to. Thus, to consider something to be part of the Sunnah depends on the narrator.
36. Waɗanda suka riwaito daga Annabi (ﷺ) sun kasance ko dai daga cikin Sahabbai ko kuma wasu mutane waɗanda ba daga cikin Sahabbai ba. Wannan saboda ba kowane mutum ne ya ga Manzo (ﷺ) ba ya zama Sahabi ba. Haka kuma ba kowane mutum ne ya riwaito daga gare shi ba ya zama Sahabi. Kalmar Sahaabah kalma ce ta Larabci, wadda ake fahimtarta bisa ga ma'anar harshe. Kalmar Sahaabi a harshe tana nufin duk wanda ya cika ma'anar zama tare da wani. Babu wata nassi na Shari'a da ya bayyana ma'anar Sahabi, don haka ma'anar ita ce abin da harshe ya nuna. An riwaito daga Sa'eed bn al-Musayyab cewa ma'anar Sahabi ita ce: "Dole ne ya kasance ya yi shekara ɗaya ko biyu (tare da Manzo (ﷺ)) ko kuma ya halarci yaƙi ɗaya ko biyu (tare da Manzo (ﷺ))." Amma wanda ya ga Manzo (ﷺ) ko ya riwaito daga gare shi amma bai zauna tare da shi ba, to ba Sahabi ba ne. Shi ya sa aka tambayi Anas bn Malik: "Ban da kai, akwai wasu Sahabban Annabi da suka rage?" Sai ya ce: "Akwai wasu mutane daga cikin Balarabe waɗanda suka gan shi, amma waɗanda suka zauna tare da shi, a'a."
36. Those who narrated from the Prophet (PBUH) were either from the Sahaabah or other people who are not from the Sahaabah. This is because not everyone who saw the Messenger (PBUH) is a Sahaabi. Nor is everyone who narrated from him a Sahaabi. The word Sahaabah is an Arabic word, which is understood according to the linguistic indication. The word Sahaabi linguistically means anyone who fulfils the meaning of companionship. There is no Sharee’ah text defining the meaning of Sahaabi. So the meaning is that which the language has indicated. It has been narrated from Sa’eed b. al-Musayyab that the definition of Sahaabi is that “he must have spent a year or two (with the Messenger (PBUH)) or have gone to one or two battles (with the Messenger (pbuh)).” As for the one who saw the Messenger (PBUH) or narrated from him but did not accompany him, he is not a companion (Sahaabi) That is why when Anas b. Malik was asked: “Other than you, are there any companions of the Prophet left?” He said: “There are some people from the Bedouins who saw him, but as for those who accompanied him, no.”.
37. Kowane Musulmi dole ne ya karɓi ruwayar wani Sahabi ya kuma ɗauke ta a matsayin hujja. Ba a halatta masa ya ƙi ta ba, domin amincin Sahabi an tabbatar da shi ta hanyar nassi tabbatacce (qat’i) na Alkur'ani mai girma. Duk wanda aka tabbatar cewa yana cikin Muhajirai ko Ansarai, dole ne a karɓi ruwayarsa tabbas. Ba a halatta Musulmi ya ƙi ta ba, domin hakan zai zama ƙin wanda Allah (SWT) ya yabe shi kuma wanda amincinsa ya tabbata a cikin Alkur'ani mai girma.
37. Every Muslim must accept the narration of a Sahaabi and to take it as proof. It is not allowed for him to reject it, because the trustworthiness of a Sahaabi is proven by of the definite (qat’i) text of the noble Qur’an. Anyone who is proven to be from the Muhajireen or from the Ansar, his narration must be definitely accepted. It is not allowed for a Muslim to reject it, because that would mean rejection of someone Allah (SWTH) has praised and whose trustworthiness is established in the Noble Qur’an.
38. Ana buƙatar cewa ga kowane mai ruwaito hadisi, banda Sahabbai, kafin a ambaci ruwayarsa a matsayin hujja, sai an tabbatar cewa shi adali ne (amintacce) kuma dhabit ne (mai daidaito) game da abin da yake ruwaitowa. Don haka amincin mai ruwaito, har a dauki ruwayarsa a matsayin wani bangare na Sunnah, ba zai tabbata ba sai an cika sharuddan amana da dhabt (daidaito). Saboda haka, wajibi ne a bincika daga wa ake karɓar hadisin. Ba a karɓar ruwaya daga wanda mazhabarsa ta ƙunshi wata akida da ke sa mai riƙe da ita ya zama kafiri, ko daga wanda ya halatta a ƙirƙira ƙarya kan Manzon Allah ﷺ domin goyon bayan mazhabarsa, ko domin kiran mutane zuwa ga ɗariƙarsa da ƙarfafa su su shiga cikinta, ko kuma wanda ya halatta yin ƙarya domin amfanin Musulunci, da makamantan haka. Wannan saboda Manzon Allah ﷺ ya ce:
38. It is stipulated for any narrator, other than the Sahaabah, that before one cites his narration as proof, he is proved to be ‘adl (trustworthy) and dhaabit (precise) in regards to what he narrates. So the trustworthiness of a narrator, such that we consider his report a part of the Sunnah, cannot be established unless the conditions of trustworthiness and dhabt (precision) are fulfilled. Thus, one must scrutinise from whom the Hadeeth is taken. The narration is not taken from someone whose madh-hab contains an opinion that makes the one who adopts it a kaafir, or someone who allows lies to be said about the Messenger (PBUH) in order to support his madh-hab, or to call to his sect and encourage people to be part of it, or if he permits lying for the benefit of Islam etc. This is because the Messenger (PBUH) said:
"Duk wanda ya yi ƙarya a kaina da gangan, to ya tanadi wurin zamansa a cikin Wuta." Duk wanda ya yi ƙarya ga Manzon Allah ﷺ, to tabbas ya rasa amincinsa.
“The one who deliberately lies about me let him reserve a place for himself in the Hellfire.” The one who lies about the Messenger of Allah has definitely lost his trustworthiness.