Wat betreft de politieke strijd tussen de westerse beschaving en moslims, was dit duidelijk zichtbaar in het volgende:

As for political struggle between the Western civilisation and Muslims, it was evident in the following:

Ten eerste: Hun vernietiging van het kalifaat in 1924.

First: Their destruction of the Khilafah in 1924.

Ten tweede: Hun vestiging van de Joodse staat in Palestina, en het behoud ervan en de kenmerkende militaire suprematie ervan.

Second: Their establishing of the Jewish state in Palestine, and preserving it and its characteristic military supremacy.

Derde: Ze splitsen de gemeenschap van de moslims (jama’ah) en moedigen deze verdeeldheid aan onder de naam van onafhankelijkheid, totdat ze ongeveer zestig entiteiten zijn geworden en ze nog steeds werken aan versnippering en verdeeldheid. Het gevaar van destructieve versnippering is niet verborgen voor de intelligente. Moslims zijn sterk geneigd tot dit idee van onafhankelijkheid en het vechten hiervoor, ook al botst het volledig met hun beschaving en concepten. Allah heeft hen bevolen om één lichaam (jami'an) te zijn en niet verdeeld, maar zij gaan voort met verdeeldheid en het heiligen van verdeeldheid, ook al reciteren zij dag en nacht Zijn (SWT) uitspraak:

Third: They're dividing of the Muslims' community (jama’ah) and encouraging this division under the name of independence, until they became about sixty entities and they still work for fragmentation and division. The danger of destructive fragmentation is not hidden from the intelligent. Muslims are strongly inclined to this idea of independence and fighting for its sake even though it completely clashes with their civilisation and concepts. Allah commanded them to be one body (jami'an) and not divided, but they proceed with division and consecrating division even though they recite day and night His (SWTH) saying:

"Houd gezamenlijk vast aan het touw van Allah en verdeel niet" [TMQ Al-Imran: 103]. Gezamenlijk (jami'an) is de voorwaarde voor degenen die vasthouden aan het touw van Allah; de betekenis ervan is de gemeenschap (jama’ah); het is zelfs de gemeenschap zelf vanwege Zijn ﷺ uitspraak:

"Hold fast, all together, to the rope of Allah and do not divide" [TMQ Al- Imran: 103]. All together (jami'an) is the condition of those holding fast to the rope of Allah; its meaning is the community (jama’ah); rather it is the community itself due to His (PBUH) saying:

“Wie naar jullie toe komt terwijl jullie zaken verenigd zijn onder één man, met het doel jullie macht te breken of jullie gemeenschap (jama’ah) te verdelen, dood hem!” Dus alles samen (jamian) en gemeenschap (jama’ah) onder één man, hebben dezelfde betekenis.

“Whoever comes to you and your affair is united under one man aiming to break your power or divide your community (jama’ah), kill him!” So all together (jamian) and community (jama’ah) under one man, have the same meaning.

Vierde: Het formeel implementeren van hun politieke systemen, zowel republikeins als monarchaal, in de islamitische gebieden, samen met het formeel splitsen van de bevoegdheden in drie instanties, zoals de situatie bij hen is.

Fourth: Implementing their political systems, republican and monarchical, formally in the Islamic regions, together with separating the authorities formally into three authorities as is the situation with them.

Vijfde: Zij bestrijden de serieuze bewegingen die werken voor verandering door het vestigen van de Islamitische Staat, de rechtgeleide kalifaatstaat. Soms noemen zij hen extremisten en op andere momenten noemen zij hen fundamentalisten. Deze strijd vindt voornamelijk plaats door het gebruik van hun agenten en zelden direct. "Martin Indyck, de functionaris verantwoordelijk voor zaken in het Midden-Oosten, verklaarde vanuit het Witte Huis dat de uitdaging waar Amerika in het Oosten voor staat, het helpen van bevriende landen om extremisme in te dammen is" (Al-'Arabi magazine nummer 514). Als zij er niet in slaagden het in te dammen, onderdrukten zij het met hardheid en kwaadwilligheid via hun 'progressieve gematigde vrienden', over wie Nixon zei in 'The Favourable Opportunity': "De relatie van veel politici in de Islamitische landen met de Islam overstijgt niet hun relatie met de idealen, gebruiken en normen ervan… Progressieven: Dit is een groep wier activiteit opvallend is… en die ernaar streeft de moslims te verbinden met de beschaafde wereld in de politieke en economische sferen. Deze groep onderscheidt zich door flexibiliteit, en zij beschrijven het Westen niet als atheïstisch. Integendeel, zij noemen hen de Mensen van het Boek. Sommige van de landen die door de progressieven worden geregeerd zijn democratisch zoals Turkey en Pakistan… Wij moeten de progressieven in de moslimwereld bijstaan… De sleutel van het Amerikaanse beleid wordt vertegenwoordigd in de strategische samenwerking met uitsluitend de progressieve moslims." "Aangezien wij in onze doelen verbonden zijn met progressieven, moet onze samenwerking alle economische en veiligheidsgebieden omvatten... Het is essentieel dat de relatie tussen Amerika en partnerstaten niet het niveau van voogdij bereikt, en wij mogen de leiders in de progressieve staten niet behandelen alsof zij onze tussenpersonen zijn tussen ons en hun volkeren; in plaats daarvan moeten wij hen behandelen als gelijkwaardige partners, omdat de snelste manier om hen te begraven is hen te behandelen als woordvoerders van westerse propaganda... Wij moeten soms de afwijzing accepteren van onze vrienden in de islamitische wereld van sommige van onze acties die hen politieke moeilijkheden bezorgen in hun landen." De moslimgemeenschap (Ummah) kent deze 'progressieve gematigde vrienden' goed, en er is niets mis mee om haar eraan te herinneren wat de heersers van Iraq, Egypt, Turkey, Uzbekistan, Algeria, Syria, Libya en Tunisia hebben gedaan tegen de oprechte onder de zonen van deze moslimgemeenschap (Ummah).

Fifth: They are fighting the serious movements that are working for change through establishing the Islamic State, the rightly guided Khilafah State. At times they call them extremists and at other times they call them fundamentalists. This fight is mostly through the use of their agents and rarely directly. " Martin Indyck, the official responsible for Middle Eastern affairs stood in the White House to say that the challenge facing America in the East is assisting friendly countries to contain extremism" (Al-'Arabi magazine number 514). If they were unable to contain it, they suppressed it with harshness and malice through their 'progressive moderate friends', those about whom Nixon said in 'The Favourable Opportunity': "The relationship of many politicians in the Islamic countries with Islam does not exceed their relationship with its ideals, customs and norms…Progressives: This is a group whose activity is noticeable… and it strives to tie the Muslims with the civilized world in the political and economic spheres. This group is distinguished with flexibility, and they do not describe the West as being atheist. Rather they call them the People of the Book. Some of the countries ruled by the progressives are democratic like Turkey and Pakistan…We must assist the progressives in the Muslim world…The key of the American policy is represented in the strategic cooperation with the progressive Muslims only. Since we associate with progressives in our goals, our cooperation must cover all economic and security areas…It is imperative that the relationship between America and partner states does not reach the level of guardianship, and we must not treat the leaders in the progressive states as if they are our correspondents between us and their peoples, rather we must treat them as equal partners, because the quickest way to bury them is treating them as mouthpieces for Western propaganda…We must accept at time the rejection of our friends in the Islamic world of some of our actions that cause them political difficulties in their countries." The Ummah knows well these 'progressive moderate friends', and there is nothing wrong in reminding her of what the rulers of Iraq, Egypt, Turkey, Uzbekistan, Algeria, Syria, Libya and Tunisia did to the sincere among the sons of this Ummah.

Zesde: De oprichting van de Verenigde Naties en de Veiligheidsraad om legitimiteit te verlenen aan interventies in de aangelegenheden van zwakke landen, waaronder de staten die bestaan in de islamitische wereld. Indien Amerika niet via de Veiligheidsraad kan interveniëren vanwege de ruzies tussen enkele grootmachten, omzeilt het de Veiligheidsraad en de Verenigde Naties en handelt het onafhankelijk op een solitaire wijze; zoals nu het geval is in wat zij de 'Kruistocht tegen Terrorisme' noemden, zodat het gaat waar het wil en slaat wie het wil. Nixon verklaarde expliciet in zijn boek 'The Favourable Opportunity' over dit beleid: "Wanneer de belangen van de Verenigde Staten gevaar lopen, zal het in coördinatie met de VN handelen wanneer dat mogelijk is. Echter, indien dat niet mogelijk is, zal het alleen handelen zonder assistentie van de VN." Collard Power, hoogleraar politieke wetenschappen aan de Massachusetts University, zei in zijn artikel: "Het is duidelijk dat het internationaal recht niet van toepassing is op de westerse hemisfeer… Het lijkt erop dat schendingen van de mensenrechten worden geaccepteerd zolang ze de Amerikaanse belangen dienen."

Sixth: Founding the United Nations and Security Council to grant legitimacy to intervene in the affairs of weak countries, among them the states existing in the Islamic world. If America could not intervene through the Security Council due to the wrangling of some super powers, it bypasses the Security Council and United Nations and acts independently in a solitary manner; such as the case now, in what it called the 'Crusade War against Terrorism' so it goes out wherever it likes and strikes whoever it likes. Nixon stated explicitly in his book 'The Favourable Opportunity' about this policy saying: "When the interests of the United States are exposed to harm, it will act in coordination with the UN whenever possible. However, if the matter was not possible, it will act alone without assistance from it." Collard Power, political science professor at Massachusetts University, said in his article: "It is clear that international law does not apply to the Western hemisphere…It seems that breach of human rights is accepted as long as it serves American interests.".

Zevende: Het verzamelen van een aantal profiteurs en tirannen die zij partijen noemen, waarbij zij de macht overdragen aan een van hen en de rest als oppositie classificeren. Dit is indien zij niet hetgeen zij het eenpartijstelsel noemen, opleggen.

Seventh: Assembling a number of profiteers and tyrants whom they call parties, where they hand over the power to one of them and classify the remainder as opposition. This is if they did not impose what they call the single party system.

Dit zijn enkele vormen van de politieke strijd die de volgelingen van de kapitalistische beschaving voeren tegen moslims en anderen. Zij zijn geslaagd in al deze vormen, vanwege de afwezigheid van de goede behoeder en het goede systeem, vertegenwoordigd door de staat van het kalifaat.

These are some of the forms of the political struggle that the followers of the Capitalist civilisation wage upon Muslims and others. They succeeded in all these forms, due to the absence of the good guardian and good system, represented by the Khilafah State.