Tsarin jam'iyya
structuring-of-a-party
Tsarin Jam'iyya: Shafi 3 - 11
Structuring of a Party : Page 3 - 11
Tun daga karni na 13 Hijira (karni na 19 Miladiyya), an kafa wasu ƙungiyoyi da dama da nufin farfado da Ummah, amma duk ba su yi nasara a yunƙurinsu ba. Duk da haka, waɗannan ƙungiyoyi sun yi tasiri mai ƙarfi a kan waɗanda suka zo bayansu, har suka maimaita wannan yunƙuri. Idan aka bincika waɗannan ƙungiyoyi da yunƙurinsu na farfadowa, za a iya kammalawa cewa dalilan gazawarsu (ta fuskar tsari) su ne abubuwa huɗu masu zuwa:
Since the 13th century Hijri (19th century AD), several movements were established to revive the Ummah but were all unsuccessful in their attempts. However, these movements had a strong influence over those who came after them to repeat the attempts. Upon scrutinizing these movements and their attempts for revival, one can conclude that the causes for their failure (from a structural point of view) are due to the following four factors:
1. An kafa ƙungiyoyin bisa wata fikra gabaɗaya wadda ba ta bayyana ba, wato maras tabbas ko maras bayyananniyar ma'ana. Haka kuma fikrar ba ta da mayar da hankali, ko tsarki, ko bayyananniyar siffa.
1. The movements were established upon a general undefined idea (fikrah), which was vague, or unclear. In addition, the idea lacked focus, purity, and clarity.
Ba su ayyana wata hanya (Tareeqah) ba wajen aiwatar da akidarsu; a maimakon haka, sun bi hanyoyi na kwatankwacin lokaci da karkatacciyar hanya. Haka kuma, hanyoyinsu ba su da tabbaci, kuma suna da ruɗani da shubuha.
2. The movements did not define a method (Tareeqah) to implement their idea; rather, they proceeded through improvised and twisted means. Furthermore, their means were undefined and ambiguous.
3. Ƙungiyoyin sun dogara ga mutanen da ba su da cikakken sani ba, kuma ba su da ƙudurin da aka mayar da hankali sosai. Daidaikun mutane suna motsa su ne kawai ta hanyar sha'awarsu ko ƙwazonsu na yin aiki.
3. The movements relied upon individuals who lacked full awareness, and a well-focused determination. Individuals were driven solely by their desire or zeal to work.
Mutanen da suke ɗaukar nauyin waɗannan motsi-motsi ba su da wata alaƙa ta gaskiya a tsakaninsu ba. Abin da ya haɗa su kawai shi ne kasancewarsu membobi a cikin wani tsari da ya bayyana ta wasu ayyuka da wasu taken sarauta.
4. The individuals carrying the responsibility of these movements did not have a correct bond amongst themselves. They were merely bound by being members in a structure that manifested itself in certain actions and titles.
Saboda haka, ya zama abin da ya dace ne kawai irin waɗannan ƙungiyoyi su yi ta ci gaba har sai ƙoƙarinsu da himmarsu sun ƙare, har ayyukansu su dakata, daga ƙarshe kuma su bace gaba ɗaya. Bayan haka sai wasu ƙungiyoyi suka fito, waɗanda suka bi tsari iri ɗaya har suma suka bace. Gazawar dukan waɗannan ƙungiyoyi ta kasance abin da ya dace ne kawai, domin ba su ginu ba bisa tunani daidai, bayyananne kuma ƙayyadadde ba. Bugu da ƙari, ba su da hanya daidai, suna dogara ne ga mutanen da ba su da wayewa, kuma ba a ɗaure su da haɗin kai daidai ba.
Consequently, it was only natural for such movements to surge forward until their efforts and enthusiasm were exhausted, causing their activities to die down and they eventually became extinct. Other movements emerged thereafter, who followed the same pattern until they, too, became extinct. The failure of all these movements was only natural, because they were not based on a correct, clear and a defined idea. In addition, they did not have a correct method, they depended upon individuals who lacked awareness, and were not bound by a correct bond.
Fikrah da Tareeqah (akida da hanya) na waɗannan motsi-motsi sun kasance ba daidai ba ne saboda an gina su ne a kan falsafa ko tunani marasa kyau (idan kuwa suna da wani tunani). Wasu daga cikin waɗannan motsi-motsi na Musulunci ne, wasu kuma na kishin ƙasa ne. Waɗanda ke jagorantar motsi-motsin Musulunci sun yi kira ga Musulunci ta hanya ta gabaɗaya kuma maras bayyanawa. Sun yi ƙoƙarin fassara Musulunci kawai don su dace da yanayin da ake ciki, ko don su tabbatar da shigar da tsarin da ba na Musulunci ba cikin Musulunci. Waɗanda ke jagorantar motsi-motsin kishin ƙasa kuma sun yi kira ga farfaɗowa bisa tushen kishin ƙasa mara tabbas da ruɗani, wanda ya yi watsi da Musulunci da Musulmi. Sun yi amfani da kalmomi kamar kishin ƙasa, mutunci, girman kai, Balarabe, Larabawa, 'yancin kai da sauransu, ba tare da sanin ma'anar waɗannan kalmomi a fili ba, da kuma ko waɗannan ra'ayoyi suna kai ga farfaɗowa ko a'a. Masu kishin ƙasar Larabawa sun kira Larabawa zuwa "farfaɗowar Larabawa", yayin da masu kishin ƙasar Turkawa suka yi kira ga farfaɗowar ƙasar Turkawa, bisa kishin ƙasar Turkiyya. Duka masu kishin ƙasar Larabawa da Turkawa, a zahiri, mabiyan turawan mulkin mallaka ne suka jagorance su. Bugu da ƙari, turawan mulkin mallaka sun yi amfani da motsi-motsin kishin ƙasa irin wannan wajen tayar da hankalin mutanen Balkan don su ballewa daga Daular Musulunci ta Usmaniyya.
The “idea and the method” (Fikrah and Tareeqah) of these movements were wrong because they were based upon incorrect philosophies or ideas (if they had any). Some of these movements were Islamic whereas others were nationalistic. Those in charge of the Islamic movements called for Islam in a general and undefined manner. They tried to interpret Islam just to comply with the status quo, or to justify their process of introducing non-Islamic systems into Islam. Those in charge of the nationalistic movements called for a revival based upon a vague and ambiguous nationalistic foundation that disregarded Islam as well as the Muslims. They used such terms as nationalism, dignity, pride, arab, arabism, independence and others, without having any clear concept of such terms, and whether such concepts lead towards revival or not. The Arab nationalists called the Arabs towards an “Arab revival”, while the nationalist Turks called for the revival of the Turkish homeland, on the basis of Turkish nationalism. Both the nationalist Arabs, as well as the Turks, were in fact led by the colonialists. In addition, the colonialists used similar nationalistic movements to instigate the people of the Balkans to break away from the Ottoman Islamic State.
Rikice-rikice sun faru a cikin jaridu tsakanin Larabawa masu kishin Musulunci da Larabawa masu kishin kasa. Wannan ya ta'allaka ne da ko Ƙungiyar Larabawa ko Ƙungiyar Musulunci za ta fi kyau kuma ta fi yiwuwa. Wannan muhawara ta daɗe sosai kuma ta ɓata ƙoƙarin mutane, saboda dukkan Ƙungiyar Larabawa da Ƙungiyar Musulunci ba su da inganci daga mahangar Musulunci. Haka kuma, dukkan waɗannan ƙungiyoyi ayyukan mulkin mallaka ne da aka tsara domin karkatar da hankalin mutane daga batun Daular Musulunci. Saboda haka, waɗannan ayyuka ba wai kawai sun haifar da gajiyar ƙoƙarin mutane ba, har ma sun yi nasarar nisanta batun Daular Musulunci daga hangen nesa da tunanin mutane.
Arguments between the Islamic and nationalistic Arabs took place in the press. This centered around whether an Arab League or an Islamic League would be better and more feasible. This debate lasted for a long time and wasted the efforts of the people, because both the Arab League and the Islamic League were invalid from the Islamic perspective. Moreover, both of these leagues were Colonial projects designed to divert the people’s attention away from the issue of the Islamic State. Consequently, these projects not only led to the exhaustion of the people’s efforts, but also succeeded in distancing the issue of the Islamic State from people’s vision and thinking.
Baya ga ƙungiyoyin Musulunci da na kishin ƙasa, an kuma kafa wasu ƙungiyoyin kishin ƙasa a ƙasashen Musulmi daban-daban. Waɗannan ƙungiyoyin kishin ƙasa sun taso ne a matsayin martani ga mamayar mulkin mallaka a sassa daban-daban na Daular Musulunci. Zaluncin siyasa da tattalin arziƙi da 'yan mulkin mallaka suka yi wa Musulmi, sakamakon aiwatar da tsarin jari-hujja, ya haifar da kafuwar waɗannan ƙungiyoyin kishin ƙasa. Ko da yake waɗannan ƙungiyoyi sun kasance martani ga wannan wahala, wasu daga cikinsu jin Musulunci ne ya rinjaye su, yayin da wasu kuma kishin ƙasa kawai ya motsa su, sakamakon dabarun da mazan jiya na mulkin mallaka suka shirya da gangan. Tun da kishin ƙasa ne ya motsa waɗannan ƙungiyoyi, ba su da wani tunani mai zurfi na yadda za su bayyana hanyar aikinsu. Lokacin da suka yi gaba, sai suka jefa Al'ummar Musulmi cikin wani gwagwarmaya marar amfani, wanda hakan ya ƙara ƙarfafa matsayin abokan gaba a ƙasashen Musulmi.
Besides the Islamic and the nationalistic movements, some patriotic movements were also established in various Islamic countries. These patriotic movements emerged as a reaction to the colonial occupation of various parts of the Islamic State. The political and economic oppression of the colonialists upon the Muslims, as a result of the implementation of the capitalist system, led to the establishment of these patriotic movements. Although those movements were a reaction to this suffering, some of these movements were influenced by Islamic emotions, while others were driven purely by patriotic emotions resulting from deliberate manoeuvers undertaken by the Colonial powers. Since these movements were driven by patriotic emotions, they lacked any serious thought to define their course of action. When they surged forward, they engaged the Ummah in a cheap struggle, which further strengthened the enemies’ foothold in the Islamic lands.
Muna yin imani cewa falsafar farfadowa kaɗai ta gaskiya ita ce akida (Mabda’) wadda ta ƙunshi ra’ayi da hanya tare. Wannan akida ita ce Musulunci, domin shi aƙida ce (koyarwar imani) daga gare ta ne ke fitowa tsarin da yake tafiyar da dukkan al’amuran Dawla da Ummah, kuma shi ne mafita ga dukkan matsalolin rayuwa.
We believe that the only true philosophy for revival is an ideology (Mabdaa’) that encompasses both the idea and the method. This ideology is Islam because it is an Aqeedah (doctrine) from which emanates a system governing all the affairs of the State and the Ummah, and a solution to all of life’s problems.
Ko da yake Musulunci tsari ne na duniya baki ɗaya, ba cikin hanyarsa ba ne ya fara aiki a matakin duniya baki ɗaya wajen aiwatar da shi. Ya kamata a yada Musulunci a duniya baki ɗaya, amma aiwatar da shi ya kasance an takaita shi ga ƙasa ɗaya ko kaɗan, har sai ya kafu sosai. Da zarar ya kafu, Daular Musulunci za ta yi girma ta halitta har ta kai ga rufe dukkan ƙasashen Musulmi. Sannan daular za ta yada Musulunci zuwa sauran duniya, domin Daular Musulunci dole ne ta isar da da'war Musulunci a matsayin saƙo madawwami kuma na duniya baki ɗaya ga dukkan ɗan Adam.
Although Islam is a universal system, it is not part of its method to start working on a universal scale towards its implementation. Islam should be propagated universally while working to implement it must be confined to one or several countries until it becomes firmly established. Once established, the Islamic State would naturally grow until it encompasses all the Islamic countries. Then the state would propagate Islam to the rest of the world, because the Islamic State must convey the Islamic da’wah as an eternal and universal message for all mankind.
Dukkan duniya ta dace da da'awar Musulunci; sai dai, tun da mutanen cikin kasashen Musulunci Musulmi ne, to wajibi ne da'awar ta fara a can. Haka kuma, tun da mutanen yankunan Larabawa (wadanda suke cikin duniyar Musulunci) suna magana da harshen Larabci, kuma tun da Larabci wani muhimmin sashe ne na Musulunci da al'adunsa, to dole ne a ba yankunan Larabawa fifiko. Bugu da kari, hada karfin harshen Larabci da na Musulunci wajibi ne, domin kowannensu yana da ikon yin tasiri, yadawa da yaduwa. Saboda haka, abu ne na halitta a sake kafa Daular Musulunci a yankunan Larabawa, ta yadda za ta zama tushen Daular Musulunci wadda za ta hada dukkan kasashen Musulunci.
The entire world is suitable for the Islamic Da’wah; however, since the people in the Islamic lands are Muslims, the Da’wah must start there. Also, since the people in Arab territories (being part of the Islamic world) speak Arabic, and since Arabic is an essential part of Islam and its culture, the priority must be given to the Arab territories. Furthermore, combining the power of the Arabic language with that of Islam is necessary, because each has the ability to influence, expand and propagate. Therefore, it is only natural for the Islamic State to be re-established in the Arab territories, so that it will serve as a nucleus for the Islamic State which will encompass all Islamic lands.
Duk da cewa yada Da'wah ta Musulunci a yankunan Larabawa wajibi ne, yana da muhimmanci kuma Da'war Musulunci ta isa sauran duniyar Musulunci. Duk da haka, fara aiki a yankunan Larabawa ba yana nufin babu aikin da za a yi a wajen yankunan Larabawa ba kafin a hada yankunan Larabawa cikin Daular Musulunci. Dole ne a gudanar da aiki a yankunan Larabawa don sake kafa Daular Musulunci, sannan Daular za ta girma ta mamaye yankunan makwabta, ko sun kunshi Larabawa ko ba Larabawa ba.
Though carrying the Islamic Da’wah in the Arab territories is necessary, it is also necessary for the Islamic Da’wah to reach out to the rest of the Islamic world. Notwithstanding this, initiating the work in the Arab territories does not mean that no work be done outside Arab territories before unifying the Arab territories in the Islamic State. The work must be carried out in the Arab territories to re-establish the Islamic State, then the State will grow and encompass the neighboring territories, regardless of whether they consist of Arabs or not.
Mun riga mun bayyana cewa falsafar gaskiya ta farfaɗo da al-Nahḍah ita ce akida wacce ta haɗa tunani da hanya, kuma duk wata ƙungiya da take aiki tuƙuru don farfaɗowa dole ta fahimci duka biyun.
We have already stated that the real philosophy for revival (NahDah) is an ideology that combines the idea and the method, and any group that undertakes serious efforts towards revival must understand both.
Tun da yanzu an bayyana wannan akida (Musulunci), yana yiwuwa a samu fahimta mai kyau da ake buƙata domin kafa tsarin Hizbi daidai. Tsarin da ke fitowa daga wannan fahimta daidai zai kasance, a zahiri, mai tasiri, mai kirkira da ci gaba. Al'umma ya kamata ta goyi bayan wannan tsari gaba ɗaya, kuma ta ɗauki nauyinsa, domin wannan tsari yana fahimtar akidarsa sosai, yana sane da hanyarsa daidai, kuma yana fahimtar manufarsa.
Since this ideology (Islam) has now become clear, it is therefore possible to acquire the proper understanding needed to establish the correct Hizbi structure. The structure, which emanates from this correct understanding, will naturally be effective, creative and progressive. The society should fully support this structure and carry its burden, because this structure fully comprehends its idea, is aware of its correct method, and understands its mission.
Amma fahimtar akida kawai ba tare da kafa tsari ba bai isa ga farfaɗowa ta gaskiya ba. Mutanen da ke cikin tsarin dole ne su dace da wannan tsari, kuma alakar (RaabiTah) da ke ɗaure mambobin ƙungiyar dole ne ta zama daidai kuma mai amfani. Dacewar mutane ana tantancewa ne ta hanyar tsarin Hizb na ɗaure mambobinsa da shi (Tareeqat ur-rabT). A cikin Hizb na akida, hanyar ɗaure mutane a cikin Hizb ita ce cikakkiyar biyayyar mutum ga Aqeedah, da balaga a cikin al'adun Hizbi. Saboda haka, dacewar kowane mutum za ta tabbata ta halitta, ta hanyar mutumin ya zama an tsara shi cikin Hizb a lokacin da Da'wah ta yi mu'amala da shi, ba ta hanyar al'adu na bikin ko hanyoyin tsari ba. Alakar da ke ɗaure waɗannan mutane wuri ɗaya ita ce 'Aqeedah da al'adun Hizb da suke tasowa daga wannan 'Aqeedah.
However, merely understanding the ideology without establishing the structure is not enough for a correct revival. The individuals within it must be suitable for this structure, and the bond (RaabiTah) that binds the members must be correct and productive. The suitability of the individuals is determined by the structure’s method of binding its members to the Hizb (Tareeqat ur-rabT). In an ideological Hizb, the method of binding individuals within the Hizb, is the individual’s absolute adherence to the Aqeedah, and maturity in the Hizbi culture. Therefore, the suitability of any person would be determined naturally through the individual being molded into the Hizb when the Daw’ah interacts with him, and not through ceremonial or organizational procedures. The bond, which binds these individuals in a group, is the ‘Aqeedah and the Hizb culture emanating from this ‘Aqeedah.
Idan aka duba ƙungiyoyin da suka bayyana a cikin ƙarni da ya gabata, za a ga cewa tsarinsu marar kyau shi ne babban dalilin faduwarsu. Tsarinsu ba a kafa shi bisa tushen Hizb mai bin fahimta daidai ba. Maimakon haka, an kafa su ne ko dai bisa tushen tsarin ƙungiya, ko kuma bisa tushen jam'iyya ta suna kawai.
Reviewing the movements which appeared in the last century, one finds that their incorrect structures were a fundamental cause for their failure. Their structures were not established on the basis of a Hizb that follows a correct understanding. Instead, they were established either upon an organizational basis or a nominal party basis.
Kafin Yakin Duniya na Ɗaya, Musulmai sun san cewa suna da Daular Musulunci. Duk da raunin ta, koma-bayan ta, da kuma ra'ayoyi daban-daban game da ita, Daular ta ci gaba da kasancewa cibiyar tunaninsu da hangen nesan su. Ko da yake Larabawa sun ɗauke ta a matsayin wadda aka ɗora musu, kuma tana take haƙƙoƙin su, duk da haka suna kallon Daular Musulunci a matsayin Daular su, kuma sun yi ƙoƙarin gyara ta da zukatan su da tunanin su. Sai dai Larabawa ba su fahimci yanayin farfaɗowa ko hanyar ta ba. Saboda haka, babu wani tsari da ya samu tsakanin su. Haka lamarin yake ga yawancin Musulmai a duniyar Musulunci.
Prior to World War One, Muslims knew that they had the Islamic State. Despite its weakness, decline and the diverse views towards it, the State remained the focus of their thought and vision. Although the Arabs viewed it as being imposed upon them, and that it suppressed their rights, they still looked at the Islamic State as their State, and attempted to reform it with their hearts and minds. However, the Arabs did not understand the nature of revival or its method. Thus, no structuring occurred amongst them. This was the case with the majority of the Muslims in the Islamic world.
A wannan lokacin, al'adun waje sun riga sun mamaye ƙasashen Musulunci. Saboda haka, masu mulkin mallaka sun yi nasarar jawo wasu Musulmi tare da daukar su don kafa ƙungiyoyi a cikin Daular Musulunci waɗanda suka dogara da ra'ayoyin 'yancin kai da rabuwa. Masu mulkin mallaka sun jawo wasu Larabawa, suka tara su a birnin Paris don kafa ƙungiya domin yakar Daular Usmaniyya a ƙarƙashin sunan 'yancin kan Larabawa. Al'adu da tunanin waje, tare da motsin zuciyar kishin ƙasa da kishin ƙabila, waɗanda masu mulkin mallaka suka kawo, su ne manyan ƙarfin da suka haɗa Larabawa tare. Da tunaninsu da motsin zuciyarsu sun haɗu, an haɗa su ta hanyar tunani iri ɗaya, wanda hakan ya kai ga manufa guda — 'yancin kan Larabawa, domin Daular Usmaniyya ba ta kula da muradunsu ba, kuma ta bar kanta ta zalunce su tare da murkushe haƙƙoƙinsu. Wannan manufa guda ta zama hanyar tara ƙungiya ta suna kawai, wadda ta kai ga tawayen Larabawa, kuma ta haifar da yaɗuwar Kufri da Mulkin mallaka a ƙasashen Musulunci, musamman ƙasashen Larabawa. Manufar waɗannan ƙungiyoyi ta ƙare a nan, kuma sun raba ribar ƙoƙarinsu ta hanyar a naɗa su a matsayin shugabannin wasu ƙasashen Musulunci da wakilan ƙasashen mulkin mallaka.
By this time, the foreign culture had already invaded Islamic lands. As a result, the colonialists managed to attract a number of Muslims and recruited them to establish groups within the Islamic State that were based on the notions of independence and separation. The colonialists attracted a number of Arabs and gathered them in Paris to form a bloc to fight the Ottoman State under the guise of Arab independence. The foreign culture and thoughts, along with patriotic and nationalist emotions, introduced by the colonialists, were the main forces that brought the Arabs together. With their thoughts and emotions united, they were brought together by the same process of thought, which in turn led to a unified aim — independence of the Arabs, since the Ottoman State disregarded their interests and allowed itself to oppress them and suppress their rights. This unified aim served as a means of gathering a nominal party, which led to the Arab revolt, and resulted in the spread of Kufr and Colonialism over the Islamic countries, especially the Arab countries. The purpose of these parties ended at that point, and they shared the spoils of their efforts by being appointed as rulers of some Islamic countries and agents of Colonial powers.
Bayan da suka rushe Daular Musulunci, turawan mulkin mallaka sun kwace ikon kasashen Musulunci, ta hanyar mulkin kasashen Larabawa kai tsaye, da kuma fadada tasirinsu a duk duniyar Musulunci. Sun mamaye kasashen Larabawa a zahiri, sun kuma kafa tushe a kowane bangare na duniyar Larabawa ta hanyoyi da dabaru na boye da na mugunta. Mafi tasiri daga cikin wadannan hanyoyi da dabaru su ne al'adun turawan mulkin mallaka, kudi da wakilansu.
After destroying the Islamic State, the colonialists took control of the Islamic lands, by directly ruling the Arab countries, and extending their influence over the entire Islamic world. They physically occupied the Arab countries and established a foothold in every part of the Arab world through covert and malicious styles and means. The most effective of these styles and means were the colonialist culture, money and their agents.
Al'adun baƙi ne suka fi yin tasiri wajen kafawa da ci gaba da mamayar mulkin mallaka. Hakan ya taimaka matuƙa wajen hana farfaɗowa, da kuma gazawar dukkan harkoki, ƙungiyoyi da jam'iyyun da suka yi ƙoƙarin farfaɗo da Ummah. Irin wannan tasiri mai yaɗuwa ya faru ne saboda tasirin da al'ada ke yi a kan tunanin ɗan Adam, wanda ke jagorantar rayuwarsa. 'Yan mulkin mallaka sun aiwatar da tsare-tsaren ilimi da al'adu bisa wata falsafa mai ƙarfi, wadda ke nuna ra'ayinsu game da rayuwa — rabuwar abu da ruhi, da kuma rabuwar addini (deen) da gwamnati. 'Yan mulkin mallaka sun mayar da halayensu a matsayin tushe kaɗai na al'adunmu (thaqafah). Sun kuma mayar da al'adunsu (HaDarah), ra'ayoyinsu, mutanensu, tarihinsu da salon rayuwarsu a matsayin babbar hanyar tunaninmu. Kamar dai hakan bai isa ba, 'yan mulkin mallaka za su gangan su murɗe halayensu su gabatar da su a matsayin abin koyi a gare mu. Za su zaɓi wasu fannoni da ra'ayoyi da gangan, su jaddada su, yayin da suke ɓoye ainihin fuskar mulkin mallaka, ta hanyar yin amfani da munanan hanyoyi. Har ma sun shiga cikin ƙananan bayanai na tsare-tsaren karatu, don tabbatar da cewa ba za a samu ko ɗan karkata daga wannan manufa ta gaba ɗaya ba. Sakamakon haka, an koyar da Musulmai da al'ada gurɓatacciya, wadda ta koyar da mu yadda wasu ke tunani, lamarin da ya sa mu kasa koyon yadda ake tunani da kanmu. Wannan ya faru ne saboda tunaninmu an raba shi da muhallinmu, halayenmu da tarihinmu, kuma ba a samo shi daga akidarmu ba. Don haka, mu (a matsayinmu na masana) mun zama mutane da suka rabu da jama'a, ba mu san halin da muke ciki da bukatunsa ba. Saboda haka, motsin zuciyar masana ya rabu da tunaninsu, masanan kansu kuma suka rabu da Ummah da motsin zuciyarta. A zahiri, tunani idan aka raba shi da motsin zuciya, ko kuma idan babu motsin zuciya a cikinsa, zai kasa samun fahimta daidai game da halin da Ummah ke ciki da bukatunta. Ba zai kuma kai ga sahihiyar fahimtar hanyar farfaɗowa ba. Haka nan, irin wannan tunani na baƙon ƙasa ba zai iya kaiwa ga tsari mai kyau wanda ya samo asali daga fahimta madaidaiciya ba, domin tunani ne na baƙo wanda mutum mai motsin zuciyar Musulunci yake ɗauke da shi. Tasirin al'adar baƙo bai tsaya ga masu ilimi kaɗai ba. Hakika, tunanin dukkan al'umma ya rabu da motsin zuciyarsu saboda tasirin al'adar baƙo, lamarin da ya ƙara rikitar da matsalolin al'umma. Saboda haka, ƙalubalen farfaɗowa da ke gaban tsarin Hizb madaidaici ya ninku idan aka kwatanta da yadda yake kafin Yaƙin Duniya na Ɗaya. Matsalar bayan Yaƙin Duniya na Ɗaya ba ta ƙara kasancewa yadda za a farfaɗo da al'ummar Musulunci ba; a maimakon haka, ita ce yadda za a daidaita tunani da motsin zuciya a tsakanin masu ilimi, baya ga samar da jituwa tsakanin mutane (musamman masu ilimi) da al'umma. Masu ilimi sun zama masu sha'awar tunanin baƙo mai zurfi wanda babu motsin zuciya a cikinsa. Hakan ya sa suka ji kansu sun rabu da al'umma, suka raina ta, suka nisanta kansu daga gare ta, suka kuma fuskance ta da rashin kulawa. Hakan ya sa suka ƙulla alaƙa da baƙi, suka girmama su, suka kusance su, suka kuma ba su kulawa fiye da kima, duk da cewa mulkin mallaka ne. Saboda haka, masu ilimi ba su iya fahimtar halin al'umma sai dai ta hanyar koyi da baƙi wajen fahimtar halin nasu. Mutumin da ya samu ilimi, idan ya yi magana game da farfaɗowa, ba zai iya tunanin wani abu da zai farfaɗo da Ummah ba sai koyi da baƙi. Don haka, motsin zuciyar masu ilimi ba akidar ce take motsa su ba, sai dai jin ƙauna ga ƙasa da mutane, waɗanda hanyoyin motsawa ne marasa kyau. Sakamakon haka, ba za su yi tawaye yadda ya kamata ba, kuma ba za su sadaukar da kansu gaba ɗaya saboda mutane ba. Ba za su ji yanayin da ke kewaye da su bisa wani tunani na musamman ba, haka kuma ba za su fahimci bukatun mutane ba. Idan muka ɗauka cewa za su tayar da hankali su yi kira ga farfaɗowa, to wannan zai zama martani ne saboda muradunsu na kansu, ko kuma koyi da juyin-juya-halin wasu al'ummomi. Saboda haka, irin wannan tayar da hankali zai ɓace da wuri, ko dai idan muradunsu sun tabbata, ko kuma idan son zuciyarsu ya biya, ko kuma idan wannan juyin-juya-halin ya ci karo da muradunsu ko ya cutar da su.
Ba za a iya gina tsari madaidaici daga irin waɗannan mutane ba, sai an fara samar da daidaito tsakanin tunaninsu da motsin zuciyarsu, ta hanyar koya musu al'adar Musulunci tun daga farko, al'adar da ta dace da akida. Yin wannan tarbiyya yana bukatar kowannensu ya ɗauki matsayin mai farawa (ɗalibi), wanda tunaninsa zai sake ginuwa tun daga tushe. Bayan an samar da daidaito a cikin mutum, aiki na gaba shi ne samar da daidaito tsakanin mutum da al'umma. Da ba don al'adar baƙo ba, da aikin farfado da al'umma zai fi sauƙi.
The correct structure cannot be built from such individuals, before generating harmony between their thoughts and emotions, by culturing them from the beginning with an ideologically correct culture - the Islamic culture. Taking them through this culturing process requires that each one of them assumes the role of a beginner (student), whose mind has to be reshaped anew. After generating harmony in the individual, the next task would be to generate harmony between the individual and the society. Had it not been for the foreign culture, the problem of reviving the society would be much easier.
Saboda haka, ba zai yiwu tsarin Hizbi na gaskiya ya wanzu tare da wannan al'adar baƙuwa a cikin al'umma ba. Haka nan, ba zai yiwu tsarin Hizbi na gaskiya ya taso bisa tushen wannan al'adar baƙuwa ba.
Thus, it is impossible for a correct Hizbi structure to coexist in society with this foreign culture. Nor is it possible for the correct Hizbi structure to emerge on the basis of this foreign culture.