Hukm shar’ai is de spraak van de Wetgever (Ash-Shaari') met betrekking tot de handelingen van de dienaren ('ibaad). Het is ofwel onomstotelijk bewezen (qat'iy uthuboot), zoals de Qur'an en massaal overgeleverde (Mutawatir) overlevering (Hadith), ofwel niet onomstotelijk bewezen (dhanniy uthuboot), zoals de niet-massaal overgeleverde (Mutawatir) overlevering (Hadith). Indien het qat'iy uthuboot is en de betekenis ervan definitief is (qat'iy udalalah), dan zal de rechtsregel (Hukm) onomstotelijk zijn. Een voorbeeld hiervan is het aantal van alle voorgeschreven raka'ah in het gebed (Salah), aangezien deze worden vermeld in de massaal overgeleverde (Mutawatir) overlevering (Hadith). Evenzo zijn het verbod op woeker (Riba), het afhakken van de hand van de dief, en de geseling van de zani (overspelige), onomstotelijke regels waarvan de juistheid definitief is, waarbij er slechts één enkele onomstotelijk bewezen mening bestaat.

Hukm shar’ai is the speech of the Legislator related to the actions of the servants ('ibaad). It is either conclusively proven (qat'iy uthuboot), such as the Qur'an and hadith mutawatir or inconclusively proven (dhanniy uthuboot) such as the non-mutawatir hadith. If it is qat'iy uthuboot and its meaning is definitive (qat'iy udalalah), the hukm will be conclusive. An example of this is the number of all prescribed raka'ah in salat, as they are mentioned in the hadith mutawatir. Likewise, the prohibition of riba, the amputation of the hand of the thief, and the lashing of the zani (adulterer) are conclusive rules whose correctness is definite, where there is only one single conclusively proven opinion.

Als de spraak van de Wetgever qat'iy uthuboot is en geen definitieve betekenis oplevert (dhanniy udalalah), dan is de daarin opgenomen rechtsregel (Hukm) niet doorslaggevend. Bijvoorbeeld het vers (Ayah) met betrekking tot de hoofdelijke belasting (Jizyah) in de Qur'an. Het vers (Ayah) is qat'iy uthuboot, maar de betekenis is niet definitief. De Hanafi-school stelde vast dat het jizyah genoemd moet worden en dat degenen die verplicht zijn deze te betalen, in een staat van vernedering moeten verkeren bij het verrichten van de betaling. De Shafi'i-school stelde echter niet vast dat het jizyah genoemd moet worden en stond toe dat de hoofdelijke belasting (Jizyah) dubbele armenbelasting (Zakah) werd genoemd. Zij vereisten niet dat degene die het betaalt vernederd moet worden, maar het is voldoende om zich te onderwerpen aan de islamitische regels.

If the speech of the Legislator is qat'iy uthuboot and does not yield a definite meaning (dhanniy udalalah), then the included hukm is inconclusive. For example, the ayah related to jizyah in the Qur'an. The ayah is qat'iy uthuboot but the meaning is not definite. The Hanafi school stipulated that it be called jizyah and those who are required to pay it must be in a state of humiliation when rendering payment. However, the Shafi'i school did not stipulate calling it jizyah and permitted jizyah to be called double zakah They did not require for the one paying it to be humiliated, but it is enough to submit to the Islamic rules.

Als de uitspraak van de Wetgever dhanniy uthuboot is, zoals de niet-mutawatir overlevering (Hadith), dan zal de daarin opgenomen rechtsregel (Hukm) niet sluitend zijn, ongeacht of de betekenis qat'iy udalalah is of niet. Bijvoorbeeld het vasten van zes dagen in Shawwal of het verbod op het verhuren van landbouwgrond, waarvan beide zijn bewezen via de profetische traditie (Sunnah).

If the speech of the Legislator is dhanniy uthuboot, such as the non-mutawatir hadith, then the hukm included will not be conclusive, regardless of whether the meaning is qat'iy udalalah or not. For example, fasting six days in Shawwal or the prohibition of leasing agricultural land, both of which are proven through Sunnah.

De Hukm Shara'i wordt begrepen uit de spraak van de Wetgever (Khitab Ashari') door middel van een correcte zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Zo produceert de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) de Hukm Shara'i. Dienovereenkomstig is de Hukm van Allah (SWT) voor elke zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) de rechtsregel (Hukm) waartoe de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is gekomen door zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) en wat hij het meest waarschijnlijk als correct beschouwt.

The hukm Shara'i is understood from the speech of the Legislator (Khitab Ashari') through a correct ijtihad. Thus, the ijtihad of a mujtahid produces the Hukm Shara'i. Accordingly, Allah (swt)'s hukm for every mujtahid is the hukm that mujtahid arrived at through his ijtihad and what he most likely thinks to be correct.

Het is onder geleerden overeengekomen dat indien een mukallaf de capaciteit voor zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) in één of meer kwesties bezit, zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) verricht en daarop tot een rechtsregel (Hukm) komt, hij het niet is toegestaan om in dit specifieke kwestiestuk andere mujtahideen te volgen, omdat dit een navolging (Taqlid) zou zijn van een mening die afwijkt van wat naar zijn mening het meest waarschijnlijk correct is. De muttab'i is een persoon die enige belangrijke kennis in zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) heeft verworven en consequent de rechtsregel (Hukm) volgt nadat hij het bewijs (Daleel) ervan heeft begrepen. Dienovereenkomstig is de rechtsregel (Hukm) van Allah (SWT) voor deze muttab'i de mening van de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) die hij volgt. De 'aammi is de persoon die niet over enige belangrijke kennis in zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) beschikt en daarom de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) volgt zonder kennis te hebben van het bewijs (Daleel) voor de rechtsregel (Hukm). Deze 'aammi moet de mening van de mujtahideen volgen en de ahkam toepassen die zij hebben afgeleid. De Hukm Shara'i aan zijn zijde is degene die is afgeleid door de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) die hij volgt. Daarom is de Hukm Shara'i de rechtsregel (Hukm) die is afgeleid door de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) die gekwalificeerd is om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) uit te oefenen. Het is de rechtsregel (Hukm) van Allah (SWT) voor hem, en hij is het niet toegestaan dit te verlaten om een andere mening te volgen. Het is eveneens de rechtsregel (Hukm) van Allah (SWT) voor hen die de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) volgen, en zij zijn niet toegestaan dit te verlaten.

It has been agreed upon amongst scholars that if a mukallaf (one under legal responsibility) fulfils the capacity of ijtihad in one question or more and makes ijtihad and reaches thereupon a hukm, he is not allowed to follow other mujtahideen in this issue, because it would be a taqleed of an opinion which is different to what is most likely correct in his opinion. The muttab'i is a person who has acquired some important knowledge in ijtihad and consequently follows the hukm after understanding its daleel. Accordingly, Allah's (swt) hukm for this muttab'i is the opinion of the mujtahid whom he follows. The 'aammi is the person who does not possess some important knowledge in ijtihad and hence follows the mujtahid without having knowledge of the daleel for the hukm. This 'aammi has to follow the opinion of the mujtahideen and apply the aHkam they have deduced. The Hukm Shara'i on his part is the one deduced by the mujtahid whom he follows. Therefore, the Hukm Shara'i is the hukm deduced by the mujtahid who is qualified to practise ijtihad. It is Allah's (swt) hukm for him, and he is not allowed to leave it to follow another opinion. It is also Allah's (swt) hukm for those who follow the mujtahid and they are not permitted to leave it.

Als de muqallid een mujtahid (zelfstandig rechtsgeleerde) volgt in een rechtsregel (Hukm) van een bepaald vraagstuk en daarnaar handelt, is het hem niet toegestaan die rechtsregel (Hukm) geheel te verlaten voor een andere mujtahid (zelfstandig rechtsgeleerde). Het is echter toegestaan voor de muqallid om de mujtahid (zelfstandig rechtsgeleerde) te volgen in andere kwesties, omdat ijma’ (consensus) van de Sahabah heeft toegestaan dat een muqallid een andere 'aalim (geleerde) mag raadplegen over een ander vraagstuk. Indien de muqallid een bepaalde rechtsschool (Madhhab) heeft toegewezen, zoals de Shafi'i, en zichzelf heeft verbonden aan het volgen van de gehele rechtsschool (Madhhab), dan is het volgende op hem van toepassing: de muqallid is het niet toegestaan een andere mujtahid (zelfstandig rechtsgeleerde) te volgen in een kwestie die hij reeds volgens de rechtsschool (Madhhab) die hij volgt, heeft beoefend. Wat betreft de kwesties die hij nog niet heeft beoefend, is het hem toegestaan de andere mujtahideen (zelfstandig rechtsgeleerden) te volgen. Echter, indien een mujtahid (zelfstandig rechtsgeleerde) tot een rechtsregel (Hukm) over een kwestie is gekomen via zijn ijtihad (zelfstandige rechtsvinding), dan is het hem toegestaan het resultaat van zijn ijtihad (zelfstandige rechtsvinding) te verlaten en een andere mening te volgen, indien dit leidt tot de eenheid van alle moslims op één mening, zoals gebeurde bij de eed van trouw (Bay’ah) van 'Uthman.

If the muqallid follows a mujtahid in a hukm of any issue and acts accordingly, he is not allowed to leave that hukm for another mujtahid at all. However, it is permissible for the muqallid to follow the mujtahid in other issues, because ijma'a as-Sahabah permitted that a muqallid may ask a different 'aalim (scholar) on a different issue. If the muqallid assigned a certain School of Thought (madhab), such as the Shafi'i and committed himself to follow the entire madhab, then the following applies upon him: The muqallid is not allowed to follow any other mujtahid on an issue he has already practised according to the madhab he is following. Regarding the issues that he has not practised yet, he is allowed to follow the other mujtahideen. However, if a mujtahid reached a hukm on an issue through his ijtihad, he is allowed to abandon the result of his ijtihad and follow another opinion, if it means the unification of all Muslims on one opinion, as happened at the bai’ah of 'Uthman.