4 Al-Kitaab
4 The Kitaab
29. Kitaab shi ne Alkur'ani mai girma, wanda aka saukar wa Manzonmu Muhammadu ﷺ ta harshen Jibrilu. Kitaab shi ne wanda aka isar mana tsakanin murfin biyu na Mus-haf, a cikin Harfuka bakwai ("karatu"), ta hanyar isnadi mutawatir.
29. The Kitaab is the noble Qur’an revealed to our Messenger Muhammad (PBUH) on the tongue of Jibreel. The Kitaab is that which has been transmitted to us between the two binds of the Mus-haf in the seven Harfs (“recitations”) through a mutawaatir transmission.
30. Abin da aka isar mana daga Alƙur'ani mai girma ya zo ta hanyar mutawaatir. Mun sani cewa wannan Alƙur'ani ne, kuma shi kaɗai ne hujja. Amma abin da aka ruwaito mana a matsayin ahaad (ruwayoyi guda ɗaya), kamar Mus-haf na Ibn Mas'ud da sauransu, ba hujja ba ne. Wannan saboda an bai wa Annabi ﷺ amana ya isar da abin da aka saukar masa daga Alƙur'ani mai girma ga wata ƙungiya wadda maganarta hujja ce bayyananna. Ba za a yi tunanin cewa waɗanda maganarsu hujja bayyananna ce za su yarda da rashin isar da abin da suka ji ba. Idan muka sami wani abu da waɗanda maganarsu hujja bayyananna ce ba su isar da shi ba, to ruwaya ce guda ɗaya, wadda ba a amince da ita ba (a matsayin hujja bayyananna). Wannan saboda ta zo ta wata hanya ban da wadda Manzon Allah ﷺ aka amince da shi ya isar da ita, ta fuskar kasancewarta ruwaya guda ɗaya. Wannan ya bambanta da yadda Manzon Allah ﷺ ya isar da Alƙur'ani, inda ya isar da shi ga Musulmai da yawa waɗanda za su haddace shi, kuma maganarsu za ta zama hujja bayyananna; baya ga umarninsa na a rubuta shi.
30. What has been transmitted to us from the Noble Qur’an is a mutawaatir transmission. We know that this is Qur’an and only this is a proof. As for what has been narrated to us as ahaad (single narrations), such as the Mus-haf of Ibn Mas’ud and others, they are not a proof. This is because the Prophet (PBUH) was entrusted to convey what had been revealed to him from the Noble Qur’an to a group whose speech would be decisive proof. It cannot be imagined that those whose speech is a decisive proof would agree to not transmit something they had heard. If we find something not transmitted by those whose speech is a decisive proof, then it is a single narration, which is not recognised (as decisive proof) This is because it has come in a manner other than that which the Messenger (PBUH) has been entrusted to convey, in terms of it being of singular transmission. This is unlike the way the Messenger (PBUH) conveyed the Qur’an, where he conveyed it to many Muslims who would memorise it and whose speech would be a decisive proof; this is beside his order for it to be written.
31. Al-Qur'ani Mai Girma ba shi da ma'ana ta zahiri (a bayyane) ko ta batini (a ɓoye). Magana ce ta Larabci, wadda ta zo a harshen Larabawa. Ya ce (SWT):
31. The Noble Qur’an does not have a zaahir (outer) or baatin (secret) meaning. It is an Arabic speech, which has come in the tongue of the Arabs. He (SWTH) said:
"Mun saukar da shi a matsayin Alƙur'ani cikin harshen Larabci" [Yusuf: 2] Kuma Ya ce (SWT):
“We have sent it down as an Arabic Qur’ân” [Yusuf: 2] And He (SWTH) said:
"A cikin harshen Larabci bayyananne" [Ash-Shu'araa': 195] Ana fahimtarsa kamar yadda ake fahimtar kowane zance na Larabci. Abin da Allah ya nufa da Alqur'ani shi ne abin da Alqur'ani mai girma da kansa ya bayyana; Allah (SWTH) bai nufi wani abu ba sai abin da aka bayyana. Ana fahimtar nufinSa ne kawai ta hanyar fahimtar nahawun jumla. Don haka,
“In the plain Arabic language” [Ash-Shu’araa’: 195] It is understood the same way as any Arabic speech is understood. What Allah intends by the Qur’an is what has been expressed by the Noble Qur’an itself; Allah (SWTH) did not intend anything other than what was expressed. His intention is only understood from understanding of the syntax. Thus,
Manufar Allah (SWTH) ita ce kawai abin da aka bayyana. Ma'anar Larabci ita ce abin da Allah (SWTH) ya nufa a cikin maganarSa, wadda Ya bayyana cikin kalmomin Larabci da salon Larabci. Saboda haka, abin da maganar ke nufi shi ne abin da maganar ta nuna, ta hanyar hujjojin harshe da alamar Shari'a da aka ambata a cikin Littafi ko Sunnah. Wannan ba shi da 'na waje' ko 'na ciki'; a maimakon haka yana da ma'anar da maganar Larabci ke nunawa, ta hanyar fahimtar Larabci ga kalmomin Larabci da salon Larabci.
the intention of Allah (SWTH) is only what was expressed. The Arabic meaning is what Allah (SWTH) intended in His speech, which He expressed in the Arabic words and Arabic style. Accordingly, the import of the speech is what the speech indicated, through the linguistic proofs and the Shar’ee indication mentioned in the Kitaab or Sunnah. This has no ‘outer’ or ‘inner’; it rather has a meaning indicated by the Arabic speech, through the Arabic understanding of the Arabic words and Arabic styles.
32. Al-Qur'ani ya kunshi ayoyi wadanda suke Muhkamaat (bayyanannu) da ayoyi wadanda suke Mutashaabihaat (masu ruɗani), saboda faɗar Allah (SWT):
32. The Qur’an is composed of aayaat which are MuHkamaat (clearcut) and aayaat which are mutashaabihaat (ambiguous), due to the saying of Allah (SWTH):
“A cikinsa akwai Ayoyi bayyananu, su ne tushen Littafin; sauran kuma ba bayyanannu ba ne sosai.” [Ali 'Imran: 7] Dangane da ɓangaren Muhkam, shi ne nassin da ma'anarsa ta bayyana kuma a fili take, har ba ya barin wata ma'ana daban, watau nuninsa a bayyane yake kuma ba a buɗe shi ga fassara ba, kamar faɗar Allah (SWT):
“In it are Verses that are entirely clear, they are the foundations of the Book; and others not entirely clear.” [Aali ‘Imraan: 7] As for the MuHkam part, it is the text whose meaning is apparent and clear such that it precludes the possibility of having any other meaning, i.e. its indication is explicit and not open to interpretation, Such as the saying of Alla (SWTH):
"Allah ya halatta ciniki, kuma ya haramta riba." [Al-Baqarah: 275] Kuma faɗinSa (SWT):
Allah has permitted trading and forbidden Riba (usury).” [Al-Baqarah: 275] And His (SWTH) saying:
“Ku yanke (daga mahaɗin hannu) hannun dama na ɓarawo, namiji ko mace.” [Al-Ma'ida: 38] Kuma faɗinsa (SWT):
“Cut off (from the wrist joint) the (right) hand of the thief, male or female.” [Al- Maa`idah: 38] And His (SWTH) saying:
"Kuma akwai (wata ceto ta) rai a gare ku cikin Al-Qisas (Dokar Daidaito a hukunci), ya ku masu hankali" [Al-Baqarah: 179]. Dangane da ayoyin mutashaabih kuwa, su ne akasin muhkam. Su ne nassin da ke iya ɗaukar ma'anoni fiye da ɗaya, watau inda ma'anoni masu yiwuwa suke karo da juna. Suna iya ɗaukar ma'anoni da dama masu karo da juna. Misali,
“And there is (a saving of) life for you in Al-Qisas (the Law of Equality in punishment), O men of understanding” [Al-Baqarah: 179] As for the mutashaabih part, it is the opposite of muhkam. It is the text which is open to more than one meaning, i.e. where the possible meanings conflict. It is open to a number of conflicting meanings. For example,
"Kuma matan da aka sake waɗanda suka yi aure za su jira (game da aurensu) har tsawon haila uku." [Al-Baqarah: 228] Ya (SWT) ya ce:
“And divorced women shall wait (as regards their marriage) for three menstrual periods.” [Al-Baqarah: 228] He (SWTH) said:
"sai dai idan su (matan) sun yarda su bar shi, ko kuma shi (mijin), wanda yake hannunsa igiyar aure." [Al-Baqarah: 237] Ya ce (SWT):
“unless they (the women) agree to forego it, or he (the husband), in whose hands is the marriage tie.” [Al-Baqarah: 237] He (SWTH) said:
"ko kuma kun yi mu'amala da mata." [Al-Ma'idah: 5] Ya ce (SWT):
“or you have been in contact with women.” [Al-Maa’idah: 5] He (SWTH) said:
"Kuma Fuskar Ubangijinka mai girma da daraja zai dawwama har abada." [Ar-Rahman: 27] Ya ce (SWT):
“And the Face of your Lord full of Majesty and Honour will abide forever.” [Ar-Rahman: 27] He (SWTH) said:
"Lalle ne, kai kana ƙarƙashin idanunMu." [Al-Tur: 48] Ya kuma ce (SWT):
“For verily, you are under Our Eyes.” [Al-Tur: 48] He (SWTH) also said:
"daga cikin Aikinmu" [Yaseen: 71], da sauran misalan irinsu waɗanda kalmominsu suna da ma'anoni da dama masu karo da juna, waɗanda ba za a iya daidaita su ba. Maimakon haka suna buƙatar wata alama ta harshe (qareenah) wadda za ta ƙayyade ɗaya daga cikin ma'anonin. Haka kuma yana iya samun ma'ana ta zahiri wadda ke nuna ƙirƙirar kamanni ga Allah (SWT), abin da ba zai yiwu ba, ko dai ta hankali ko ta shari'a, kalmar ta nuna. Don haka tana buƙatar wata alama ta harshe ko ta shari'a (qareenah) don tantance ma'anar da aka nufa.
“from Our Handiwork” [Yaaseen: 71], and other such examples whose wording have a number of conflicting meanings and cannot be reconciled. Rather they need a linguistic qareenah (linkage), which would specify one of the meanings. It might also have an apparent meaning that implies anthropomorphisation (of Allah (SWTH)), a matter that is not possible, either rationally or by shar’, for the word to indicate. So, it needs a linguistic or shar’ee qareenah (linkage) to determine the intended meaning.