Tsarin Jam'iyya : Shafi 3 - 11
Structuring of a Party : Page 3 - 11
Tun daga ƙarni na 13 na Hijira (ƙarni na 19 Miladiyya), an kafa motsi-motsi da dama don farfado da Al-Ummah, amma dukansu ba su yi nasara ba a yunkurinsu. Duk da haka, waɗannan motsi-motsi sun yi tasiri mai ƙarfi ga waɗanda suka zo bayansu, har suka maimaita yunkurin. Idan aka bincika waɗannan motsi-motsi da yunkurinsu na farfadowa, za a iya kammalawa cewa dalilan gazawarsu (daga mahangar tsari) suna nan ne saboda abubuwa huɗu masu zuwa:
Since the 13th century Hijri (19th century AD), several movements were established to revive the Ummah but were all unsuccessful in their attempts. However, these movements had a strong influence over those who came after them to repeat the attempts. Upon scrutinizing these movements and their attempts for revival, one can conclude that the causes for their failure (from a structural point of view) are due to the following four factors:
1. An kafa motsin a kan wata fikira ta gama-gari wadda ba ta da iyaka, wato wadda ba ta bayyana sosai ba, ko kuma wadda ba a fahimce ta ba. Bugu da ƙari, fikirar ba ta da mayar da hankali, tsarki, ko bayyananniyar ma'ana.
1. The movements were established upon a general undefined idea (fikrah), which was vague, or unclear. In addition, the idea lacked focus, purity, and clarity.
Ba su bayyana wata hanya (Tareeqah) ta aiwatar da akidarsu ba; a maimakon haka, sun bi hanyoyi da suka ƙirƙira a kan hanya kuma suka karkatar da su. Bugu da ƙari, hanyoyinsu ba su da iyaka sananne kuma suna da rikitarwa.
2. The movements did not define a method (Tareeqah) to implement their idea; rather, they proceeded through improvised and twisted means. Furthermore, their means were undefined and ambiguous.
3. Ƙungiyoyin sun dogara ga mutanen da ba su da cikakkiyar fahimta ba, kuma ba su da ƙudiri mai da hankali sosai. Mutane suna motsawa ne kawai ta hanyar sha'awarsu ko himma ta yin aiki.
3. The movements relied upon individuals who lacked full awareness, and a well-focused determination. Individuals were driven solely by their desire or zeal to work.
Mutanen da ke ɗauke da nauyin waɗannan motsi ba su da wata alaƙa mai kyau a tsakaninsu ba. Abin da ya haɗa su kawai shi ne kasancewarsu mambobi a cikin wani tsari wanda ya bayyana kansa ta wasu ayyuka da take-take.
4. The individuals carrying the responsibility of these movements did not have a correct bond amongst themselves. They were merely bound by being members in a structure that manifested itself in certain actions and titles.
Saboda haka, ba abin mamaki ba ne cewa irin waɗannan ƙungiyoyi sun yi ta ci gaba har sai ƙoƙarinsu da himmarsu sun ƙare, al'amuransu suka yi sanyi, daga ƙarshe kuma suka ɓace gaba ɗaya. Sai wasu ƙungiyoyi suka biyo baya bayan haka, suna bin tafarki iri ɗaya har suma suka ɓace. Gazawar dukkan waɗannan ƙungiyoyi abu ne da ya kamata, domin ba a gina su ba bisa ingantacciyar fahimta, bayyananniya kuma ƙayyadaddiyar akida ba. Bugu da ƙari, ba su da ingantacciyar hanya, sun dogara ne ga mutane marasa wayewa, kuma ba su haɗu da wata ingantacciyar alaƙa ba.
Consequently, it was only natural for such movements to surge forward until their efforts and enthusiasm were exhausted, causing their activities to die down and they eventually became extinct. Other movements emerged thereafter, who followed the same pattern until they, too, became extinct. The failure of all these movements was only natural, because they were not based on a correct, clear and a defined idea. In addition, they did not have a correct method, they depended upon individuals who lacked awareness, and were not bound by a correct bond.
Fikrah da Tareeqah (akida da hanyar) na waɗannan motsi-motsi sun kasance ba daidai ba, domin an gina su ne bisa falsafa ko ra'ayoyi marasa kyau (idan sun da wani ra'ayi). Wasu daga cikin waɗannan motsi-motsi na Musulunci ne, wasu kuma na kishin ƙasa ne. Waɗanda ke jagorantar motsin Musulunci sun yi kira ga Musulunci ta hanya ta gaba ɗaya kuma babu bayani sosai. Sun yi ƙoƙarin fassara Musulunci kawai don su dace da yanayin da ake ciki, ko don su tabbatar da shigar da tsarin da ba na Musulunci ba cikin Musulunci. Waɗanda ke jagorantar motsin kishin ƙasa kuwa sun yi kira ga farfaɗowa bisa tushe na kishin ƙasa mai rikitarwa da rashin tabbas, wanda ya yi watsi da Musulunci da Musulmi. Sun yi amfani da kalmomi kamar kishin ƙasa, mutunci, girman kai, Ba'arabe, Larabci, 'yancin kai da sauransu, ba tare da samun cikakken fahimtar waɗannan kalmomi ba, ko kuma ko ma'anonin su suna kaiwa ga farfaɗowa ko a'a. Masu kishin ƙasar Larabawa sun kira Larabawa zuwa "farfaɗowar Larabawa", yayin da masu kishin ƙasar Turkawa suka yi kira ga farfaɗo da ƙasar Turkawa, bisa kishin ƙasar Turkiyya. Duk masu kishin ƙasar Larabawa da Turkawa, a gaskiya, masu mulkin mallaka ne suka jagorance su. Haka kuma, masu mulkin mallaka sun yi amfani da irin waɗannan motsi-motsi na kishin ƙasa wajen tunzura mutanen Balkan su balle daga Daular Musulunci ta Usmaniyya.
The “idea and the method” (Fikrah and Tareeqah) of these movements were wrong because they were based upon incorrect philosophies or ideas (if they had any). Some of these movements were Islamic whereas others were nationalistic. Those in charge of the Islamic movements called for Islam in a general and undefined manner. They tried to interpret Islam just to comply with the status quo, or to justify their process of introducing non-Islamic systems into Islam. Those in charge of the nationalistic movements called for a revival based upon a vague and ambiguous nationalistic foundation that disregarded Islam as well as the Muslims. They used such terms as nationalism, dignity, pride, arab, arabism, independence and others, without having any clear concept of such terms, and whether such concepts lead towards revival or not. The Arab nationalists called the Arabs towards an “Arab revival”, while the nationalist Turks called for the revival of the Turkish homeland, on the basis of Turkish nationalism. Both the nationalist Arabs, as well as the Turks, were in fact led by the colonialists. In addition, the colonialists used similar nationalistic movements to instigate the people of the Balkans to break away from the Ottoman Islamic State.
Jayayyaki sun gudana a cikin jaridu tsakanin Larabawan Musulunci da na kishin ƙasa. Wannan ya ta'allaka ne a kan ko Ƙungiyar Larabawa ko Ƙungiyar Musulunci za ta fi kyau kuma ta fi yiwuwa. Wannan muhawara ta daɗe sosai, kuma ta ɓata ƙoƙarin mutane, domin Ƙungiyar Larabawa da Ƙungiyar Musulunci duka ba su inganta ba daga mahangar Musulunci. Haka kuma, duka waɗannan ƙungiyoyi ayyukan mulkin mallaka ne da aka tsara don karkatar da hankalin mutane daga batun Daular Musulunci. Saboda haka, waɗannan ayyuka ba wai kawai sun haifar da gajiyar ƙoƙarin mutane ba, har ma sun yi nasarar nisanta batun Daular Musulunci daga hangen nesa da tunanin mutane.
Arguments between the Islamic and nationalistic Arabs took place in the press. This centered around whether an Arab League or an Islamic League would be better and more feasible. This debate lasted for a long time and wasted the efforts of the people, because both the Arab League and the Islamic League were invalid from the Islamic perspective. Moreover, both of these leagues were Colonial projects designed to divert the people’s attention away from the issue of the Islamic State. Consequently, these projects not only led to the exhaustion of the people’s efforts, but also succeeded in distancing the issue of the Islamic State from people’s vision and thinking.
Baya ga ƙungiyoyin Musulunci da na ƙasa, an kuma kafa wasu ƙungiyoyin kishin ƙasa a ƙasashen Musulmi daban-daban. Waɗannan ƙungiyoyin kishin ƙasa sun taso ne a matsayin martani ga mamayar mulkin mallaka a sassa daban-daban na Daular Musulunci. Zalunci na siyasa da tattalin arziki da masu mulkin mallaka suka yi wa Musulmi, sakamakon aiwatar da tsarin jari-hujja, ya haifar da kafa waɗannan ƙungiyoyin kishin ƙasa. Duk da cewa waɗannan ƙungiyoyi martani ne ga wannan wahala, wasu daga cikinsu sun samu tasiri daga jin daɗin Musulunci, yayin da wasu kuwa motsin kishin ƙasa ne kawai ya tunzura su, wanda ya samo asali daga dabarun da ƙasashen mulkin mallaka suka shirya da gangan. Tun da waɗannan ƙungiyoyi suna tafiya ne bisa motsin kishin ƙasa, ba su yi wani tunani mai zurfi ba wajen tsara hanyar gudanar da ayyukansu. Lokacin da suka yi ƙoƙarin ci gaba, sai suka shigar da Ummah cikin wani gwagwarmaya marar amfani, wanda hakan ya ƙara ƙarfafa matsayin abokan gaba a ƙasashen Musulunci.
Besides the Islamic and the nationalistic movements, some patriotic movements were also established in various Islamic countries. These patriotic movements emerged as a reaction to the colonial occupation of various parts of the Islamic State. The political and economic oppression of the colonialists upon the Muslims, as a result of the implementation of the capitalist system, led to the establishment of these patriotic movements. Although those movements were a reaction to this suffering, some of these movements were influenced by Islamic emotions, while others were driven purely by patriotic emotions resulting from deliberate manoeuvers undertaken by the Colonial powers. Since these movements were driven by patriotic emotions, they lacked any serious thought to define their course of action. When they surged forward, they engaged the Ummah in a cheap struggle, which further strengthened the enemies’ foothold in the Islamic lands.
Muna gaskatawa cewa falsafar farfado da al'umma tilo ta gaskiya ita ce akida (Mabdaa’) wadda ta ƙunshi ra'ayi da hanya tare. Wannan akida ita ce Musulunci, domin shi akida ce (aƙida) wadda daga cikinta ake samun tsarin da ke tafiyar da dukkan al'amuran Daula da Ummah, kuma mafita ce ga dukkan matsalolin rayuwa.
We believe that the only true philosophy for revival is an ideology (Mabdaa’) that encompasses both the idea and the method. This ideology is Islam because it is an Aqeedah (doctrine) from which emanates a system governing all the affairs of the State and the Ummah, and a solution to all of life’s problems.
Duk da cewa Musulunci tsari ne na duniya baki ɗaya, ba ya cikin hanyarsa a fara aiki da shi a matakin duniya baki ɗaya wajen aiwatar da shi. Dole ne a yaɗa Musulunci a duniya baki ɗaya, amma aiki don aiwatar da shi dole ne a takaita shi ga ƙasa ɗaya ko ƙasashe da yawa har sai ya tabbata sosai. Da zarar ya tabbata, Daular Musulunci za ta yi girma ta halitta har ta kai ga dukkan ƙasashen Musulmi. Sannan daular za ta yaɗa Musulunci zuwa sauran duniya, domin dole ne Daular Musulunci ta isar da kiran Musulunci a matsayin saƙo madawwami kuma na duniya baki ɗaya ga dukkan ɗan adam.
Although Islam is a universal system, it is not part of its method to start working on a universal scale towards its implementation. Islam should be propagated universally while working to implement it must be confined to one or several countries until it becomes firmly established. Once established, the Islamic State would naturally grow until it encompasses all the Islamic countries. Then the state would propagate Islam to the rest of the world, because the Islamic State must convey the Islamic da’wah as an eternal and universal message for all mankind.
Duk duniya ta dace da da'awar Musulunci; sai dai tunda mutanen ƙasashen Musulunci Musulmi ne, to dole ne da'awar ta fara can. Haka kuma, tunda mutanen yankunan Larabawa (wanda wani ɓangare ne na duniyar Musulunci) suna magana da harshen Larabci, kuma tunda Larabci wani muhimmin ɓangare ne na Musulunci da al'adunsa, to dole ne a ba yankunan Larabawa fifiko. Bugu da ƙari, haɗa ƙarfin harshen Larabci da na Musulunci wajibi ne, domin kowannensu yana da ikon yin tasiri, faɗaɗawa da yaɗuwa. Saboda haka, abu ne kawai na halitta a sake kafa Daular Musulunci a yankunan Larabawa, domin ta zama ginshiƙi ga Daular Musulunci wadda za ta ƙunshi dukkan ƙasashen Musulunci.
The entire world is suitable for the Islamic Da’wah; however, since the people in the Islamic lands are Muslims, the Da’wah must start there. Also, since the people in Arab territories (being part of the Islamic world) speak Arabic, and since Arabic is an essential part of Islam and its culture, the priority must be given to the Arab territories. Furthermore, combining the power of the Arabic language with that of Islam is necessary, because each has the ability to influence, expand and propagate. Therefore, it is only natural for the Islamic State to be re-established in the Arab territories, so that it will serve as a nucleus for the Islamic State which will encompass all Islamic lands.
Duk da cewa yada Da'wah ta Musulunci a yankunan Larabawa wajibi ne, haka nan ya zama wajibi Da'wah ta Musulunci ta isa sauran duniyar Musulunci. Duk da haka, fara aiki a yankunan Larabawa ba yana nufin babu aikin da za a yi a wajen yankunan Larabawa ba kafin a hada yankunan Larabawa a cikin Daular Musulunci. Dole ne a yi aiki a yankunan Larabawa don sake kafa Daular Musulunci, sannan Daular za ta bunkasa ta kuma hada yankunan makwabta, ko sun kunshi Larabawa ko ba Larabawa ba.
Though carrying the Islamic Da’wah in the Arab territories is necessary, it is also necessary for the Islamic Da’wah to reach out to the rest of the Islamic world. Notwithstanding this, initiating the work in the Arab territories does not mean that no work be done outside Arab territories before unifying the Arab territories in the Islamic State. The work must be carried out in the Arab territories to re-establish the Islamic State, then the State will grow and encompass the neighboring territories, regardless of whether they consist of Arabs or not.
Mun riga mun bayyana cewa ainihin falsafar farfaɗowa (NahDah) akida ce da ke haɗa ra'ayi da hanya, kuma duk wata ƙungiya da ta ɗauki ƙwaƙƙwaran ƙoƙari wajen farfaɗowa dole ta fahimci duka biyun.
We have already stated that the real philosophy for revival (NahDah) is an ideology that combines the idea and the method, and any group that undertakes serious efforts towards revival must understand both.
Tun da wannan mabiyar akida (Musulunci) ta bayyana yanzu, don haka yana yiwuwa a samu fahimta mai kyau da ake buƙata domin kafa tsarin Hizbi na gaskiya. Tsarin da zai fito daga wannan fahimta ta gaskiya, babu shakka zai zama mai tasiri, mai kirkira kuma mai ci gaba. Al'umma ya kamata ta goyi bayan wannan tsari gaba ɗaya, ta kuma ɗauki nauyinsa, domin wannan tsari ya fahimci akidarsa sosai, ya san hanyarsa ta gaskiya, kuma ya fahimci manufarsa.
Since this ideology (Islam) has now become clear, it is therefore possible to acquire the proper understanding needed to establish the correct Hizbi structure. The structure, which emanates from this correct understanding, will naturally be effective, creative and progressive. The society should fully support this structure and carry its burden, because this structure fully comprehends its idea, is aware of its correct method, and understands its mission.
Amma fahimtar akida kawai ba tare da kafa tsari ba bai isa ga sake farfado da al'amari yadda ya kamata ba. Mutanen da ke cikin wannan tsari dole ne su dace da wannan tsari, kuma alakar (RaabiTah) da ke haɗa mambobin dole ne ta zama daidai kuma mai amfani. Dacewar mutane tana tabbatuwa ne ta hanyar tsarin Hizb na daure mambobi da shi (Tareeqat ur-rabT). A cikin Hizb na akida, hanyar daure mutane a cikin Hizb ita ce cikakkiyar biyayya ga Akida da balaga a al'adar Hizbi. Saboda haka, dacewar kowane mutum za ta tabbata ta halitta ta hanyar mutum ya zama an tsara shi cikin Hizb a lokacin da Da'wah ta yi mu'amala da shi, ba ta hanyar tsare-tsare na al'ada ko na tsari ba. Alakar da ke haɗa wadannan mutane cikin ƙungiya ita ce Akida da al'adar Hizb da ke fitowa daga wannan Akida.
However, merely understanding the ideology without establishing the structure is not enough for a correct revival. The individuals within it must be suitable for this structure, and the bond (RaabiTah) that binds the members must be correct and productive. The suitability of the individuals is determined by the structure’s method of binding its members to the Hizb (Tareeqat ur-rabT). In an ideological Hizb, the method of binding individuals within the Hizb, is the individual’s absolute adherence to the Aqeedah, and maturity in the Hizbi culture. Therefore, the suitability of any person would be determined naturally through the individual being molded into the Hizb when the Daw’ah interacts with him, and not through ceremonial or organizational procedures. The bond, which binds these individuals in a group, is the ‘Aqeedah and the Hizb culture emanating from this ‘Aqeedah.
Idan aka duba ƙungiyoyin da suka bayyana a cikin karni na ƙarshe, za a ga cewa tsarinsu mara kyau ne babban dalilin faduwarsu. Tsarinsu ba a kafa shi ba bisa tushen Hizb mai bin fahimta madaidaiciya. Maimakon haka, an kafa su ko dai bisa tushen tsari na ƙungiya, ko kuma bisa tushen jam'iyya ta suna kawai.
Reviewing the movements which appeared in the last century, one finds that their incorrect structures were a fundamental cause for their failure. Their structures were not established on the basis of a Hizb that follows a correct understanding. Instead, they were established either upon an organizational basis or a nominal party basis.
Kafin Yakin Duniya na Ɗaya, Musulmi sun san cewa suna da Daular Musulunci. Duk da raunin ta, koma-bayan ta, da kuma ra'ayoyi daban-daban game da ita, Daular ta ci gaba da kasancewa cibiyar tunaninsu da hangen nesansu. Ko da yake Larabawa suna ganin cewa an ɗora su a kanta, kuma tana murkushe haƙƙoƙinsu, duk da haka sun ci gaba da kallon Daular Musulunci a matsayin ƙasarsu, kuma sun yi ƙoƙarin gyara ta da zukatansu da tunaninsu. Sai dai Larabawa ba su fahimci yanayin farfaɗowa ko hanyarta ba. Saboda haka, babu wani tsari da ya samu a tsakaninsu. Haka lamarin ya kasance ga mafi yawan Musulmi a duniyar Musulunci.
Prior to World War One, Muslims knew that they had the Islamic State. Despite its weakness, decline and the diverse views towards it, the State remained the focus of their thought and vision. Although the Arabs viewed it as being imposed upon them, and that it suppressed their rights, they still looked at the Islamic State as their State, and attempted to reform it with their hearts and minds. However, the Arabs did not understand the nature of revival or its method. Thus, no structuring occurred amongst them. This was the case with the majority of the Muslims in the Islamic world.
A lokacin nan, al'adun baƙi sun riga sun mamaye ƙasashen Musulunci. Sakamakon haka, 'yan mulkin mallaka sun yi nasarar jawo wasu Musulmi, suka ɗauke su don kafa ƙungiyoyi a cikin Daular Musulunci waɗanda suka dogara da ra'ayoyin 'yancin kai da rabuwa. 'Yan mulkin mallaka sun jawo wasu Larabawa suka tara su a Paris don kafa ƙungiya domin yaƙar Daular Usmaniyya a ƙarƙashin sunan 'yancin Larabawa. Al'adu da tunanin baƙi, tare da jin kishin ƙasa da kishin ƙabilanci, waɗanda 'yan mulkin mallaka suka kawo, su ne manyan ƙarfin da suka haɗa kan Larabawa. Da tunani da jin daɗinsu suka haɗu, an haɗa su ta hanyar tunani guda ɗaya, wanda kuma ya kai ga manufa guda ɗaya — 'yancin kai na Larabawa, domin Daular Usmaniyya ba ta kula da muradunsu ba kuma ta bari ta zalunce su tare da murkushe haƙƙoƙinsu. Wannan manufa guda ɗaya ta zama hanyar tara wata ƙungiya ta suna kawai, wadda ta kai ga tawayen Larabawa, kuma ta haifar da yaɗuwar Kufr da Mulkin Mallaka a kan ƙasashen Musulunci, musamman ƙasashen Larabawa. Manufar waɗannan ƙungiyoyi ta ƙare a nan, suka raba ribar ƙoƙarinsu ta hanyar a naɗa su masu mulkin wasu ƙasashen Musulunci da wakilan ƙasashen mulkin mallaka.
By this time, the foreign culture had already invaded Islamic lands. As a result, the colonialists managed to attract a number of Muslims and recruited them to establish groups within the Islamic State that were based on the notions of independence and separation. The colonialists attracted a number of Arabs and gathered them in Paris to form a bloc to fight the Ottoman State under the guise of Arab independence. The foreign culture and thoughts, along with patriotic and nationalist emotions, introduced by the colonialists, were the main forces that brought the Arabs together. With their thoughts and emotions united, they were brought together by the same process of thought, which in turn led to a unified aim — independence of the Arabs, since the Ottoman State disregarded their interests and allowed itself to oppress them and suppress their rights. This unified aim served as a means of gathering a nominal party, which led to the Arab revolt, and resulted in the spread of Kufr and Colonialism over the Islamic countries, especially the Arab countries. The purpose of these parties ended at that point, and they shared the spoils of their efforts by being appointed as rulers of some Islamic countries and agents of Colonial powers.
Bayan an rushe Daular Musulunci, 'yan mulkin mallaka sun mamaye ƙasashen Musulunci, suka yi mulkin kai tsaye a kan ƙasashen Larabawa, kuma suka faɗaɗa tasirinsu a kan dukkan duniyar Musulunci. Sun mamaye ƙasashen Larabawa a zahiri, suka kafa tushe a kowane ɓangare na duniyar Larabawa ta hanyoyi da dabaru na ɓoye da na cuta. Mafi tasiri daga cikin waɗannan hanyoyi da dabaru su ne al'adun 'yan mulkin mallaka, kuɗi, da wakilansu.
After destroying the Islamic State, the colonialists took control of the Islamic lands, by directly ruling the Arab countries, and extending their influence over the entire Islamic world. They physically occupied the Arab countries and established a foothold in every part of the Arab world through covert and malicious styles and means. The most effective of these styles and means were the colonialist culture, money and their agents.
Al'adu ta ƙasashen waje ita ce ta fi taka rawa wajen kafawa da ci gaba da mulkin mallaka. Ta ba da gudummawa sosai wajen kawo cikas ga farfaɗowa, da kuma gazawar dukan motsi, ƙungiyoyi da jam'iyyun da suka yi ƙoƙarin farfaɗo da Al'umma. Irin wannan tasiri mai yaɗuwa ya faru ne saboda tasirin da al'ada take da shi a kan tunanin ɗan adam, wanda ke jagorantar rayuwarsa. 'Yan mulkin mallaka sun aiwatar da tsare-tsaren ilimi da al'adu bisa wata falsafa mai ƙarfi, wadda ta nuna ra'ayinsu game da rayuwa - rabuwar abu daga ruhi, da addini (deen) daga gwamnati. 'Yan mulkin mallaka sun mayar da halayensu a matsayin tushen kaɗai na al'adunmu (thaqafah). Haka kuma sun mayar da al'adunsu (HaDarah), ra'ayoyinsu, mutanensu, tarihinsu da salon rayuwarsu a matsayin babbar hanyar tunaninmu. Kamar ba isa ba, 'yan mulkin mallaka suna karkatar da halayensu da gangan, suna gabatar da su a matsayin abin koyi a gare mu. Suna zaɓar wasu fannoni da ra'ayoyi da gangan, suna jaddada su, yayin da suke ɓoye ainihin fuskar mulkin mallaka, sake yin amfani da hanyoyin mugunta. Sun ma shiga cikin ƙananan bayanai na tsare-tsaren karatu, don tabbatar da cewa ba za a samu ko ƙaramin karkata daga wannan manufa ta gaba ɗaya ba. Sakamakon haka, an ilimantar da Musulmai da al'ada mai lalacewa, wadda ta koya mana yadda wasu ke tunani, har ta sa mun kasa koyon yadda za mu yi tunani. Wannan saboda tunaninmu ya rabu da muhallinmu, halayenmu da tarihinmu, kuma ba ya samo asali daga akidarmu. Don haka, mu (a matsayin masana) mun zama daidaikun mutane, da suka rabu da al'umma, kuma ba mu san halin da muke ciki da bukatunsa ba. Sakamakon haka, motsin zuciyar masana ya rabu da tunaninsu, kuma masanan kansu suka rabu da Al'umma da motsin zuciyarta. Babu shakka, tunani, idan an raba shi da motsin zuciya, ko kuma ba shi da su, zai kasa cimma fahimta daidai game da yanayi da bukatun Al'umma. Har ila yau, irin wannan tunani na baƙi ba zai kai ga sanin hanyar farfaɗowa yadda ya kamata ba. Bugu da ƙari, irin wannan tunani na waje a zahiri zai kasa kai ga tsari mai kyau, wanda ke tasowa daga fahimta mai kyau, domin tunani ne na waje wanda mutum mai motsin zuciyar Musulunci ke ɗauke da shi. Tasirin al'adun waje bai tsaya ga masana kawai ba. A gaskiya, tunanin dukan al'umma ya rabu da motsin zuciyarsa sakamakon tasirin al'adun waje, lamarin da ya ƙara sarkakiyar matsalolin al'umma. Saboda haka, ƙalubalen farfaɗowa da ke gaban tsarin Hizb madaidaici ya ninka idan aka kwatanta da yadda yake kafin Yaƙin Duniya na Ɗaya. Matsalar bayan Yaƙin Duniya na Ɗaya ba ita ce yadda za a farfaɗo da al'ummar Musulunci ba, a'a, yadda za a daidaita tunani da motsin zuciya a tsakanin masana, baya ga samar da jituwa tsakanin daidaikun mutane (musamman masana) da al'umma. Masana sun yi sha'awar tunanin baƙi mai zurfi wanda babu motsin zuciya a cikinsa. Wannan ya sa suka ji kansu sun rabu da al'umma, suka raina ta, suka nisanta kansu daga gare ta, kuma suka fuskance ta da rashin kulawa. Hakan ya sa suka ƙulla alaƙa da baƙi, suka girmama su, suka kusance su, suka kuma ba su kulawa fiye da kima, duk da cewa mulkin mallaka ne. Don haka, masanan ba su iya fahimtar halin da al'umma ke ciki ba sai dai ta hanyar koyi da baƙi wajen fahimtar halin nasu. Mutumin da ya samu ilimi, idan ya yi magana game da farfaɗowa, ba zai iya tunanin wani abu da zai farfaɗo da Ummah ba sai koyi da baƙi. Ta haka, motsin zuciyar masana ba ya samun motsawa daga akida, sai dai daga jin kishin ƙasa da mutane, waɗanda tushen motsawa ne marasa kyau. Sakamakon haka, ba za su yi tawaye yadda ya kamata ba, kuma ba za su sadaukar da kansu gaba ɗaya saboda mutane ba. Ba za su ji yanayin da ke kewaye da su bisa wani tunani ƙayyadadde ba, haka kuma ba za su fahimci bukatun mutane ba. Idan muka ɗauka cewa za su tayar da hankali su yi kira ga farfaɗowa, to wannan zai zama martani saboda muradin kansu, ko kuma kwaikwayon juyin-juya halin wasu al'ummomi. Saboda haka, irin wannan tayar da hankali zai ƙare ba da daɗewa ba: ko dai idan muradansu sun tabbata, ko kuma idan son kansu ya gamsu, ko kuma idan wannan juyin-juya halin ya yi karo da muradansu ko ya cutar da su.
Ba za a iya gina tsari madaidaici daga irin waɗannan mutane ba, sai an fara samar da daidaito tsakanin tunaninsu da motsin zuciyarsu, ta hanyar koya musu al'adu madaidaiciya tun daga farko - al'adar Musulunci. Yin wannan tsarin koyarwa yana bukatar kowannensu ya ɗauki matsayin mai farawa (dalibi), wanda tunaninsa dole ne a sake tsara shi tun daga tushe. Bayan samar da daidaito a cikin mutum, aikin gaba shi ne samar da daidaito tsakanin mutum da al'umma. Da ba don al'adar baƙi ba, matsalar farfado da al'umma da ya fi sauƙi.
The correct structure cannot be built from such individuals, before generating harmony between their thoughts and emotions, by culturing them from the beginning with an ideologically correct culture - the Islamic culture. Taking them through this culturing process requires that each one of them assumes the role of a beginner (student), whose mind has to be reshaped anew. After generating harmony in the individual, the next task would be to generate harmony between the individual and the society. Had it not been for the foreign culture, the problem of reviving the society would be much easier.
Saboda haka, ba zai yiwu wani tsari na Hizbi na gaskiya ya zauna tare da wannan al'adar baƙo a cikin al'umma ba. Haka nan kuma ba zai yiwu tsarin Hizbi na gaskiya ya fito ne bisa tushen wannan al'adar baƙo ba.
Thus, it is impossible for a correct Hizbi structure to coexist in society with this foreign culture. Nor is it possible for the correct Hizbi structure to emerge on the basis of this foreign culture.