Wakilai 24 zuwa Ƙasashen Makwabta
24 Delegates to the Neighbouring Countries
Da da Manzon Allah (SAW) ya tabbata a zuciyarsa game da matsayin Saƙon a cikin dukan yankin Hijaz, sai ya fara Da'warsa ta yaɗa Musulunci ba tare da kasala ba zuwa bayan Hijaz, domin Musulunci addini ne na duniya baki ɗaya, kuma an aiko shi ga dukan ɗan Adam. Allah (SWT) ya ce a cikin Suratul Anbiya'i, Note: the Qur'an verse itself was not included in the original text, so I have not added it.
Once the Messenger of Allah (pbuh) had found his mind at ease about the status of the Message within the whole of Hijaz, he (pbuh) initiated his Da’wah of relentlessly spreading Islam beyond Hijaz, for Islam is a universal Deen and he (pbuh) was sent to the whole of mankind. Allah (swt) says in Surah al-Anbiya’,
"Kuma ba mu aiko ka ba sai domin rahama ga halittu duka." [Al-Anbiya, 21:107].
“And We have not sent you but as a Mercy for the ‘Alamin.” [Al-Anbiya, 21:107].
Allah (SWT) kuma ya ce a cikin Suratu Saba':
Allah (swt) also says in Surah Saba’,
"Ba mu aiko ka ba sai dan kawo bushara da gargadi ga dukan mutane." [Saba'i, 34:28].
“And We have not sent you except as a giver of glad tidings and a warner to all mankind.” [Saba’, 34:28].
Allah (SWT) ya ce a cikin Suratut Taubah,
Allah (swt) says in Surah al-Taubah,
"Shi ne Wanda ya aiko Manzonsa da Shiriya da addinin gaskiya (Musulunci), domin ya ɗaukaka shi bisa dukkan addinai, koda kuwa masu shirka sun ƙi hakan." [At-Tauba, 9:33].
“It is He Who has sent His Messenger with Guidance and the Deen of Truth (Islam),to make it superior over all deens even though the Mushrikun hate it.” [At-Tauba, 9:33].
Manzon Allah ﷺ ya fara hulda da kasashen waje bayan ya tabbatar da Daular Musulunci da ƙarfafa Jihar da kuma Da'awar Musulunci a cikin gida. Ya fara da aika manzanni zuwa ƙasashen waje. Ya ɗauka cewa faɗin manufofin harkokin waje ya shafi kowane yanki na Larabawa wanda bai ƙarƙashin mulkinsa ba. Da zarar dukan Hijaz ta faɗa ƙarƙashin mulkinsa, manufofin harkokin waje sun koma ga mu'amala da kowace ƙasa a wajen Hijaz, kamar daular Farisawa da ta Rum. Yanzu da ya sanya hannu kan yarjejeniyar Hudaibiyya kuma ikon Khaibar ya kau, dukan Hijaz ta koma ƙarƙashin mulkinsa, domin Quraishawa ba su ƙara da ƙarfin tsayawa masa ba. Saboda haka Manzon Allah ﷺ ya aika manzanninsa zuwa ƙasashen waje. Sai dai bai yi hakan ba sai da ya tabbatar cewa ikonsa a cikin gida ya isa ya goyi bayan manufofinsa na harkokin waje.
The Messenger of Allah (pbuh) initiated contact abroad once he had secured 94 The Islamic State and strengthened the State and the Islamic Da’wah at home. He (pbuh) began by sending envoys abroad. He (pbuh) considered the scope of foreign policy to cover any part of the Peninsula which was not under his rule. Once the whole of Hijaz had fallen under his r’s rule, foreign policy came to be defined as the dealings with any land outside the Hijaz, such as the Persian and Roman empires. Now that he (pbuh) had signed the treaty of Hudaybiyah and the authority of Khaybar had been eliminated, the entire Hijaz came under his rule, for the Quraysh no longer had the force to stand in his way. The Messenger of Allah (pbuh) therefore sent his envoys abroad. However, he (pbuh) did not do so until he (pbuh) had ensured that his authority at home was strong enough to support his foreign policy.
Wata rana bayan dawowarsa daga Khaybar, Manzon Allah (ﷺ) ya ce wa Sahabbansa: "Ya ku mutane! Lalle Allah ya aiko ni a matsayin rahama ga dukkan mutane, don haka kada ku sabawa a kaina kamar yadda Hawariyyun suka sabawa kan ‘Isa, ɗan Maryam." Sahabbai suka ce: "Ta yaya Hawariyyun suka sabawa, ya Manzon Allah?" Sai ya ce: "Ya kira su zuwa abin da na kira ku zuwa gare shi. Wanda aka aika shi zuwa wuri mai kusa ya karɓa, amma wanda aka aika shi zuwa wuri mai nisa ya ƙi, ya kuma yi jinkiri." Ya kuma ambaci musu cewa zai aika da manzanni zuwa ga Heraclius (Sarkin Rum), Chosroes (Sarkin Farisa), al-Muqawqis (Sarkin Masar), al-Harith al-Ghassani (Sarkin al-Hirah), al-Harith al-Himyari (Sarkin Yaman) da al-Najashi (Sarkin Habasha), yana gayyatar su zuwa Musulunci. Sahabbai na Manzon Allah (ﷺ) sun amsa da kyau, suka yi masa zobe na azurfa da aka rubuta a kansa kalmomin "Muhammad Manzon Allah". Sannan ya aika manzanninsa da saƙonnin da ya rubuta, yana gayyatar waɗannan sarakuna zuwa Musulunci. Saƙonsa zuwa ga Heraclius aka damƙa wa Dahiah ibn Khaleefah al-Kalbi; wanda ya zuwa ga Chosroes aka damƙa wa ‘Abdullah ibn Hudhayfah al-Sahmi; na al-Najashi aka damƙa wa ‘Umar ibn Umayyah al-Damri; na al-Muqawqis aka damƙa wa Hatib ibn Abi Balta’a; na Sarkin ‘Uman aka damƙa wa ‘Amr ibn al-’As al-Sahmi; na Sarkin al-Yamamah aka damƙa wa Sulait ibn ‘Amr; na Sarkin Bahrain aka damƙa wa al-’Ala’ ibn al-Hadhrami; na al-Harith al-Ghassani, Sarkin Tukhum al-Sham aka damƙa wa Shuja’ ibn Wahab al-Asadi; saƙon al-Harith al-Himyari kuma aka damƙa wa al-Muhajir ibn Umayyah al-Makhzumy.
The Messenger of Allah (pbuh) told his Sahabah one day after returning from Khaybar, “O people! Verily Allah has sent me as a mercy to all mankind, so do not differ about me like the Hawaryyun differed about ‘Isa, son of Maryam.” The Sahabah asked, “And how did the Hawaryyun differ O Messenger of Allah?” He (pbuh) said, “He invited them to what I invited you, as for the one who was sent to a near place he accepted, while the one who was sent to a far place he disliked and slowed down.” And he (pbuh) mentioned to them that he would send envoys to Heraclius (the Emperor of Rome), Chosroes (the Emperor of Persia), al-Muqawqis (the King of Egypt), al-Harith al-Ghassani (the King of al-Hirah), al-Harith al-Himyari (the King of Yemen) and to al-Najashi (the King of Abyssinia), inviting them to Islam. The Sahabah of Allah’s Messenger (pbuh) responded positively and they made a silver seal for him with the words “Muhammad the Messenger of Allah” engraved on it. He (pbuh) then sent his envoys with the messages he had written, inviting these rulers to Islam. His message to Heraclius was assigned to Dahiah ibn Khaleefah al-Kalbi; the one to Chosroes was assigned to ‘Abdullah ibn Hudhayfah al-Sahmi; that of al-Najashi to ‘Umar ibn Umayyah al- Damri; that of al-Muqawqis to Hatib ibn Abi Balta’a; that of the King of ‘Uman to ‘Amr Ibn al-’As al-Sahmi; that of the King of al-Yamamah to Sulait ibn ‘Amr; that of the King of Bahrain to al-’Ala’ ibn al-Hadhrami; that of al-Harith al- Ghassani, King of Tukhum al-Sham to Shuja’ ibn Wahab al-Asadi; and the message to al-Harith al-Himyari was assigned to al-Muhajir ibn Umayyah al- Makhzumy.
Manzannin sun tashi a lokaci guda, kowannensu zuwa inda Manzon Allah (ﷺ) ya aike shi. Suka isar da sakonninsu, kuma yawancin shugabannin da Manzon Allah (ﷺ) ya yi wa magana sun amsa cikin ɗan kyau, yayin da wasu suka amsa da ƙi, kuma cikin rashin ladabi sosai. Dangane da sarakunan Larabawa, Sarkin Yemen da na ‘Uman sun amsa cikin rashin ladabi; Sarkin Bahrain ya amsa da kyau kuma ya karɓi Musulunci; Sarkin Yamama ya amsa cewa a shirye yake ya karɓi Musulunci idan za a naɗa shi sarki, sai Manzon Allah (ﷺ) ya la'anta shi. Dangane da sarakunan da ba Larabawa ba, Kisra, sarkin Farisa, ya husata, ya kuma yage wasiƙar lokacin da aka karanta masa ita. Ya rubuta wa Badhan, gwamnansa a Yemen, yana neman kan wannan mutum da ke Hijaz.
The envoys simultaneously set off, each one to where Allah’s Messenger (pbuh) had sent them. They delivered their messages and most of those leaders whom Allah’s Messenger (pbuh) had addressed replied somewhat favorably, while some replied in the negative and very rudely. As for the Arab rulers, the Kings of Yemen and ‘Uman replied rudely; the King of Bahrain responded positively and embraced Islam; the King of Yamamah replied that he was ready to embrace Islam if he were to be appointed ruler, so Allah’s Messenger (pbuh) condemned him. As for the non-Arab rulers, Chosroes, the Persian monarch, was enraged and tore up the message when it was read to him. He wrote to Badhan, his governor in Yemen, asking him for the head of that man in Hijaz.
Lokacin da Manzon Allah (ﷺ) ya ji haka, sai ya ce: "Allah ya yayyage mulkinsa." Amma a lokacin da saƙon Kisra ya isa ga gwamnansa Badhan a Yaman, ya tambayi game da Musulunci, nan take kuma ya bayyana karɓarsa da shi. Ya ci gaba da zama gwamnan Muhammad ﷺ a kan Yaman, ko da yake shi ba al-Harith al-Himyari, Sarkin Yaman ba ne. Dangane da al-Muqawqis, Shugaban Larabawan Kibdawa (Copts), ya amsa da kyau, ya kuma aika kyauta ga Manzon Allah ﷺ. Al-Najashi ma ya amsa da kyau, kuma an ce ya karɓi Musulunci. Dangane da Heraclius kuwa, ba ya ma kula da saƙon ba, haka kuma bai yi tunanin aika runduna ba, bai kuma ce komai ba. Lokacin da al-Harith al-Ghassani ya nemi izini ya jagoranci runduna domin ya hukunta wannan mai wa'azi (Muhammad ﷺ), bai amsa masa ba, sai dai ya kira shi zuwa al-Quds (Baitul Maƙdis).
When Allah’s Messenger (pbuh) heard this he said, “May Allah tear up his kingdom.” However, when the message of Chosroes reached his governor Badhan in Yemen, he inquired about Islam and soon declared his acceptance of it. He remained Muhammad’s governor over Yemen, although he was not actually al-Harith al-Himyari, King of Yemen. As for al-Muqawqis, the Leader of the Copts, he answered favorably and sent a present to the Messenger of Allah (pbuh). Al-Najashi also answered favorably, and it was said that he embraced Islam. As for Heraclius, he did not actually pay any attention to the message, neither did he contemplate sending an army nor did he say anything. When al- Harith al-Ghassani sought permission to head an army to punish this preacher (Muhammad (pbuh), he did not reply to him, but summoned him to al-Quds (Jerusalem).
Sakamakon waɗannan saƙonni, Larabawa suka fara shiga addinin Allah da yawa, kuma ƙungiyoyinsu suka yi gaggawa zuwa wurin Manzon Allah ﷺ suna shelar Musuluncinsu. Game da waɗanda ba Larabawa ba, Manzon Allah ﷺ ya shirya rundunar aiki kuma ya ayyana jihadi a kansu.
As a result of these messages, the Arabs began entering the Deen of Allah in multitudes, their congregations hurried to the Messenger of Allah (pbuh) proclaiming their Islam. For the non-Arabs, Allah’s Messenger (pbuh) prepared a task force and declared Jihad against them.