Het diepe, verlichte inzicht van het menselijk wezen onthult dat wij binnen twee sferen leven; één daarvan domineert ons, en de andere beheersen wij. Wat betreft datgene wat ons domineert, is het de sfeer waarin de wetten van het universum op ons van toepassing zijn. Dus de mens, het leven en het universum verlopen volgens een bepaald systeem, dat niet verslapt. Handelingen in deze sfeer overkomen ons tegen onze wil in; dus we worden in deze sfeer gecontroleerd en zijn niet vrij. We zijn tegen onze wil naar deze wereld gekomen, we zullen deze tegen onze wil verlaten, en we kunnen niet afwijken van het systeem van het universum. Daarom worden mensen niet bevraagd over handelingen die vanuit hen of bij hen plaatsvinden in deze sfeer. Wat betreft de sfeer die wij beheersen, dit is de sfeer waarin wij vrij handelen binnen het systeem dat wij kiezen, of dat nu is door het naleven van de sharia van Allah of een andere. In deze sfeer zijn de handelingen die plaatsvinden afkomstig van de mens, of overkomen hen, volgens hun eigen wil. Zo lopen, eten, drinken en reizen wij wanneer wij willen en onthouden wij ons hier op elk gewenst moment van. Mensen handelen en onthouden zich vrijelijk en zullen daarom worden bevraagd over hun handelingen binnen deze sfeer.

The deep enlightened view of human beings reveal that we live within two spheres; one of them dominates us, and the other we control. With regards to that which dominates us, it is the sphere in which the laws of the universe apply upon us. So man, life and the universe proceeds according to a certain system, which does not slacken. Actions in this sphere fall upon us against our will; so we are controlled in this sphere and not free. We came to this world against our will, we shall leave it against our will, and we cannot stray from the system of the universe. Therefore human beings are not questioned about actions which occur from them or upon them in this sphere. As for the sphere which we control, it is the sphere in which we proceed freely within the system we choose, whether it is by adhering to the Shari’ah of Allah or any other. In this sphere the actions that occur are from human beings, or happen to them, according to their will. Thus we walk, eat, drink and travel any time we like and abstain from these any time we like. Human beings act and abstains freely and will therefore be questioned about their actions within this sphere.

Mensen houden van bepaalde zaken die uit hen voortkomen of hen overkomen in de sfeer die zij beheersen en de sfeer die hen domineert, en zij hebben een afkeer van bepaalde zaken in deze twee sferen, waardoor zij proberen deze voorkeur en afkeer te interpreteren als khair (goed) en sharr (slecht). Wij neigen ernaar om datgene wat wij leuk vinden als khair te bestempelen, en datgene wat wij niet leuk vinden als sharr. Ook noemen wij bepaalde handelingen khair en andere handelingen sharr, afhankelijk van het voordeel dat wij eruit halen en de schade die zij ons toebrengen.

Human beings like some things which occur from them or upon them in the sphere which they control and the sphere which dominates them, and dislikes some things in the two spheres, so they try to interpret this liking and disliking as khair (good) and sharr (bad). We incline to call what we like as khair, and what we dislike as sharr. Also we call some actions as khair and some actions as sharr according to the benefit we get from them and the harm they inflict upon us.

De waarheid is dat de handelingen die door menselijke wezens in deze sfeer worden verricht, niet als khair of sharr worden beschreven omwille van de handelingen zelf, omdat het slechts handelingen zijn die geen aangeboren kwaliteit van khair of sharr bezitten. Hun beschrijving als khair of sharr vindt plaats vanwege factoren die verschillen van de aard van de handelingen. Zo wordt het doden van een mens niet khair of sharr genoemd, het wordt slechts doden genoemd, maar de beschrijving ervan als khair of sharr komt voort uit een kwalificatie die er van buitenaf aan wordt toegekend. Bijvoorbeeld, het doden van een vijandelijke strijder in oorlog is khair, en het doden van een burger, een individu onder een verbond of een asielzoeker is sharr. Dus de eerste persoon die de dodelijke handeling verricht wordt beloond en de tweede wordt gestraft, hoewel zij beiden dezelfde handeling hebben verricht. Khair en sharr vloeien voort uit die factoren die mensen aanzetten tot het ondernemen van handelingen en uit het doel dat zij nastreven in hun handelingen. Dus de factoren die menselijke wezens aanzetten tot handelen en het doel dat zij nastreven, zijn de factoren die de handeling de kwaliteit van khair of sharr toekennen, of de mens de handeling nu mag of niet mag, en of zij er voordeel of schade uit halen.

The truth is that the actions which occur from human beings in this sphere are not described as khair or sharr for their sake, because they are actions only, having no innate quality of being khair or sharr. Their depiction of being khair or sharr occurs due to factors different from the nature of the actions. Thus killing a human being is not called khair or sharr, it is only called killing, but it being describes as khair or sharr comes from a qualification external to it. For example, killing an enemy fighter at war is khair and killing a citizen, an individual under covenant or an asylum seeker is sharr. So the first person performing the killing is rewarded and the second is punished though they have both performed the same action. Khair and sharr result from those factors that drive humans to undertake actions and from the goal they pursue in their actions. So the factors which drive human beings to act and the goal which they pursue, are those which assign the quality of the action as khair and sharr, whether man likes the action or dislikes it, and whether they get benefit or harm from it.

Overeenkomstig is het noodzakelijk om die factoren te onderzoeken die de mens aanzetten tot het uitvoeren van een handeling, en om het doel te bespreken dat zij nastreven, om correct te begrijpen wanneer een handeling wordt omschreven als khair of sharr. De kennis van de drijvende factoren en het gezochte doel hangt af van het type geloofsleer (Aqeedah) waarin de mens gelooft. Een moslim die gelooft in Allah en gelooft dat Hij (SWT) Sayyidina Muhammad ﷺ heeft gezonden met de sharia van de Islam, die de geboden en verboden van Allah verklaart en zijn relatie met zijn Schepper, met zichzelf en met anderen organiseert; deze moslim moet in zijn handelingen worden geleid door de geboden en verboden van Allah, en het doel dat hij hiermee nastreeft is het verkrijgen van de welgevalligheid van Allah. Daarom wordt een handeling omschreven als ofwel het opwekken van de toorn van Allah, ofwel het plezieren van Hem. Als het behoort tot datgene wat de toorn van Allah opwekt, omdat het in strijd is met Zijn geboden of Zijn verboden schendt, dan zou het sharr zijn; en als het behoort tot datgene wat Allah pleziert, door Zijn geboden te gehoorzamen en Zijn verboden te vermijden, dan zou het khair zijn.

Accordingly it is necessary to scrutinise those factors that drive human beings to perform an action, and to discuss the goal they pursue in order to correctly understand when the action is described as khair or sharr. The knowledge of the driving factors and the goal sought depends on the type of ‘aqeedah in which man believes. A Muslim who believes in Allah and believes that He (swt) sent Sayyidina Muhammad (saw) with the law (Shari’ah) of Islam which explains the commands and prohibitions of Allah, and organises his relationship with his Creator, with himself and with others; this Muslim must be directed in his actions by the commands and prohibitions of Allah, and the goal which he seeks from this is attaining the pleasure of Allah. Therefore an action is described as either angering Allah or pleasing Him. If it is of that which angers Allah, because it disagrees with His commands or it violates His prohibitions, it would be sharr; and if it was of that which pleases Allah, by obeying His commands and avoiding His prohibitions, it would be khair.

Daarom kunnen we zeggen: khair is vanuit het perspectief van een moslim datgene wat Allah behaagt, en sharr is datgene wat Hem toornig maakt.

Hence we can say; khair from the viewpoint of a Muslim, is that which pleases Allah, and sharr is that which angers Him.

Dit is van toepassing op de handelingen die door de mens worden verricht of die de mens overkomen binnen de sfeer die hij beheerst.

This applies to the actions which occur by man or upon him in the sphere which he dominates.

Maar wat betreft de handelingen die bij de mens voortkomen of hem overkomen binnen de sfeer die hem domineert, beschrijft de mens deze als khair of sharr, afhankelijk van zijn voorkeur of afkeer, voordeel of schade.

But in regard to the actions which occur from man or upon him in the sphere which dominates him, man describes them as khair or sharr according to his like or dislike, benefit or harm.

“Voorwaar, de mens is geschapen uit grote ongeduldigheid; hij is klaagend wanneer het kwaad hem treft en gierig wanneer het goede hem bereikt.” [TMQ Al-Ma’arij: 19-21]

“Truly man was created very impatient; fretful when evil befalls him and niggardly when good reaches.” [TMQ Al-Ma’arij: 19-21]

“En zie! in de liefde voor het goede (bezit) is hij vurig.” [TMQ Al-Adiyat:8]

“And lo! in the love of good (wealth) he is enthusiastic.” [TMQ Al-Adiyat:8]

Deze beschrijving betekent echter geen beschrijving van de werkelijkheid ervan, want hij kan iets als khair zien terwijl het sharr is, en hij kan het als sharr zien terwijl het khair is.

However this description does not mean a description of its reality, because he may see something as khair while it is sharr, and he may see it as sharr while it is khair.

“Maar het kan voorkomen dat je iets haat dat goed voor je is, en het kan voorkomen dat je iets liefhebt dat slecht voor je is. Allah weet en jullie weten niet.” [TMQ Al-Bakara: 216]

“But it may happen that you hate a thing which is good for you, and it may happen that you love a thing which is bad for you. Allah knows and you know not.” [TMQ Al-Bakara: 216]

Het diepe, verlichte inzicht in de daden van de mens onthult dat deze slechts materieel zijn wanneer ze losgekoppeld worden van de daarmee verbonden omstandigheden en overwegingen. Omdat ze materieel zijn, worden ze in zichzelf niet gekenmerkt met *husn* (schoonheid) of *qubh* (lelijkheid), maar ze worden als zodanig beschreven vanwege externe omstandigheden en overwegingen die ermee verbonden zijn. De externe (factoren) die bepalen of een daad *hasan* (mooi) of *qabeeh* (lelijk) is, is ofwel enkel het verstand, of enkel de islamitische wet, of het is het verstand maar de sharia is het bewijs ervan, of het is de sharia maar het verstand is het bewijs ervan. Het bepalen van daden door enkel het verstand is onjuist, omdat het verstand onderhevig is aan ongelijkheid, verschil en tegenstrijdigheid. Dat komt doordat de evaluatie van *husn* of *qubh* door het verstand beïnvloed kan worden door de omgeving waarin de mens leeft, en zelfs ongelijk wordt en verandert met het verstrijken van de tijden. Dus als de evaluatie van *husn* en *qubh* aan het verstand zou worden overgelaten, zou het ene ding *qabeeh* zijn voor de ene groep mensen en *hasan* voor anderen. Zelfs hetzelfde ding zou *hasan* kunnen zijn in de ene tijd en *qabeeh* in een andere. Islam, als de eeuwige en universele ideologie, bepaalt dat de beschrijving van daden als *qabeeh* en *hasan* voor alle menselijke wezens in alle tijden gelijk moet zijn. Daarom moet de weergave van een daad als *hasan* of *qabeeh* voortkomen uit een macht die de menselijke geest overstijgt; het moet dus voortkomen uit de sharia. Zo komt de karakterisering van de menselijke daad als *qabeeh* en *hasan* voort uit de sharia. Wij zeggen dat verraad *qabeeh* is en loyaliteit *hasan*, dat zondigheid *qabeeh* is en vroomheid *hasan*, en dat rebellie tegen de islamitische staat *qabeeh* is en het corrigeren van de afwijking ervan, indien zij is afgeweken, een *hasan* daad is, omdat de sharia dit heeft aangetoond. Wat het gebruik van het verstand als arbiter voor *hasan* en *qabeeh* betreft, hebben wij bewezen dat dit onjuist is. Wat betreft het gebruik van het verstand als bewijs voor wat de sharia heeft bepaald, komt dit neer op het gebruik van het verstand als bewijs voor de goddelijke rechtsregel (Hukm Shar’ai), hoewel het bewijs voor de Hukm Shar’ai de goddelijke tekst is en niet het verstand. De rol van het verstand is om de Hukm Shar’ai te begrijpen en niet om als bewijs hiervoor te dienen. Uit deze discussie volgt dat hasan en qabeeh alleen door de sharia als zodanig worden bepaald en niet door het verstand.

The deep enlightened view of man’s actions reveals that they are only material when detached from their associated circumstances and considerations. Being material they are not characterised with husn (prettiness) or qubh (ugliness) in themselves but they are described as such because of external circumstances and considerations associated with them. The external (factors) which determines that an action is hasan (pretty) or qabeeh (ugly) is either just the mind, or the Islamic law only, or it is the mind but the Shari’ah is its proof, or it is the Shari’ah but the mind is its proof. Determining the actions by the mind alone is false because the mind is subject to disparity, difference and contradiction. That is because the mind’s evaluation of husn or qubh can be affected by the environment in which man lives, and even it becomes disparate and differs with the succession of ages. So if the evaluation of husn and qubh were left to the mind, the thing would be qabeeh for one group of people and hasan for others. Even the same thing could be hasan in one age and qabeeh in another. Islam as the everlasting and universal ideology determines that the description of actions as qabeeh and hasan should be the same for all human beings in all ages. Therefore the depiction of an action being hasan or qabeeh should come from a power beyond the mind; so it must come from the Shari’ah. Thus the characterisation of the human action as qabeeh and hasan comes from Shari’ah. We say treachery is qabeeh and loyalty is hasan, and sinfulness is qabeeh and piety is hasan, and the rebellion against the Islamic State is qabeeh and correcting its deviation, if it deviated, is a hasan action, because Shari’ah has demonstrated that. As for using the mind as an arbitrator for hasan and qabeeh, we have proved this to be false. In regards to using the mind as an evidence for what the Shari’ah has denoted, this amounts to using the mind as an evidence for the divine rule (Hukm Shar’ai), though the evidence for the Hukm Shar’ai is the divine text and not the mind. The role of the mind is to understand the Hukm Shar’ai and not as an evidence for it. From this discussion, hasan and qabeeh are only determined as such by the Shari’ah and not by the mind.

Het beschrijven van handelingen met khair of shar gebeurt in termen van hun effect op het menselijk standpunt en in termen van het uitvoeren ervan of het ervan afzien. Mensen noemen de handelingen die hen schaden of die zij niet prettig vinden sharr, en zij noemen de handelingen die hen ten goede komen of die zij prettig vinden khair, naar hun effect op hen, ongeacht de husn en qubh die zij in dit geval niet in overweging nemen. Op basis van dit standpunt ondernemen zij de handeling of zien zij ervan af. Dit standpunt werd gecorrigeerd door te stellen dat een handeling niet khair of sharr wordt genoemd op basis van wat men prettig vindt of niet prettig vindt, of op basis van voordeel of schade. Integendeel, de beoordeling of het khair of sharr is, is de welgevalligheid en de onwelgevalligheid van Allah (SWT). De discussie hier gaat dus over het criterium van khair en sharr waarmee mensen bekend zijn geraakt, en niet over de handeling zelf.

Describing actions with khair or shar is in terms of their effect on the human’s viewpoint and in terms of practising or abstaining from them. So human beings call the actions which harm them or which they dislike as sharr, and they call the actions which benefit them or which they like as khair, according to their effect on them, regardless of the husn and qubh which is not considered by them in this case. Based on this view, they undertake the action or refrain from them. This view was corrected by stating that the action is not called khair or sharr based upon likes and dislikes or benefit and harm. Rather the evaluation of it being khair or sharr is the pleasure and displeasure of Allah (swt). So the discussion here is in regard to the criterion of khair and sharr which people became acquainted with, not in regard of the action itself.

Het karakteriseren van handelingen als husn en qubh gebeurt in termen van het oordeel daarover door mensen en in termen van de straf en beloning daarop. Mensen hebben zichzelf de autoriteit gegeven om een handeling als hasan of qabeeh te beoordelen in vergelijking met zaken. Toen zij zichzelf in staat vonden om het bittere als qabeeh te beoordelen en het zoete als hasan, en de walgelijke vorm als qabeeh en de mooie vorm als hasan, zagen zij dat zij de waarachtigheid (sidq) als hasan en de leugen als qabeeh konden beoordelen, en het nakomen van iemands woord als hasan en verraad als qabeeh. Zo gaven zij zichzelf de autoriteit om handelingen als hasan of qabeeh te beoordelen, ongeacht het onderwerp van khair of sharr, wat in dit geval door hen niet wordt overwogen. Op basis van dit oordeel hebben mensen straffen opgelegd aan de qabeeh handeling en beloningen toegekend aan de hasan handeling. Dit oordeel wordt gecorrigeerd door te stellen dat de handeling niet met het object wordt vergeleken. De zintuigen kunnen de bitterheid en de zoetheid van iets waarderen en daarom kan het verstand erover oordelen. Dit staat in contrast met de handeling, die geen materie bezit die mensen kunnen waarnemen om erover te oordelen als qubh of husn. Dienovereenkomstig is het voor hen volkomen onjuist om over een dergelijke handeling als husn of qubh te oordelen op basis van de handeling zelf. Daarom moeten zij dit oordeel uit een andere bron halen, namelijk van Allah (SWT). Het onderwerp hier betreft het oordelen over de handeling, niet met het oog op het evalueren ervan, en het betreft ook de straf en beloning op de handelingen, niet met het oog op het uitvoeren of onthouden ervan. Daarom is er een verschil tussen khair en sharr en tussen husn en qubh, wat twee volkomen verschillende onderwerpen zijn.

Characterising actions as husn and qubh is in terms of the judgement upon them by humans and in terms of the punishment and reward on them. Human beings gave themselves the authority to judge upon the action as hasan or qabeeh in comparison with things. When they found themselves able to judge upon the bitter thing as qabeeh and upon the sweet thing as hasan and on the disgusting shape as qabeeh and on the beautiful shape as hasan, they saw that they could judge on the truthfulness (sidq) as hasan and the lie as qabeeh, and upon keeping one’s word as hasan and on treachery as qabeeh. So they gave themselves the authority of judging upon actions as hasan or qabeeh regardless of the subject of khair or sharr, which in this case is not considered by them. Based on this judgement, human beings imposed punishments on the qabeeh action and placed rewards on the hasan action. This judgement is corrected to state that the action is not compared to the thing. The senses can appreciate the bitterness and the sweetness of something and hence the mind can judge upon it. This is contrary to the action which does not possess a matter that human beings can sense so as to judge upon it as qubh or husn. Accordingly, it is absolutely wrong for them to judge upon such an action as husn or qubh from the action itself. Thus they must take this judgement from another source, that is from Allah (swt). The subject here concerns judgement upon the action not in regard to evaluating it, and it is also in regard to punishment and reward on the actions, not in regard of undertaking them and refraining from them. Therefore there is a difference between khair and sharr and between the husn and qubh, which are two completely different subjects.

Dit heeft betrekking op de beschrijving van handelingen. Wat betreft het doel van de handeling: ieder mens moet een doel hebben waarvoor hij de handeling verricht. Dit doel is de waarde van de handeling. Daarom moet elke handeling een waarde hebben die mensen nastreven wanneer zij die handeling ondernemen, anders zou het tevergeefs zijn. Mensen zouden geen handelingen tevergeefs en zonder doel moeten ondernemen, maar moeten eerder toezien op het bereiken van de beoogde waarden van de verrichte handelingen.

This is in regard of the description of actions. Concerning the aim of the action, every person must have an aim, for the sake of which they performed the action. This aim is the value of the action. Therefore every action must have a value that human beings seek to achieve when they undertake that action, otherwise it would be in vain. Human beings shouldn’t undertake actions in vain and without purpose, but rather they must observe achieving the intended values of the actions undertaken.

De waarde van de handeling is ofwel maddiyyah (materieel), zoals commerciële, agrarische en industriële handelingen en dergelijke; aangezien het doel van het ondernemen van deze handelingen het behalen van materiële voordelen is, namelijk winst; een waarde die belangrijk is in het leven. De waarde van de handeling kan insaniyyah (humanitair) zijn, zoals het redden van een verdrinkend persoon en het helpen van een persoon die behoeftig of in nood is, waarbij het doel het redden van de menselijke persoon is, ongeacht zijn kleur, ras, religie of enige andere overweging behalve humanitaire. De waarde van de handeling kan ook khuluqiyyah (moreel) zijn, zoals waarachtigheid, vertrouwen en barmhartigheid, waarbij het doel het morele aspect is, ongeacht de voordelen of humanitaire overwegingen. Dit komt doordat moraal ook gericht kan zijn op wezens die geen mens zijn, zoals vriendelijkheid tegenover dieren en vogels. Een materieel verlies kan optreden door de morele handeling, maar het bereiken van de waarde ervan is noodzakelijk, namelijk het morele aspect. De waarde van de handeling kan roohiyyah (spiritueel) zijn, zoals aanbidding (Ibadah); dienovereenkomstig is het volledige doel ervan niet materiële voordelen of humanitaire aspecten, noch morele zaken, maar is het doel de aanbidding. Daarom dient alleen de spirituele waarde te worden bereikt, ongeacht alle andere waarden.

The value of the action is either maddiyyah (materialistic), such as commercial, agricultural and industrial actions and the like; since the aim of undertaking these actions is to achieve materialistic benefits from them, which is profit; a value which has importance in life. The value of the action could be insaniyyah (humanitarian), such as saving a drowning person and helping a person who is needy or disturbed, with the aim being to save the human being, regardless of his colour, race, religion or any consideration except humanitarian. The value of the action could also be khuluqiyyah (moralistic), such as truthfulness, trust, and mercy, with the aim being the moral aspect, regardless of the benefits or humanitarian considerations. This is because morals could also be towards creatures other than humans, like kindness to animals and birds. A materialistic loss could occur from the moral action, but the achievement of its value is necessary, which is the moral aspect. The value of the action could be roohiyyah (spiritual) such as ‘ibadat, accordingly the whole objective of it is not materialistic benefits or humanitarian aspects, nor moral matters, rather its aim is worship. Therefore, only its spiritual value should be achieved irrespective of all other values.

Dit zijn de waarden van alle handelingen die mensen nastreven wanneer zij al hun handelingen verrichten.

These are the values of all actions which human beings strive to achieve when they undertake all of their actions.

Het beoordelen van menselijke samenlevingen in hun wereldse leven geschiedt op basis van deze waarden, en de beoordeling zal in overeenstemming zijn met het niveau van de realisatie van deze waarden in de samenleving en wat hun realisatie aan comfort en rust waarborgt. Moslims moeten hun uiterste best doen om de gezochte waarde na te streven bij elke handeling die zij verrichten, zodat zij bijdragen aan de welvaart en verheffing van de samenleving, en tegelijkertijd hun eigen welvaart en rust veiligstellen.

Evaluating the human societies in their worldly life is undertaken according to these values, and the evaluation would be in accordance of the level of achievement of these values in society and what their achievement secures of comfort and tranquillity. Muslims have to exert their efforts to achieve the value sought for every action they undertake when they perform actions, so as to contribute to the prosperity and elevation of the society, and to secure - at the same time - their own prosperity and tranquillity.

Deze waarden zijn op zichzelf niet superieur aan elkaar of gelijk aan elkaar, omdat er geen gemeenschappelijke kwaliteiten tussen hen bestaan om hen met elkaar gelijk te stellen of om sommigen boven anderen te verkiezen. Het zijn slechts resultaten die mensen hebben nagestreefd toen zij hun daden verrichtten. Als gevolg hiervan kunnen zij niet in één weegschaal worden gelegd, noch kunnen zij aan één criterium worden beoordeeld, omdat zij in onenigheid zijn, zo niet tegenstrijdig. Mensen zijn er echter aan gewend om onderscheid te maken tussen de waarden om de beste van hen te kiezen, hoewel zij noch ongelijksoortig, noch gelijk zijn. Toch accepteren mensen dat niet, dus maken zij onderscheid en stellen zij hen gelijk aan elkaar. Dit onderscheid en deze gelijkstelling geschieden niet op basis van de waarde zelf, maar op basis van het effect ervan op hen. Daarop hebben mensen het onderscheid en de gelijkstelling tussen waarden gebouwd op zichzelf en op wat deze waarde voor hen aan voordeel of schade voortbrengt. Zij stellen zichzelf op als de maatstaf (standaard), of maken van het effect dat hen treft door deze waarden de maatstaf. Zo is dit onderscheid in feite tussen de effecten van deze waarden op hen, en niet tussen de waarden zelf. Aangezien de neigingen van mensen variëren met betrekking tot de effecten van de waarden, verschilt hun onderscheid tussen hen dienovereenkomstig.

These values are not preferential over each other or equal, by themselves, because no common qualities exist among them in order to be equated with each other or to prefer some of them over the other. They are but results human beings sought when they undertook their actions. As a result, they cannot be put in one balance, nor evaluated by one criterion, because they are in disagreement if not contradictory. Human beings however are used to differentiating between the values, to choose the best of them, though they are neither dissimilar nor equal. Yet human beings do not accept that, so they differentiate and equalise between them. This differentiation and equalisation is not according to the value itself but according to its effect on them. Thereupon, human beings built the differentiation and equalisation between values upon themselves and upon what this value produces of benefit or harm for them. They establish themselves as the measure (standard) or make the effect, which befalls them from these values as a measure. Thus this differentiation is actually between the effects of these values upon them, not between the values themselves. Since the inclinations of human beings vary in regard to the effects of the values, their differentiation between them differs accordingly.

Mensen die sterk beïnvloed worden door en geneigd zijn tot spirituele emoties en de materiële waarde negeren, geven de voorkeur aan de spirituele waarde boven de materiële waarde. Daarom wenden zij zich naar het gebed (individuele aanbidding (Ibadah)) en wijzen zij de materiële wereld en haar aspecten af. Zij verwaarlozen het leven omdat het materieel is, en zij beschouwen dit als materiële achterlijkheid; en door hen daalt de levensstandaard in de samenleving waarin zij leven, vanwege de luiheid en traagheid die daar heerst.

People who are highly influenced by and inclined to spiritual emotions and ignore the materialistic value, prefer the spiritual value over the materialistic one. So they accordingly turn to prayer (individual ‘ibadat) and renounce the material world and its aspects. They neglect the life because it is material, and they account for materialistic backwardness; and because of them, the standard of living in the society they live in declines due to what prevails in it of laziness and lethargy.

Mensen die sterk beïnvloed worden door materialistische neigingen, worden overgenomen door hun grillen en de spirituele waarde verwaarlozen, geven de voorkeur aan materiële waarde en streven ernaar deze te bereiken. Daarom worden de idealen voor hen talrijk, en daardoor raakt de samenleving waarin zij leven verstoord en verspreiden boosaardigheid en corruptie zich erin.

People who are highly influenced by materialistic inclinations, are taken over by their whims and neglect the spiritual value, prefer the materialistic value and seek to achieve it. Therefore, the ideals to them become numerous, and because of them, the society they live in becomes disturbed and wickedness and corruption spread in it.

Overeenkomstig is het onjuist om mensen deze waarden zelf te laten beoordelen; in plaats daarvan moeten ze worden beoordeeld door de Schepper ervan, die Allah (SWT) is. Daarom is het noodzakelijk dat de goddelijke wet (Shar’a) zelf deze waarden voor hen bepaalt en de tijd van hun uitvoering aan hen toewijst, en dat de mens deze selecteert volgens de sharia.

Accordingly it is wrong to leave human beings to evaluate these values; instead they must be evaluated by the Creator of them, who is Allah (swt). Therefore it is necessary that the divine law (Shar’a) itself determines for them these values and assigns to them the time of their performance and according to Shari’ah man selects them.

De sharia heeft de oplossingen voor de problemen van het leven getoond door middel van de geboden en verboden van Allah, en heeft de mens verplicht om in dit leven volgens deze geboden en verboden te handelen. Het heeft ook de handelingen getoond die de spirituele waarde bereiken, zijnde de verplicht (Fard) en aanbevolen (Mandub) aanbiddingen. Het heeft ook die kwaliteiten verduidelijkt die de morele waarde bereiken, en heeft de mensheid overgelaten aan het bereiken van de materiële waarde die voor hen noodzakelijk is, zodat zij hiermee hun behoeften en basisbehoeften kunnen bevredigen en zelfs datgene wat voorbij hun behoeften en basisbehoeften gaat, in overeenstemming met een bepaald systeem (sharia) en heeft bevolen daar niet van af te wijken. De mens hoeft slechts te handelen om deze waarden te bereiken in overeenstemming met de geboden en verboden van Allah, en deze te beoordelen zoals de sharia heeft aangetoond.

The Shar’a has shown the solutions of life’s problems through the commands and prohibitions of Allah, and has obliged man to proceed in this life according to these commands and prohibitions. It has also shown the actions that achieve the spiritual value which are the Fard (obligatory) and mandub (recommended) worships. It has also clarified those qualities that achieve the moral value, and left human beings to achieve the materialistic value necessary for them so as to satisfy with it their necessities and basic needs and what is even beyond their necessities and basic needs, in accordance with a certain system (Shari’ah) and commanded not to deviate from it. Human beings has but to act to achieve these values in accordance with the commands and prohibitions of Allah, and to evaluate them as the Shar’a has demonstrated.

Waarden worden in de samenleving bereikt op het niveau dat zij als specifieke samenleving nodig heeft, en deze samenleving wordt beoordeeld aan de hand van de normen van deze waarden. Op deze basis moeten acties worden ondernomen om deze waarden te bereiken, om de islamitische samenleving op te bouwen in overeenstemming met het islamitische standpunt over de zaken van het leven.

Values are achieved in the society at the level it needs as a specific society and this society is evaluated using the standards of these values. Upon this basis, actions must be performed to achieve these values, to establish the Islamic society in accordance with the Islamic viewpoint of life’s affairs.

Samenvattend is de menselijke handeling materieel, die zij op een materiële wijze uitvoeren. Wanneer handelingen worden verricht, wordt de relatie met Allah gerealiseerd, vanuit het perspectief dat deze handeling toegestaan (Halal) of verboden (Haram) is. Handelingen worden verricht of nagelaten op basis hiervan. De realisatie van deze relatie met Allah is de geest, die de mens verplicht om de Shar’a (wet) van Allah te kennen om hun handelingen te onderscheiden. Mensen onderscheiden het khair van het sharr wanneer zij die handelingen kennen die Allah plezieren en die welke Hem tot toorn brengen. Zij onderscheiden ook het qubh van het husn wanneer de Shar’a voor hen de hasan handeling en de qabeeh handeling toewijst. Zij zoeken die waarden die noodzakelijk zijn voor het islamitische leven in de islamitische samenleving volgens wat de Shar’a heeft toegewezen. Wanneer mensen handelingen verrichten en hun relatie met Allah realiseren, zullen zij in staat zijn om een handeling te verrichten of ervan af te zien in overeenstemming met deze realisatie, omdat zij zich bewust zijn van het type handeling, de beschrijving ervan en de waarde ervan. Daarom is de filosofie van de Islam de vermenging van het materiële met de geest, dat wil zeggen het richten van de handelingen volgens de geboden en verboden van Allah. Deze filosofie is constant en noodzakelijk voor elke handeling, of deze nu klein of groot is, gering of groot. Dit is hoe het leven wordt afgebeeld. Aangezien de islamitische geloofsleer (Aqeedah) de basis van het leven is, de basis van de islamitische filosofie, de basis van de systemen van het leven. Zo is de islamitische HaDarah (beschaving) de totale concepten over het leven vanuit het standpunt van de Islam. Dit is gebouwd op één spirituele basis, namelijk de geloofsleer (Aqeedah); en de weergave van het leven is de vermenging van het materiële met de geest; en de betekenis van geluk is in haar visie het verkrijgen van de welgevalligheid van Allah.

In summary, human action is material which they perform materialistically. When actions are undertaken the relationship with Allah is realised, from the perspective that this action is permissible (halal) or prohibited (haram). Actions are undertaken or abstained from according to this basis. The realisation of this relationship with Allah is the spirit, which obliges human beings to know the Shar’a (law) of Allah to distinguish their actions. Human beings distinguish the khair from the sharr when they know those actions that please Allah and those which anger Him. They also distinguish the qubh from the husn when Shar’a assigns for them the hasan action and the qabeeh action. They seek those values that are imperative for the Islamic life in the Islamic society according to what the Shar’a has assigned. When human beings undertake actions and realise their relationship with Allah, they will be able to engage in or abstain from an action in accordance with this realisation, because they have awareness of the type of action, its description and its value. Hence, the philosophy of Islam is the mixing of the material with the spirit, that is making the actions directed by the commands and prohibitions of Allah. This philosophy is constant and necessary for each action whether it is small or large, minute or great. This is how life is depicted. Since the Islamic ‘aqeedah (creed) is the basis of life, the basis of Islam’s philosophy, the basis of the systems of life. Thus the Islamic HaDarah (civilisation) is the total concepts about life from the viewpoint of Islam. This is built upon one spiritual basis, which is the ‘aqeedah (creed); and its depiction of life is the mixing of the material with the spirit; and the meaning of happiness in its view is to attain the pleasure of Allah.

Terwijl de geloofsleer (Aqeedah), die het grootste probleem van de mensheid oplost, de basis is van handelingen en waarop het levensstandpunt is gebaseerd, en de filosofie van de Islam de handelingen beheerst, dan pakken de systemen die voortvloeien uit deze geloofsleer (Aqeedah) de problemen van de mensheid aan en organiseren zij hun handelingen nauwkeurig. Daarom is de toepassing van de systemen het criterium bij het bepalen of een land het land van ongeloof (Kufr) (daar ul-kufr) of het land van de Islam (daar ul-Islam) is.

While the ‘aqeedah, which resolves the greatest problem of human beings, is the basis of actions and upon which the viewpoint in life is based, and Islam’s philosophy controls the actions, then the systems which emanate from this ‘aqeedah address the problems of human beings and organise their actions accurately. Hence, the application of the systems is the criterion in determining whether a land is the land of kufr (daar ul-kufr) or the land of Islam (daar ul-Islam).

Het land waarin de systemen van de Islam worden toegepast, bestuurd wordt door datgene wat Allah heeft geopenbaard en waarvan de veiligheid de veiligheid van de Islam is, wordt beschouwd als een land van de Islam (daar ul-Islam), zelfs als de meerderheid van de bevolking geen moslim is. Terwijl het land waarin deze twee zaken niet worden vervuld, wordt beschouwd als een land van ongeloof (Kufr) (daar ul-kufr), zelfs als de meerderheid van de bevolking moslim is. Dienovereenkomstig wordt, na de leer, de prioriteit gegeven aan de systemen van de Islam en hun toepassing in de verschillende levensgebieden. Dit komt doordat de toepassing van deze systemen samen met de leer op natuurlijke wijze de islamitische mentaliteit (‘aqliyyah) en de islamitische dispositie (nafsiyyah) binnen de moslimgemeenschap (Ummah) voortbrengt en de moslim een onderscheidende en verheven persoonlijkheid maakt.

The land in which Islam’s systems are applied, governed by that which Allah has revealed and its security is by the security of Islam, is considered a land of Islam (daar ul-Islam), even if the majority of its population are non-Muslim. While the land in which these two matters are not fulfilled is considered a land of Kufr (daar ul-kufr), even if the majority of its population are Muslim. Accordingly, after the doctrine, the priority is given to the systems of Islam and their application in the walks of life. This is because application of these systems along with the doctrine naturally produces the Islamic mentality (‘aqliyyah) and Islamic disposition (nafsiyyah) within the Ummah and makes the Muslim a distinguished and exalted personality.