Karne ya kumi na tisa CE iliisha pamoja na migogoro yake ya kiitikadi, ikiambatana na mageuzi ya kisiasa na kiuchumi yaliyotokana nayo. Hata hivyo, haya hayakubadilisha hali ya wanawake. Kisha jamii za Magharibi zilipokaribisha karne ya ishirini CE, kuanzia mwanzo wake hadi katikati yake, zilikumbwa na kuzuka kwa vita viwili vya dunia vilivyowatumbukiza wanawake katika uwanja wa uzalishaji na huduma. Kwa hiyo jamii za Magharibi ziliunda hali mpya iliyozilazimu kutambua baadhi ya haki za kisiasa, kiuchumi na kijamii za wanawake. Hali hii mpya ilitengeneza njia kwa ajili ya kuongezeka kwa kile kinachoitwa harakati ya ufeministi katika shughuli zake na katika kutoa madai yake. Zaidi ya hayo, harakati hiyo ilibadilisha malengo na mikakati yake. Kinachoitwa wimbi la pili la ufeministi kilianza miaka ya sitini ya karne ya ishirini CE, kikilenga mfumo mzima wa kijamii uliokuwepo Magharibi kwa mtazamo mpya uliojikita katika ujinsia (genderism), yaani kuondoa ubaguzi wa kijinsia unaotokana na uwili wa mwanamume na mwanamke, ukijumuisha dhana potofu za kijinsia (gender stereotyping), majukumu ya kijinsia (gender roles), kuamua jinsia (gender determination) na uelewa wa kijinsia (gender awareness). Lengo la ufeministi wa wimbi la pili la kuondoa ubaguzi wa kijinsia liliongozwa na falsafa za uliberali, uhuru, Umarx, uwepo (existentialism) na uondoaji miundo wa baada ya usasa (post-modernist deconstructionism). Harakati hiyo iliungwa mkono na harakati za ukombozi wa kingono na mashirika ya mashoga. Hivyo, lengo halikuwa tena kwa ajili ya usawa kati ya wanaume na wanawake pekee, bali pia kwa ajili ya kuondoa ubaguzi wote kati ya jinsia. Baada ya miongo kadhaa, suala la ubaguzi wa kijinsia lilipitishwa na mashirika ya kimataifa, yakiwemo Umoja wa Mataifa, ambao uliliweka kama dhana katika Mkataba wa Kuondoa Aina Zote za Ubaguzi Dhidi ya Wanawake (CEDAW) wa mwaka 1979. Kisha ubaguzi wa kijinsia ulibainishwa kama istilahi na dhana katika nyaraka za Mkutano wa Kimataifa wa Idadi ya Watu na Maendeleo (ICPD) mjini Cairo, Misri, mwaka 1994, ukifuatiwa na Mkutano wa Dunia wa Wanawake mjini Beijing mwaka 1995. Mataifa mengi ya Magharibi yamekubali polepole mtazamo wa uanaharakati wa kijinsia (genderism), kwa ujumla au kwa sehemu.
The nineteenth century CE ended with its ideological conflicts, accompanied by resultant political and economic reforms. However, these did not change the condition of women. Then Western societies welcomed the twentieth century CE, from its beginning to its middle, with the outbreak of two world wars that plunged women into the arena of production and service. Western societies thereby created a new situation that forced them to recognize some of the political, economic and social rights of women. This new situation paved way for the intensification of what is called the feminist movement in its activities and raising of demands. Moreover, the movement changed its objectives and strategies. What is called the second-wave of feminism began in the sixties of the twentieth century CE, targeting the entire social system pre-existing in the West with a new vision focused on genderism, which is eliminating gender discrimination based on male-female duality, encompassing gender stereotyping, gender roles, gender determination and gender awareness. Second-wave feminism’s focus on eliminating gender discrimination was inspired by the philosophies of liberalism, freedom, Marxism, existentialism and the post-modernist deconstructionism. The movement was supported by sexual liberation movements and gay organizations. Thus, the objective had become not just for the sake of equality between men and women, but also for the sake of abolition of all discrimination between genders. After decades, the subject of gender discrimination was adopted by the international organizations including the United Nations, which adopted it as a concept in the Convention on the Elimination of all Forms of Discrimination Against Women (CEDAW) of 1979. Then gender discrimination was stipulated as a term and concept in the documents of the International Conference on Population and Development (ICPD) in Cairo, Egypt, of 1994, followed by the World Conference on Women in Beijing in 1995. Many Western nations have gradually endorsed the view of genderism, as a whole or partially.