27 Kuɗaɗe (An-Nuqud) a Musulunci
27 Currencies (An-Nuqud) in Islam
An-naqd ana amfani da kalmar a harshen Larabci wajen nufin raba dirhami da cire na jabu daga cikinsu. Haka kuma ana amfani da ita wajen nufin bayar da karbar dirhami. Misalin ma'anar ta karshen shi ne hadisin Jabir game da raƙuminsa da Manzon Allah ﷺ ya saya daga gare shi, sai ya ce: "Ya biya ni farashinsa" (Naqada), watau ya ba ni shi nan take a matsayin naqd. Ana kuma amfani da ita wajen nufin kudin kansa.
An-naqd is used in the language to mean the distinguishing of Dirhams and removing the counterfeit from them. It is also used for giving and taking Dirhams. An example for the latter meaning is the Hadith of Jabir regarding his camel which the Messenger of Allah (saw) purchased from him and he said: “He (Naqada) paid me its price” i.e. gave to me as Naqd immediately. It is also used for currency itself.
Ana kiran kuɗaɗe da cewa su ne abin da mutane suka yi ittifaƙi a al'adance a yi amfani da shi a matsayin farashin kayayyaki da ujrar aiki da hidimomi, ko an yi su da ƙarfe ko ba a yi ba, ta yadda duk kayayyaki da aiki da hidimomi ake auna su da shi.
Currencies are known as that thing which people traditionally agreed to use as prices for goods and wages for labour and services, whether metallic or not, such that all goods, labour and services are measured with it.
Tun da farko mutane suna ciniki da musayar kayayyaki da ayyuka ta hanyar bartar kaya da kaya (barter) kafin su san kuɗaɗe. Sai dai, saboda musayar kayayyaki da ayyuka ta hanyar bartar kaya tana fuskantar matsaloli masu yawa waɗanda ke haifar da takura a harkokin ciniki, al'umma sun yi tunanin zaɓar wani kaya mai ƙima ta asali wanda ake musanyawa cikin sauƙi domin ya zama ma'auni (Miqyas) don auna dukkan kayayyaki da ayyuka. Don haka suka fara kuɗaɗe, waɗanda suka zama ma'auni kaɗai. Kamar yadda zinariya da azurfa ma'adinai ne masu daraja, masu ƙima ta asali ga ɗan adam tun zamanin da, sai aka ɗauke su a matsayin kuɗi, aka kuma yi dinari da dirhami daga gare su. Wannan kuwa saboda suna da keɓantacciyar siffa ta ƙarancinsu a tsakanin sauran abubuwa, kamar yadda zinariya ta bambanta da dorewarta a tsawon lokaci.
People used to trade and exchange goods and services by barter before they knew currencies. However, because exchanging goods and services by barter is surrounded by many difficulties resulting in restrictions in trading transactions, societies thought of choosing a principal good with an intrinsic value that is easily exchanged to become a standard (Miqyas) to measure all goods and services. So they initiated currencies which became the sole measurement. As gold and silver are valuable minerals with intrinsic value from ancient times for human beings, they were taken as currency, and Dinars and Dirhams were coined from them. This was because they are especially characterised by relative scarcity just like gold is distinguished by durability over time.
Daular Roma da ƙasashen da ke ƙarƙashinta sun ɗauki zinariya a matsayin tushen kuɗinsu, har suka yi sikar Dinare na Heraclius masu takamaiman siffa da nauyi daga gare ta. Daular Farisa da ƙasashen da ke ƙarƙashinta kuwa sun ɗauki azurfa a matsayin tushen kuɗinsu, har suka yi sikar Dirhami masu takamaiman siffa da nauyi. Dinare na Roma sun kasance na siffa ɗaya da nauyi ɗaya kawai, alhali Dirhami na Farisa suna da siffofi da nauyi iri-iri.
The Roman State and the countries subordinate to it adopted gold as the basis of their currency such that they coined from it Heraclian Dinars that has a specific shape and weight. The Persian State and countries subordinate to it adopted silver as the basis of its currency such that it coined Dirhams of a specific shape and weight. Roman Dinars were of only one shape and weight, whereas Persian Dirhams had numerous shapes and weights.
Larabawan zamanin Jahiliyya, musamman Quraishawa, suna yin ciniki da ƙasashe da yankunan da ke maƙwabtaka da su. Allah (SWT) yana cewa:
Pre-Islamic Arabs, particularly the Quraysh, used to trade with neighbouring countries and regions. Allah (swt) says:
Don daidaita Quraishawa, domin ayarin kasuwancinsu ya tafi lafiya a lokacin hunturu da lokacin bazara. [At-Takathur: 1-2]
“For the taming of Quraysh such that the (Quraysh) caravans set forth safe in winter and in summer” [At-Takathur: 1-2]
Za su dawo daga Ash-Sham suna ɗauke da Dinari na zinariya na Kaisar, da Dirhami na azurfa na Kisra daga Iraƙi, sai kuma ƙasa-ƙasa Dirhami na Humaiyari daga Yaman. Suna kawo zinariyar Hiraclius da azurfar Sasaniyawa zuwa Hijaz. Sai dai ba su yi ciniki da waɗannan Dinari da Dirhami ta adadi ba, sai dai ta nauyi, suna ɗaukar su a matsayin tibr, wato kayan zinariya da azurfa tsantsa, ba kuɗin da aka buga ba. Sun yi watsi da ɗaukar su a matsayin kuɗin da aka buga saboda bambancin nau'ukan Dirhami da nauyinsu daban-daban, da yiwuwar raguwar nauyin Dinari saboda yawan musayarsu, duk da cewa suna da nauyi ƙayyadaddu a lokacin. Sun dogara da nauyi don hana zamba, kuma suna da ma'auni na musamman da ake aunawa da su, waɗanda su ne rɗan, auns, Nush, iri (Nuwat), Mithqal, Dirham, Daniq, ƙirat da hubba (Hubbat). Mithqal, wanda shi ne tushen ma'auni, yana da nauyi sananne. Nauyinsa shi ne ƙirat 22 kasa hatsi ɗaya, kuma dirhami goma nasa suna auna Mithqal bakwai.
They would return from Ash-Sham bearing golden Caesarean Dinars, and silver Chosroes Dirhams from Iraq, and, less often Humayri Dirhams from Yemen. They would bring Heraclian gold and Sassanid silver to the Hijaz. However, they did not deal with these Dinars and Dirhams by number but by weight considering them as ore (Tibr) i.e. (pure) material of gold and silver not coined money. They ignored taking them as coined currency due to the various types of Dirhams and their different weights, and the probability of Dinars being reduced (in weight) due to their frequent exchange even though they had a fixed weight at that time. They depended on weight to prevent fraud and they had specific weights used for weighing which were the pound, ounce, Nush, seed (Nuwat), Mithqal, Dirham, Daniq, carat and grain (Hubbat). The Mithqal the basis of weight-had a known weight. Its weight was 22 carats less one grain, and their ten Dirhams weighed seven Mithqal.
Lokacin da Musulunci ya zo, Manzon Allah ﷺ ya amince da ma'amala da waɗannan Dinari da Dirhami. Ya kuma amince da ɗaukar su a matsayin kuɗi, kamar yadda ya amince da ma'aunin nauyi da Quraishawa ke auna waɗannan Dinari da Dirhami da shi. Tawus ya ruwaito daga Ibn ‘Umar, wanda ya ce: "Manzon Allah ﷺ ya ce: 'Nauyi shi ne nauyin mutanen Makka, kuma awo shi ne awon mutanen Madina.'" Al-Baladhari ya ruwaito daga Abdullahi bin Th'alaba bin Sa'eer, wanda ya ce: "Dinari na Heraclius sun zo wa mutanen Makka a zamanin Jahiliyya, haka kuma Dirhami na al-Furs al-Bughliyya (Farisawa), kuma sa'ad da suka yi ciniki da su, sun ɗauke su a matsayin ƙarfe kawai. Mithqal yana da nauyi sananne a gare su, nauyin carat 22 da ɗan juzu'i. Dirhami goma sun yi nauyin Mithqal bakwai, kuma fam ɗin yana da oz 12, kowane oz kuma yana da Dirhami 40. Manzon Allah ﷺ ya amince da haka, haka kuma Abu Bakr, 'Umar, Uthman da Ali."
When Islam came, the Messenger of Allah (saw) consented to dealing with these Dinars and Dirhams. He also consented to considering them as currency, as he consented to the weight with which the Quraysh weighed these Dinars and Dirhams. Tawus narrated from Ibn ‘Umar who said: “The Messenger of Allah (saw) said: “The weight is the weight of the people of Makka, and the measure is the measure of the people of Madinah.’” Al-Baladhri narrated from Abdullah bin Th’alaba bin Sa’eer who said: “Heraclian Dinars came to the people of Makkah in Jahiliyyah as came Dirhams of al-Furs al- Bughliyya (Persians), and when they traded with them they considered them only as ore. The Mithqal had a well-known weight for them, a weight of 22 carats less a fraction. Ten Dirhams weighed seven Mithqal and the pound was 12 ounces with each ounce being 40 Dirhams. The Messenger of Allah (saw) consented to this, as did Abu Bakr, ‘Umar, Uthman and Ali.”.
Musulmi sun ci gaba da amfani da Dinarai na Heraclius da Dirhami na Chosroes a siffarsu, kuɗinsu da zanensu a tsawon rayuwar Manzon Allah ﷺ, a lokacin Khilafar Abu Bakr as-Siddiq da kuma shekarun farko na Khilafar ‘Umar. A shekara ta 20 bayan Hijira, wato shekara ta 8 ta Khilafar ‘Umar, ‘Umar ya buga sabbin Dirhami irin na Sassaniyawa, inda ya riƙe fuskokin Pahlavi da rubutunsu, amma ya ƙara wasu kalmomi da haruffan Larabci na Kufi kamar “Da sunan Allah (swt)” da “Da sunan Allah (swt), Ubangijina.” Musulmi sun ci gaba da amfani da Dinarai irin na Byzantium da Dirhami irin na Sassaniyawa tare da rubuta wasu kalmomin Musulunci da haruffan Larabci har zuwa lokacin Abdul Malik bin Marwan. A shekara ta 75, ko kuma shekara ta 76, Abdul Malik ya buga Dirhami cikin wani salo na musamman na Musulunci, dauke da rubutattun nassoshin Musulunci a kansu da rubutun Kufi, bayan ya watsar da salon Sassaniyawa. A shekara ta 77, ya buga Dinarai cikin wani salo na musamman na Musulunci, ya rubuta a kansu nassoshin Musulunci da rubutun Larabci na Kufi, yana watsar da salon Byzantium na baya. Bayan da Abdul Malik ya buga Dirhami da Dinarai cikin salon Musulunci na musamman, Musulmi sun samu kuɗinsu na daban cikin salo na Musulunci na musamman, kuma suka watsar da kuɗin wasu mutane.
The Muslims continued using Heraclian Dinars and Chosroes Dirhams in their shape, coinage and pictures throughout the life of the Messenger of Allah (saw) , the Khilafah of Abu Bakr as-Siddiq and the first years of ‘Umar’s Khilafah. In the 20th year of the Hijra, which was the 8th year of ‘Umar’s Khilafah, ‘Umar coined new Dirhams in the Sassanid style and retained the Pahlavi faces and writing while adding some words in Kufic Arabic letters such as “In the name of Allah (swt)” and “In the name of Allah (swt), my Lord.” Muslims continued using Dinars in Byzantine style and Dirhams in Sassanid style together with writing certain Islamic words in Arabic letters until the time of Abdul Malik bin Marwan. In the 75th year, or possibly in the 76th year, Abdul Malik coined Dirhams in specific Islamic style carrying Islamic texts engraved upon the Dirhams in Kufic script after abandoning the Sassanid style. In the 77th year, he coined Dinars in a specific Islamic style and engraved upon them Islamic texts with Kufic Arabic script while abandoning the previous Byzantine style. After Abdul Malik had coined Dirhams and Dinars in a specific Islamic style, Muslims had their distinct currency in a unique Islamic style and they abandoned other people’s currency.
Nauyin Dinari da Dirhami
The Weight of Dinars and Dirhams
Nauyin Dinari bai bambanta ba a zamanin Jahiliyya ko a Musulunci; yana da nauyi ƙayyadadde. An yi amfani da Dinarin Byzantine a zamanin Jahiliyya, da zamanin Manzon Allah ﷺ, da Khulafa'u bayansa. Sa'an nan Abdul Malik ya buga Dinarin Musulunci na nauyi iri ɗaya. Dinarin Byzantine yana auna Mithqal, inda Mithqal ya kasance Dawaniq 8, wanda yake auna carat 20 ko ƙasa da ɗan kaɗan da carat 22, dukkan nauyin biyu iri ɗaya ne saboda akwai bambanci a nauyin nau'ukan carat guda biyu. Ana auna Mithqal a matsayin hatsin sha'ir matsakaici 72 waɗanda aka yanke gefuna biyu ƙanana daga cikinsu, kuma an kuma kiyasta shi a matsayin hatsin mustard na daji matsakaici 6,000.
The weight of the Dinar did not differ either in Jahiliyyah or Islam; it has a fixed weight. Byzantine Dinars were used in the time of Jahiliyyah, the time of the Messenger of Allah (saw) and the Khulafa’a after him. Then Abdul Malik coined Islamic Dinars of the same weight. The Byzantine Dinar weighed a Mithqal, where the Mithqal was 8 Dawaniq which weighed 20 carats or a fraction less than 22 carats, both weights being the same as there is a difference in the weight of the two types of carats. The Mithqal is measured as 72 grains of an average barley seed whose two tiny edges are cut off, and it is also estimated as 6,000 grains of average-sized wild mustard.
Manzon Allah ﷺ ya amince da wannan nauyin Dinari, ya kuma haɗa da shi dokokin Zakka, diyya ta jini, da yanke hannu saboda sata. Don haka ya zama nauyin Shari'a na Dinari, kuma shi ne nauyin da Abdul Malik ya dogara da shi lokacin da ya buga Dinarin Musulunci ya mayar da shi Mithqal.
The Messenger of Allah (saw) consented to this Dinar weight and linked with it the rules of Zakat, blood-money and the cutting for theft. So it became the Shari’ah weight for Dinars, and it is the same weight that Abdul Malik depended upon when he coined the Islamic Dinar and made it a Mithqal.
Amma game da Dirhami, sun bambanta a nauyi ne saboda Farisawa suna da nau'o'i uku na Dirhami: babba wanda nauyinsa shi ne nauyin Mithqal, wato carat 20, ƙarami wanda nauyinsa rabin Mithqal ne, wato carat 10, da matsakaici wanda goma daga cikinsa suke nauyin Mithqal 6, wato carat 12. Al-Balathari ya ruwaito daga Al-Hassan bin Salih, wanda ya ce: "Dirhami da waɗanda ba Larabawa ba suka yi suna da nauyi daban-daban, duka mai nauyi da mai sauƙi. Suna yin Mithqal daga cikinsa wanda shi ne carat 20, wani kuma carat 12, wani kuma carat 10 wanda shi ne Mithqal na tsakiya." Ya kuma ruwaito daga wanda ba Al-Hassan bin Salih ba, wanda ya ce: "Dirhami na waɗanda ba Larabawa ba sun kasance haka: goma daga cikinsu suna nauyin Mithqal 10, goma daga cikinsu suna nauyin Mithqal 6, kuma goma daga cikinsu suna nauyin Mithqal 5." Sun yi amfani da kalmar Dirhami mulish (Bughliyya) domin manyan Dirhami, ko kuma cikakken baƙi (Sood Wafiya) domin auna asalin nauyin Dirhami, wanda shi ne nauyin Mithqal a zinariya, wato Dawaniq 8, inda Daniq ɗaya carat biyu da rabi ne, don haka ya zama carat 20. Wannan nauyi an yi shi ne a zamanin Sassanawa, da Khulafa'u masu shiryarwa, da Umayyawa.