77 De hele wereld is volgens de regels van de sharia verdeeld in slechts twee soorten, namelijk: gebied van de oorlog (Dar al-Harb) (of gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr)) en gebied van de islam (Dar al-Islam). Dus elk land dat regeert volgens de islam en waarvan de veiligheid die van de islam is, wordt beschouwd als gebied van de islam (Dar al-Islam), zelfs als de inwoners niet-moslims zijn. Terwijl elk land dat wordt geregeerd door iets anders dan de islam en waarvan de veiligheid niet die van de islam is, wordt beschouwd als gebied van de oorlog (Dar al-Harb) of gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr), zelfs als de inwoners moslims zijn. De overlevering (Hadith) van Sulayman b. Buraydah luidt:

77 The whole world according to the ruling of the Sharee’ah is divided into only two types, and they are: Dar ul-Harb (or Dar ul-kufr) and Dar ul-Islam. So every country that rules by Islam and whose security is that of Islam is considered Dar ul-Islam, even if its inhabitants are non-Muslims. While every country ruled by other than Islam and whose security is not that of Islam is considered Dar ul-Harb or Dar ul-Kufr, even if its inhabitants are Muslims. The Hadeeth of Sulayman b. Buraydah says:

"Nodig hen uit tot de Islam; als zij daarop reageren, aanvaard het dan van hen en laat hen met rust. Vraag hen vervolgens om vanuit hun land te verhuizen naar het land van de emigranten (Muhajirun), en informeer hen dat zij, indien zij dit doen, dezelfde rechten zullen genieten als de emigranten (Muhajirun) en aan dezelfde plichten onderworpen zullen zijn."

"Invite them to Islam, if they respond then accept it from them and refrain from them. Then ask them to move from their land to the land of the Muhajireen, and inform them that if they did so they would enjoy the same rights as the Muhajireen and would be subject to the same duties.".

Dit is een tekst die het verhuizen naar Dar ul-Muhajireen voorschrijft, om de rechten te verkrijgen die moslims hebben, en de ahkaam die op hen worden toegepast, worden ook toegepast op de moslims in Dar ul-Muhajireen. Dar al-Harb (of Dar al-Kufr) is waar degenen die de islam aanvaarden worden gevraagd om naar Dar al-Islam te verhuizen, zodat de regels van Dar al-Harb op hen zullen worden toegepast. De termen Dar al-Kufr en Dar al-Islam zijn echter sharia-terminologie en verwijzen naar de moslims. Het koppelt het aan de islam en veiligheid in relatie tot de staat. Het is dus een bewijs van het feit dat elk land dat volgens de islam regeert, wordt beschouwd als Dar al-Islam, ongeacht of hun bevolking uit moslims of niet-moslims bestaat. Elk land dat volgens de islam regeert en waarvan de veiligheid niet islamitisch is, wordt beschouwd als onderdeel van het interne beleid, zelfs als het als een onafhankelijke entiteit losstaat van de staat.

This is a text that stipulates moving to Dar ul-Muhajireen, in order to have the rights that the Muslims have, and the ahkaam applied on them is also applied on the Muslims in Dar ul-Muhajireen. Dar ul-Harb (or Dar ul-Kufr) is where those who embrace Islam are asked to move to Dar ul-Islam so that the rules of Dar ul-Harb will be applied on them. However, the words of Dar ul-Kufr and Dar ul-Islam are Sharee’ah terminology, and refer to the Muslims. Linking it to Islam and security in relation to the state. Thus, it is a proof on the fact that every country that rules by Islam is considered Dar ul-Islam whether their population are Muslims or non-Muslims. Any country that rules by Islam and whose security is not Islamic is considered part of the internal policy, even if it is separate from the state as an independent entity.

78 De buitenlandse betrekkingen van de staat zijn gebaseerd op het verspreiden van de islamitische oproep tot de islam (Da’wah), ongeacht of de relatie politiek, economisch, cultureel of iets anders is. De staat neemt het verspreiden van de oproep als basis in al haar aangelegenheden. De Boodschapper ﷺ vestigde zijn relaties met elk land van ongeloof (Kufr) (Dar al-Kufr), of het nu de Quraysh waren of de rest van de stammen, op basis van het verspreiden van de oproep tot de islam (Da’wah); of dit nu een staat van oorlog, vrede, een verdrag, goed nabuurschap, handel of iets anders was. De banden kunnen worden gezien bij de metgezellen (Sahabah) na hem. Dit is dus de basis voor het vaststellen van het buitenlands beleid van de islamitische oproep tot de islam (Da’wah).

78 The foreign relations of the state are established on the basis of carrying the Islamic Da’wah whether the relationship is political, economic, cultural or something else. The state takes the carrying of the call as the basis in all its dealings. The Messenger established his relations with every Kufr land (Dar ul-Kufr), whether Quraysh or the rest of the tribes, on the basis of carrying the Da’wah; whether this was a state of war, peace, treaty, good neighbourhood, trade or otherwise. The ties can be seen with the Sahabah after him. Thus, the basis for establishing the foreign policy of the Islamic Da’wah.

79 Het buitenlandse beleid is gebaseerd op twee zaken:

79 The foreign policy is based on two matters:

Ten eerste het ondernemen van bewuste acties om de oproep tot de islam (Da’wah) over te brengen. Dit heeft twee aspecten: het ondernemen van wat de 'koude oorlog' wordt genoemd, en de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) en de programma's voor de oproep tot de islam (Da’wah) die voortgaan in het pad van de oproep tot de islam (Da’wah) en publieke verspreiding.

Firstly, undertaking deliberate actions to convey the Da’wah. This has two aspects: the undertaking of what is called ‘cold war’, and the Da’wah carriers and Da’wah programmes proceeding in the path of Da’wah and publicity.

Ten tweede, het ondernemen van politieke acties, of wat bekend staat als diplomatieke acties. Zo was de reis van de Boodschapper ﷺ voor de kleine bedevaart (Umrah), in relatie tot het incident van Hudaybiyyah, onderdeel van die koude oorlog.

Secondly, undertaking political actions, or what are known as diplomatic actions. Thus, the Messenger’s journey for ‘Umrah, in relation to the incident of Hudaybiyyah, was part of that cold war.

Zij vers (Ayah):

They ayah:

Zij vragen jou over het vechten in de Heilige Maanden. Zeg: 'Vechten daarin is een grote (overtreding).' [Baqarah: 217] is onderdeel van de publieke verspreiding. Hij stuurde zijn metgezellen (Sahabah) op de dag van Rajee’ naar de mensen van de islam en hij stuurde 40 van zijn beste mannen in de tijd van Bir Ma’oonah naar Najd om hen de islam te onderwijzen als onderdeel van het plan voor de oproep tot de islam (Da’wah). Zijn verdragen met het hoofd van Aylan op de grens van ash-Shaam waren onderdeel van de politieke acties. Op deze wijze ondernam de Boodschapper ﷺ doelbewuste acties om de oproep tot de islam (Da’wah) over te brengen en hij ondernam politieke en diplomatieke acties om de oproep tot de islam (Da’wah) over te brengen. Deze acties worden beschouwd als onderdeel van het dragen van de oproep tot de islam (Da’wah) en het is iets wat de sharia heeft vereist. Er is overgeleverd dat Ibn ‘Abbas zei:

They ask you concerning fighting in the Sacred Months. Say, 'Fighting therein is a great (transgression).' [Baqarah: 217] is part of the publicity. He sent his Sahabah on the day of Rajee’ to the people of Islam and he sent 40 of his best men in the time of Bir Ma’oonah to Najd to teach them Islam as part of the Da’wah plan. His treaties with the chief of Aylan on the border of ash-Shaam were part of the political actions. In this manner, the Messenger (peace and blessings be upon him) used to undertake deliberate actions to convey the Da’wah and he used to undertake political and diplomatic actions to convey the Da’wah. These actions are considered to be part of the carrying of the Da’wah and they are something the Sharee’ah has demanded. It has been narrated that Ibn ‘Abbas said:

"De Boodschapper van Allah ﷺ vocht niet tegen een volk terwijl hij hen de oproep tot de islam (Da’wah) bood. Er is ook overgeleverd dat hij tegen Furwah b. Musayk zei: 'Vecht niet tegen hen totdat je hen hebt uitgenodigd tot de islam.'"

"The Messenger of Allah did not fight a people giving them da’wah. It has also been narrated that he said to Furwah b. Musayk: 'Do not fight them until you have invited them to Islam.'".

80. De oorsprong van het internationaal recht is dat de wereld sinds de oudheid altijd internationale normen had, voorwaarden die door iedereen werden overeengekomen volgens bepaalde gedachten en principes. Voorbeelden hiervan zijn het niet doden van vijanden, vrouwen en gewonden, of het niet martelen van gevangenen, enzovoort. Maar de oorsprong in het nieuwe internationaal recht is dat staten vergelijkbare doelen hadden, namelijk de christelijke naties in de wereld, die zorgen deelden en instemden met bepaalde principes en gedachten, die zij tot internationaal recht maakten. De islamitische staat was er om de relaties van oorlog en vrede tussen henzelf te organiseren; en daarom was de staat alleen beperkt tot hen. De islamitische staat, die bestond, had hier niets mee te maken. De naties werden niet van toepassing geacht op de islamitische staat.

80. The origin of international law is that the world from ancient times always had international norms, terms agreed upon by everyone according to certain thoughts and principles. Examples of these are not killing enemies, women, and the wounded, or not to torture prisoners etc. But the origin in the new international law is that states had similar aims, which are the Christian nations in the world, held concerns and agreed on certain principles and thoughts, which they made international law. The Islamic state was there to organize the relations of war and peace between themselves; and therefore the state was confined only to them. The Islamic state, which existed, had nothing to do with this. The nations were not considered applicable on the Islamic state.

Zo omvatte de islamitische staat niet de islamitische staat. De Uthmani-staat verzwakte en begon haar invloed over de staten te verliezen. Dit verzwakte het internationaal recht om hen in te sluiten. Aanvankelijk wilden de westerse staten dit, maar toen realiseerde de Uthmani-staat zich dat de sharia ook op hen van toepassing zou zijn. Nadat de westerse naties hiermee instemden, begonnen zij zich te houden aan internationale wetten die hiermee verband hielden. Sindsdien zijn de verhoudingen tussen staten internationale wetten geworden en was dit het pad dat gevolgd moest worden. Dit spreekt echter de principes van de sharia tegen. De relatie tussen staten wordt bepaald door de sharia en niet door internationale wetten. Daarom moeten we deze zaak volledig verduidelijken. Vervolgens moeten we de staat bekijken en deze volledig begrijpen. Daarna passen we de tekst toe op de realiteit en geven we de uitspraak die door de sharia-tekst wordt aangegeven. Daarom verwijzen wij naar de sharia met betrekking tot de internationale betrekkingen tussen ons en andere staten, en niet naar het internationaal recht.

Thus, the Islamic state did not include the Islamic state. The Uthmani state weakened and began to lose its influence over the states. This weakened international law to include them. Initially the western states wanted it, but then the Uthmani state realized that the Sharee’ah would apply to them as well. After the western nations agreed to this, they began to adhere to international laws related to it. Ever since that date, dealings between states became international laws and this was the path to take. However, this contradicts the principles of the Sharee’ah. The relationship between states is determined by the Sharee’ah and not by international laws. Thus, we need to clarify this matter completely. Then we need to see the state and understand it completely. Then we apply the text on the reality and give the ruling indicated by the Sharee’ah text. Therefore, we refer to the Sharee’ah in regards to the international relations between us and other states, not international law.

81 De juridische aanwezigheid van het individu is uitsluitend gerelateerd aan zijn relatie met andere individuen, niet aan zijn daden die enkel voor hemzelf zijn. Evenzo is de juridische aanwezigheid van de Staat uitsluitend gerelateerd aan haar relaties met andere Staten, niet enkel aan haar binnenlandse handelingen. Dit komt doordat de Staat een conventionele identiteit is, die wordt beoordeeld op basis van de status van dit karakter en het beeld van het karakter in de ogen van andere staten. De Staat die een oproep tot de islam (Da’wah) draagt, heeft meer invloed in termen van haar relaties met andere staten. Zo hangen haar juridische aanwezigheid en bescherming, net als bij elke andere staat, af van haar karakter. Bovendien hangt de overdracht van de boodschap die zij draagt af van de omvang van deze relaties. Daarom hebben de invloed van haar karakter en het beeld van de Staat veel te maken met de manier waarop zij zichzelf presenteert aan andere leden van de buitenlandse politiek. Staten zullen de reputatie van andere Staten die zij tegenwerken beschadigen door een negatieve publieke opinie tegen hen te creëren. De Westerse Staten deden dit met betrekking tot de Islamitische Staat. De internationale publieke opinie heeft een groot effect op de status van de Staat, zowel op haar beeld als op haar karakter. De Boodschapper ﷺ besteedde daar aandacht aan. Hij ﷺ zei:

81 The juristic presence of the individual is only related to his relationship with other individuals, not to his actions for himself only. Likewise, the juristic presence of the State is only related to its relationships with other States, not to its domestic actions only. This is because the State is a conventional identity, which is considered according to the standing of this character, and the image of the character in the view of other states. The State that carries a call (da'wah) has more influence in terms of its relationships with other states. Thus, its juristic presence and protection, depend like any other state on its character. Moreover, its conveyance of the message that it carries depends on the extent of these relationships. Therefore, the influence of its character and the image of the State have a great deal to do with how it projects itself to other members of the foreign policy. States will distort the reputation of other States that they oppose by creating a negative public opinion against them. The Western States did this in regards to the Islamic State. The international public opinion has a great effect on the standing of the State, both on its image and its character. The Messenger (PBUH) used to take care of that. He ﷺ said:

"Ik ben geholpen door terreur (van mij), op een afstand van een maand reizen." Voorwaar, Allah ﷺ heeft de moslims bevolen om de oproep tot de islam (Da’wah) naar de gehele mensheid te brengen en hen onder het kalifaat (Khilafah) te brengen. Hij ﷺ heeft jihad heeft wettelijk vastgelegd als een methode om de oproep tot de islam (Da’wah) te verspreiden. De staat moet opstaan om jihad te verklaren tegen de ongelovigen (Kuffar) zonder enige mildheid of aarzeling. Vanaf de eerste keer dat moslims een staat hadden, tot het einde van het islamitische kalifaat (Khilafah), waren de moslims de leidende staat in de wereld op het gebied van politiek, kennis en macht. Het is de moslims niet toegestaan om militaire pacten of beschermingsovereenkomsten met de ongelovigen (Kuffar) te sluiten. Het is niet toegestaan om hun kwesties voor te leggen aan de Veiligheidsraad of de Verenigde Naties, om hen in de handen van een willekeurige staat in de wereld te leggen, of om te accepteren zich te onderwerpen aan internationale wetten van ongeloof (Kufr) of buitenlandse overheersing, ongeacht de omstandigheden. Allah (SWT) zegt:

"I have been helped by terror (of me), from a distance of one month’s journey." Indeed, Allah ﷺ has ordered the Muslims to carry the Da'wah to all mankind and to bring them into the Khilafah state. He ﷺ has legislated Jihad as a method to carry the Da'wah. The state must rise to declare Jihad against the Kuffar without any lenience or hesitation. From the first time Muslims had a State, until the end of the Islamic Khilafah, the Muslims were the leading state in the world in politics, knowledge and power. It is not allowed for the Muslims to conclude military pacts or agreements of protection with the Kuffar. It is not allowed to refer their issues to the Security Council or the United Nations, to put them in the hands of any state in the world, or to accept to submit to Kufr international laws or foreign domination, whatever the circumstances. Allah (SWTH) says:

“En Allâh zal de ongelovigen nooit een weg (tot overwinning) geven over de gelovigen.” [An-Nisaa: 141] Dergelijke relaties en assistentie van de Kuffar en Kafir internationale instellingen spreken het beleid van de islamitische staat tegen, die de internationale situatie moet domineren en opnieuw de leidende staat in de wereld moet worden.

“And Allâh will never grant to the disbelievers a way (to triumph) over the believers.” [An-Nisaa: 141] Such relations and assistance from the Kuffar and Kaafir international institutions contradict the policy of the Islamic state, which must dominate the international situation and once again become the leading state in the world.