مفاهیم حزب التحریر: صفحه ۱۱ – ۲۰
Concepts of Hizb ut-Tahrir: Page 11 – 20
سوم، به سبب تضعیف اقتدار دولت اسلامی در بسیاری از کشورهای اسلامی، و تسلیم شدنش به سلطه کفر، و سپس به سبب فروپاشی دولت اسلامی و پایان یافتنش، وجود دولت اسلامی در ذهن بسیاری از مسلمانان ناممکن شد، و همچنین حکومت کردن تنها با اسلام نامحتمل گردید. از این رو، آنان به پذیرش حکومت شدن به وسیلهٔ غیر آنچه الله نازل کرده است روی آوردند. آنان تا زمانی که نام اسلام حفظ میشد، هرچند هیچ حکمی بر اساس آن جاری نبود، در این کار هیچ زیانی نمیدیدند. آنان شروع به دعوت به لزوم بهرهگیری از سایر مذاهب فقهی و ایدئولوژیها کردند تا اجرای اسلام در امور زندگی ممکن شود. این امر به کنار گذاشتن اقداماتی برای بازگرداندن دولت اسلامی و سکوت دربارهٔ اجرای احکام کفر بر مسلمانان به دست خودشان منجر شد.
Thirdly, due to the waning authority of the Islamic State from many of the Islamic countries, its subjugation to the authority of kufr and later due to the collapse of the Islamic State and its termination, the existence of the Islamic State in the minds of many Muslims became an impossibility, as well as the improbability of ruling with Islam alone. Therefore they came to accept being governed by other than what Allah had revealed. They did not see any harm in this as long as the name of Islam was kept, though there was no ruling by it. They started to call for the obligation of utilising other schools of thought (mazhabs) and ideologies to enable the application of Islam in life’s affairs. This resulted in abstaining from actions to restore the Islamic State and the silence about the application of the rules of kufr on Muslims by their own hands.
بر این اساس، تمام جنبشهای اصلاحگرایانهای که برای احیای مسلمانان و بازگرداندن شکوه اسلام تأسیس شدند، شکست خوردند. این شکست قابل پیشبینی بود؛ زیرا با آنکه این جنبشها اسلامی بودند، به سبب فهم نادرستشان از اسلام، مسائل پیچیدهتری آفریدند، مشکلات را دشوارتر کردند و جامعه را از اسلام دور ساختند، به جای آنکه در پیادهسازی اسلام در آن بکوشند.
Accordingly all the reformist movements established to revive Muslims and to restore the glory of Islam failed. It was expected that such movements would fail, because though they were Islamic movements, they created even more complex issues, complicated the problems and distanced the society from Islam instead of working to implement Islam in it due to their misunderstanding of Islam.
بنابراین ضرورت یافت که جنبشی اسلامی وجود داشته باشد که اسلام را بهعنوان فکرة و طریقة بفهمد، میان این دو پیوند برقرار کند، و در هر کشوری از جهان اسلامی برای از سرگیری شیوهی زندگی اسلامی بکوشد. آنگاه آن کشور نقطهٔ آغاز (نقطة ابتداء) خواهد بود که دعوت اسلامی از آن برمیخیزد، و سپس نقطهٔ انطلاق (نقطة انطلاق) برای دعوت به اسلام میشود.
It thus became necessary to have an Islamic movement that understands Islam as a fikrah and Tareeqah, to make the link between them and work to resume the Islamic way of life in any country of the Islamic world. This country would then become the starting point (nuqTat ibtidaa), from which the Islamic call springs, and then becomes the departure point (nuqTat inTilaq) for the call to Islam.
بر این اساس حزب التحریر تأسیس شد و آغاز به کار کرد تا بازگشت شیوه زندگی اسلامی را در سرزمینهای عربی پی بگیرد. این کار به بازگشت شیوه زندگی اسلامی در جهان اسلام منجر خواهد شد، از راه برپایی دولت اسلامی در یک یا چند کشور از کشورهای آن به عنوان نقطه تکیهگاه (نقطة ارتکاز) برای اسلام. این دولت هستهای برای دولت بزرگ اسلامی خواهد شد که شیوه زندگی اسلامی را از نو زنده میکند، با اجرای کامل اسلام در همه سرزمینهای اسلامی، و دعوت اسلامی را به تمام جهان میرساند.
On this basis Hizb ut-Tahrir was established, and started to work for the resumption of the Islamic way of life in the Arab lands. This will result in the resumption of the Islamic way of life in the Islamic World by establishing the Islamic State in one or more of its countries as a support point (nuqTat irtikaz) for Islam. It would become a nucleus for the great Islamic State that resumes the Islamic way of life by the application of Islam completely in all Islamic lands and conveys the Islamic Da’wah to the entire world.
پس از مطالعه، اندیشه و بررسی، حزب التحریر احکام شرعیهای را اتخاذ کرده است. برخی از این احکام به رسیدگی به مسائل فردیای مربوط میشود که میان افراد و در روابط آنان با یکدیگر پیش میآید، مانند ممنوعیت اجاره دادن زمین برای کشاورزی. برخی دیگر به دیدگاههای عمومی رایج میان مسلمانان و دیگران (غیرمسلمانان) مربوط است، و برخی دیگر به رابطه مسلمانان با دیگران (غیرمسلمانان)، مانند جواز انعقاد معاهدات اضطراری (معاهدات اضطراری) و دعوت به اسلام پیش از آغاز جنگ و غیره. برخی نیز به اندیشهها مربوط میشود که خود احکام شرعیهاند، مانند قواعد کلی شناختهشدهای همچون اصول و تعریفهای جمعی، برای نمونه این قاعده که: «آنچه انجام واجب بدون آن ممکن نیست، خود واجب است».
After study, thought and investigation, Hizb ut-Tahrir adopted rules (AHkam Shara’iah), some of which relate to the treatment of individual problems that occur among individuals and in their relationship with each other, such as the prohibition of leasing land for farming. Some are relevant to the general opinions that are prevalent among Muslims and others (non Muslims), and others related to the relationship of Muslims with others (non Muslims), such as the permissibility of concluding emergency treaties (Mu’ahudat idtirariyyah) and the Da’wah for Islam before starting the fight etc. Some are related to the thoughts, which are rules (AHkam Sharai’ah) like the generally known rules such as collective principles and definitions, for example, the principle which says; “That which is necessary to accomplish a duty (wajib) is itself a duty (wajib)”.
و تعریف حکم شرعی به این صورت است که:
And the definition of Hukm Shara’i as being,
«سخن شارع که به افعال انسان مربوط است» و همینطور.
“the speech of the Legislator related to man’s actions” and so on.
حزب اسلامی در هر زمینهای قواعدی را پذیرفته و در جریان دعوت به اسلام به ترویج آنها پرداخته است. اینها صرفاً آرا، اندیشهها و احکام اسلامیاند؛ هیچیک غیراسلامی نیست و از هیچ چیز غیراسلامی تأثیر نپذیرفتهاند، بلکه کاملاً اسلامیاند و تنها بر منابع و نصوص اسلامی تکیه دارند. حزب در پذیرش این قواعد بر اندیشه تکیه میکند و دعوت به اسلام را مبتنی بر اندیشه میداند و معتقد است که باید بهعنوان رهبری فکری ارائه شود. این به آن دلیل است که زندگی بر پایهی اندیشهی روشن استوار است و انسان بر اساس آن پیشرفت میکند. اندیشهی روشن نیز حقیقت امور و مسائل را به گونهای نشان میدهد که فهم درست آنها ممکن شود. اندیشه باید ژرف باشد تا روشن گردد. اندیشهی ژرف، نگاه عمیق به امور است، در حالی که اندیشهی روشن، نگاه عمیق به امور، احوال آنها و هر آنچه با آنها مرتبط است، و استنتاج نتیجه از اینها بهمنظور رسیدن به داوریهای درست است. به بیان دیگر، نگاهی ژرف و روشن به امور و مسائل است. از این رو ضروری است که نگاهی ژرف و روشن نسبت به انسان، زندگی و هستی، و نسبت به انسانها و کارهایشان وجود داشته باشد تا احکام مقرر برای آنها فهمیده شود.
The Hizb has adopted certain rules in every category and started advocating them in the process of calling to Islam. These are merely Islamic opinions, thoughts and rules, none of which are non-Islamic, nor affected by any non-Islamic thing; they are purely Islamic, depending only on Islamic sources and texts. The Hizb when adopting, depends on the thought, and considers the call for Islam to be based on thought, and that it should be delivered as an intellectual leadership. This is because life is based on the enlightened thought and man then progresses in accordance with it. Enlightened thought also shows the reality of things and issues in a way enabling their correct comprehension. Thought must be deep in order to be enlightened. The deep thought is the profound view of things, whilst the enlightened thought is the profound view of things, their conditions and everything which is related to them and drawing conclusion from this so as to reach sound judgements. In other words, it is a deep enlightened look towards things (and issues). Therefore it is necessary to have a deep enlightened view about man, life and the universe, and about human beings and their actions, so as to understand the rules assigned to them.
عقیدهای که از اندیشهٔ ژرف و روشنِ دربارهٔ انسان، زندگی و جهان سرچشمه میگیرد، اندیشهٔ جمعیای دربارهٔ آنها را پدید میآورد، بزرگترین مشکلِ انسانها را حل میکند، برای آنها عقیده (عقیدۂ اسلامی) را استوار میسازد و هدف زندگی و غایتِ کارهایی را که در این جهان انجام میدهند برایشان روشن میکند. این از آن روست که انسانها در جهان زندگی میکنند؛ و تا زمانی که بزرگترین مشکل دربارهٔ انسان، حیاتِ موجود در او و جهان که جایگاه زندگی و هستی اوست حل نشود، نخواهند توانست بدانند که باید چگونه رفتار کنند. از این رو، عقیده بنیادِ همهچیز است.
The deep enlightened thought about man, life and the universe, produces the collective thought about them, resolves the greatest problem of human beings, establishes the ‘aqeedah for them and defines for them the purpose of life and the objective of the actions which they undertake in the life of this world. This is because human beings live in the universe; and unless the greatest problem about man, the life existent in them, and the universe, which is the location of their life and their existence, is solved, they will not be able to know the manner in which they have to behave. Hence, the ‘aqeedah is the basis of everything.
اندیشهٔ ژرف و روشنِ انسان دربارهٔ انسان، زندگی و جهان، به عقیدهٔ اسلامی میانجامد. این عقیده به روشنی بیان میکند که آفریدگاری آنها را آفریده است، و این آفریدگار تنها اوست که آنها را اداره میکند، نگاه میدارد و بر اساس نظامی معین هدایت میکند؛ و اینکه زندگیِ این دنیا نه ازلی است و نه ابدی. از این رو، پیش از این زندگی آفریدگار و فرمانروای آن وجود دارد، و پس از این زندگی روز قیامت است. در نتیجه، کردارهای انسان در این زندگی باید مطابق با اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی) باشد، زیرا در روز قیامت از آنها بازخواست خواهیم شد. بنابراین، بر انسانها واجب است که به شریعت الله پایبند باشند، همان شریعتی که پیامبر محمد ﷺ آن را به ما رسانده است.
The deep enlightened thought of man, life and the universe leads to the Islamic ‘aqeedah. It explains clearly that a Creator creates them, and this Creator is He alone who directs them, preserves them and guides them according to a specific system; and that the life of this world is not eternal (azali) nor everlasting. Hence before this life there is its Creator and Sovereign, and then there is the Day of Judgement after this life. Consequently the actions of human beings in this life must proceed in accordance with the commands and prohibitions of Allah (swt) for we will be questioned about them on the Day of judgement. Therefore it is compulsory on human’s to abide by the Shar’a of Allah, which the Messenger Muhammad (saw) has conveyed to us.
دیدگاه ژرف و روشنگرانهٔ انسان، زندگی و جهان نشان میدهد که اینها تنها مادیاند، نه روحی، و نه از ماده و روح ترکیب یافتهاند. منظور ما از «مادی» چیزی است که محسوس است و میتوان آن را دریافت، خواه آن را چیزی تعریف کنیم که فضا را اشغال میکند و وزن دارد، و خواه آن را انرژی آشکار یا پنهان، دیدنی یا نادیدنی، تعریف کنیم. این بدان سبب است که بحث در اینجا دربارهٔ ماهیت ماده نیست، بلکه دربارهٔ انسان، زندگی و جهان است؛ همین چیزهای محسوس و دریافتنی که آفریدگار آنها را آفریده است. منظور ما از «روح» در اینجا، تحقق رابطه با الله است، نه «رازِ زندگی». این بدان سبب است که بحث دربارهٔ روح به معنای رازِ زندگی نیست؛ بلکه دربارهٔ رابطهٔ انسان، زندگی و جهان با امر غیب، یعنی با آفریدگار، و تحقق چنین رابطهای است. به بیان دیگر: آیا تحقق رابطهٔ انسان، زندگی و جهان با آفریدگارشان، جزئی از خود آنهاست یا نه؟
The deep enlightened view of man, life and the universe shows that they are only material and not spirit, nor composed of material and spirit. By material we mean the thing that is tangible and can be comprehended, whether defined as that which occupies a space and has a weight, or defined as the overt or covert charged energy, be it visible or not. This is because the discussion here is not about the nature of the material, but rather about man, life and the universe - these tangible comprehended things - which the Creator has created. By spirit we mean here the realisation of the relationship with Allah, and not the ‘secret of life’. This is because the discussion is not about the spirit in the sense of the secret of life; rather it is about the relationship of man, life and the universe with the unseen, i.e. with the Creator, and the realisation of such a relationship. In other words; is the realisation of the relationship between man, life and the universe with their Creator, a part of them or not?
حقیقتِ امر، با نگاهی ژرف و روشنگرانه به انسان، زندگی و هستی—آنجا که معنای روح را تحقق رابطه با الله میداند، نه آنکه روح را رازِ زندگی بشمارد—نشان میدهد که اینها تنها مادیاند، نه روح، و نه ترکیبی از ماده و روح. اما مادی بودن بدین معناست که آشکارند و پنهان نیستند، زیرا محسوس و لمسپذیرند. و اما روح نبودن، از آن روست که روح، تحقق انسان به رابطهاش با الله (سبحانه و تعالی) است. و این تحققِ انسان از رابطهاش با الله، نه انسان است، نه زندگی و نه هستی؛ بلکه متمایز از آنهاست. و اما ترکیبنبودن از ماده و روح، در حقیقتِ زندگی و هستی روشن است. و اما انسان، تحققِ او از رابطهاش با الله (سبحانه و تعالی) جزئی از ساختارش نیست، بلکه صفتی بیرونی است؛ و دلیلش آن است که کافری که وجود الله را انکار میکند، با آنکه انسان است، رابطهاش با الله را تحقق نمیبخشد.
As a matter of fact the deep enlightened view of man, life and the universe - concerning the meaning of the spirit as being the realisation of the relationship with Allah, not in regard of the spirit as being the secret of life - reveals that they are material only, not spirit, nor composed of material and spirit. As for being material; this means they are visible and not concealed because they are sensed and tangible. As for not being spirit, this is because the spirit is man’s realisation of his relationship with Allah (swt). This realisation of man of his relationship with Allah is neither man, life nor the universe; rather it is different from them. As for not being composed of material and spirit, this is clear in the reality of life and the universe. As for man, his realisation of his relationship with Allah (swt) is not part of his structure, but an extraneous attribute, with the evidence being that the unbeliever denying the existence of Allah does not realise his relationship with Allah even though he is a human being.
برخی مدعیاند که انسان از ماده و روح ترکیب شده است؛ پس اگر ماده در او بر روح غلبه کند شرور میشود و اگر روح بر ماده غلبه کند خوب میشود؛ و برای آنکه خوب شود باید روح را بر ماده مسلط کند. این ادعا نادرست است. انسان از ماده و روح ترکیب نشده است، زیرا روحی که در این فصل مورد بحث است، بنا بر دیدگاه همه کسانی که به وجود خدا باور دارند، یا اثر آفریدگار است، یا آثار عالَم غیب است که آنان آن را مشاهده میکنند، یا درک این نکته است که چیز مورد نظر دارای امری است که جز به وسیلهی الله نمیتواند وجود داشته باشد؛ یعنی حس معنویت یا جنبهی معنوی. روح به معنای معنویت یا جنبهی معنوی که در انسان موجود است، نه رازِ حیات است، نه از آن ناشی میشود و نه با آن مرتبط است. بلکه کاملاً متفاوت از آن است؛ دلیلش این است که حیوان دارای رازِ حیات است، اما هیچ معنویت یا جنبهی معنویای ندارد، و هیچ کس ادعا نمیکند که حیوان از ماده و روح ترکیب شده است. این امر قطعاً ثابت میکند که روح، در این بحث، رازِ حیات نیست، از رازِ حیات ناشی نمیشود و هیچ ارتباطی با رازِ حیات ندارد. همانگونه که حیوان با داشتن رازِ حیات از ماده و روح ترکیب نشده است، انسان نیز چنین است. زیرا روحی که انسان بهواسطهی آن متمایز میشود و آن را دارد، با رازِ حیات مرتبط نیست و از آن ناشی نمیشود، بلکه درک رابطه با الله است. بنابراین درست نیست که گفته شود روح جزئی از ساختار انسان است، صرفاً به این دلیل که انسان رازِ حیات را در خود دارد.
What some people claim, that man is composed of material and spirit, so if the material in him dominates over the spirit he would become evil and if the spirit in him dominates over the material he would become good; and that he has to make the spirit dominate over the material in order to become good, is an incorrect claim. Man is not composed of material and spirit, because the spirit discussed in this chapter according to the view of all people who believe in the existence of a God is either the effect of the Creator, the effects of the unseen witnessed by them, or the realisation that the thing contains a matter which cannot exist save by Allah or the like i.e. the sense of spirituality or the spiritual aspect. The spirit, in the sense of spirituality or the spiritual aspect existent in man, is neither the secret of life nor resulting from it or related to it. It is completely different to that, with the evidence that an animal has the secret of life, and yet it has no spirituality or spiritual aspect, and nobody claims that an animal is composed of material and spirit. This confirms definitely that the spirit, in this context, is not the secret of life nor does it result from the secret of life and it has no relationship with the secret of life. As the animal is not composed of material and spirit though it has the secret of life, man is similar. This is because the spirit by which man is distinguished and which he possesses, is not connected with the secret of life and nor results from it, rather it is the realisation of the relationship with Allah. Accordingly it is not true to say that spirit is a part of man’s structure, just because man has in himself the secret of life.
از آنجا که روح، در این بافتار، به معنای تحقق رابطهٔ انسان با الله است و هیچ ارتباطی با رازِ حیات ندارد، نمیتواند جزئی از ساختار انسان باشد. تحقق این رابطه جزء ساختار او نیست، بلکه صفتی بیرونی است؛ دلیل آن این است که کافری که وجود الله را انکار میکند، با آنکه انسان است، رابطهٔ خود با الله را درک نمیکند.
Since spirit discussed in this context is the realisation of man’s relationship with Allah and has no relationship with the secret of life, it cannot be a part of man’s structure. The realisation of the relationship is not a part of his structure but rather an external attribute, with the evidence being that the non-believer who denies the existence of Allah, does not realise his relationship with Allah even though he is a human being.
اگرچه انسان، زندگی و جهان مادی هستند نه روحانی، با این حال جنبهای روحانی در آنها وجود دارد؛ و آن این واقعیت است که آنها آفریدهی الله (سبحانه و تعالی)، آفریدگارشان، هستند. یعنی جهان مادی است، و آفریده شدن آن توسط یک آفریدگار، همان جنبهی روحانی است که انسان آن را درک میکند. به همین ترتیب، انسان مادی است، و آفریده شدن او توسط یک آفریدگار، همان جنبهی روحانی است که انسان آن را درک میکند. زندگی نیز مادی است، و آفریده شدن آن توسط یک آفریدگار، همان جنبهی روحانی است که انسان آن را درک میکند. بنابراین، جنبهی روحانی از انسان، زندگی و جهان حاصل نمیشود، بلکه از آفریده شدن آنها توسط یک آفریدگار، یعنی توسط الله (سبحانه و تعالی) ناشی میشود. این رابطه همان جنبهی روحانی است.
Although man, life and the universe are material and not spirit, they do have a spiritual aspect in them; which is the fact they are created by Allah (swt), their Creator. That is, the universe is material, and being created by a Creator is the spiritual aspect which man realises. Likewise man is material, and being created by a Creator is the spiritual aspect which man realises. Life is also material, and being created by a creator is the spiritual aspect which man realises. Thus, the spiritual aspect does not result from man, life and the universe, but from their being created by a Creator, by Allah (swt). This relationship is the spiritual aspect.
منشأ معنای روح آن است که مردمی که به وجود خدایی باور دارند، پیوسته واژگان «روح»، «روحانیت» و «جنبه روحانی» را به کار میبرند تا اثر آفریدگار را در مکانی خاص بیان کنند، یا آنچه را از آثار امر غیبی مشاهده میکنند توصیف نمایند، یا جنبهای را در چیزی دریابند که جز به اذن خداوند نمیتواند وجود داشته باشد. این معانی که آنها آن را روح، روحانیت و جنبه روحانی و آنچه معنای مشابه دارد مینامند، کلی، مبهم و معانیای روشن و تعیینشده نیستند. آنها در ذهن ایشان واقعیتی دارند و بیرون از ذهنشان واقعیتی دارند که همان امر غیبی است، که وجودش درک میشود اما هویتش درک نمیشود، و تأثیر این امر غیبی در اشیاء. با این حال، آنان این واقعیت را حس میکنند اما نمیتوانند آن را واقعاً تعریف کنند و این معنا برای ایشان روشن و تعیینشده نیست. به سبب نبودن تعیین و روشنی این معانی، فهمشان از این اصطلاحات دچار آشفتگی شد. این آشفتگی موجب شد که روح را رازِ حیات بدانند. بنابراین، به سبب احساس وجود روح در انسان که رازِ حیات است، و نیز وجود روحانیت و جنبه روحانی، به این سخن رسیدند که انسان از روح و ماده ترکیب یافته است. از این رو پنداشتند که روح همان آن است یا از آن حاصل میشود، و توجه نکردند که حیوان نیز روح دارد، یعنی رازِ حیات را، اما نه روحانیت دارد و نه جنبه روحانی. افزون بر این، به سبب این ابهام، انسان آنچه را در خود از تحریک و برانگیختگی احساس میکند، روحانیت نامید. بنابراین فرد دربارهٔ خویش میگفت که روحانیتی شگفتانگیز احساس میکند، یا دربارهٔ کسی میگفت که روحانیتی بزرگ دارد. همچنین به سبب ابهام آن، شخصی وارد مکانی میشد و احساس لذت یا تعالی میکرد، پس آن مکان را دارای جنبه روحانی یا روحانیت توصیف میکردند. و به سبب ابهام آن، کسی خود را گرسنه نگه میداشت و بدنش را شکنجه داده و ضعیف میکرد، با این ادعا که میخواهد روحش را تقویت کند. تمام این [ماجرا] نتیجهٔ ابهام در فهم معنای روح، روحانیت و جنبهٔ روحانی است. پیش از این نیز هنگامی که مردم کوشیدند حقیقت «عقل» یا «ذهن» (تفکر) را تصور کنند، سردرگمی مشابهی پیش آمد. ذهن به معنای فهم و داوری دربارهٔ چیزی است. با این حال، مردم در زمانهای گذشته، فهم و امثال آن را آثار «ذهن» میدانستند، نه خود ذهن. از نظر ایشان، ذهن حقیقتی داشت که آن را احساس میکردند، اما نمیتوانستند حقیقت آن را درک کنند و برایشان مبهم بود. در نتیجهٔ این ابهام، تصورشان از آن متفاوت شد، تصورشان از محل آن آشفتهتر گشت و درک ایشان از حقیقت آن سردرگمتر شد. برخی میپنداشتند که ذهن در قلب است، برخی دیگر در سر، و گروهی در مغز، و دستهای دیگر نظرات متفاوتی داشتند. در دوران اخیر، برخی اندیشمندان به شناسایی معنای ذهن و تعریف آن پرداختند، اما آنان نیز سردرگم شدند، زیرا نتوانستند حقیقت آن را درک کنند. برخی گفتند ذهن بازتاب ماده بر مغز است، و برخی دیگر ادعا کردند که بازتاب مغز بر ماده است. سرانجام تعریف درستی تدوین شد: ذهن عبارت است از انتقال حقیقت به مغز از طریق حواس، همراه با اطلاعات پیشین که این حقیقت از طریق آن تفسیر (یا فهمیده) میشود. با این تعریف، ذهن به درستی درک میشود. به همین ترتیب، ضروری است که برخی اندیشمندان به روشن ساختن معنای روح، روحانیت و جنبهٔ روحانی بپردازند تا ذهن، آنها و حقیقت آنها را درک کند. زیرا روح، روحانیت و جنبهٔ روحانی حقیقتی دارند. چراکه انسان شاهد و حس میکند که اشیای مادی (محسوس) وجود دارند که انسان آنها را حس و لمس میکند، مانند یک قرص نان، و اشیای دیگری که ممکن است آنها را حس کند اما لمس نکند، مانند خدمتی که پزشک ارائه میدهد. چیزهایی اخلاقی وجود دارند که انسان آنها را حس میکند اما لمس نمیکند، مانند خودپسندی و ستایش؛ یا چیزهایی معنوی که انسان آنها را حس میکند اما لمس نمیکند، مانند ترس از الله و تسلیم در برابر او در هنگام مصیبت. اینها سه معنا هستند که هر یک حقیقتی دارد که انسان میتواند حس کند و هر یک از دیگری متمایز است. بر این اساس، روح یا جنبهٔ معنوی یا معنویت حقیقتی مشخص دارد که با حواس درک میشود. پس لازم است این حقیقت تعریف شود و برای مردم روشن و مشخص گردد، همانگونه که عقل تعریف و روشن شد.
هنگام بررسی دقیق حقیقت روح، معنویت و جنبهٔ معنوی، روشن میشود که اینها در انسان ملحدی که وجود الله را انکار میکند یافت نمیشوند، بلکه تنها در کسانی وجود دارند که به وجود خدایی باور دارند. این بدان معناست که آنها به ایمان به الله مربوطاند؛ هرگاه ایمان باشد، آنها نیز هستند و هرگاه ایمان نباشد، غایباند. ایمان به وجود الله یعنی باور قطعی به اینکه آفریدگاری وجود دارد که یقیناً آفریننده است و اشیا را میآفریند. بنابراین موضوع بحث این است که یک آفریدگار، اشیا را میآفریند. اقرار به اینکه آفریدگاری آنها را آفریده، ایمان است و انکار اینکه آفریدگاری آنها را آفریده، کفر. وقتی اقرار و باور قطعی برقرار شود، جنبهٔ معنوی یافت میشود و آنچه آن را پدید آورده، همان ایمان است. در صورت عدم اقرار و انکار، جنبهٔ معنوی وجود ندارد، زیرا انکار آن را نابود کرده است. بر این اساس، جنبهٔ معنوی همان واقعیتی است که اشیا به دست یک آفریدگار آفریده شدهاند، یعنی رابطهٔ اشیا با آفریدگارشان از جهت آفریده شدن از عدم. اگر ذهن این رابطه را دریابد که اشیا به دست آفریدگاری آفریده شدهاند، این درک، با دریافت عظمت آفریدگار، پدید میآید و احساس ترس از او و احساس تنزیه او را در پی دارد. پس تحقق این رابطه که چنین احساسی را به بار میآورد، همان معنویت است. بنابراین روح، تحقق رابطه با الله است و معنای جنبهٔ معنوی و معنای روح روشن میشود. جنبهٔ معنوی و روح صرفاً اصطلاحاتی با بار زبانی نیستند که برای تعیین معنا به زبانشناسی ارجاع داده شوند، و نیز اصطلاحات فنی ساختهٔ هر قومی برای معنای دلخواه خود نیستند. بلکه اینها عباراتی هستند که واقعیتی دقیق دارند، صرفنظر از اینکه چه نامی بر آنها نهاده شود. پس بحث دربارهٔ واقعیت این معانی است، نه دربارهٔ معنای برخی واژههای زبانی. حقیقتِ این معانی این است که روح، از نظرِ جنبهٔ معنوی در انسان، تحقّقِ رابطه با الله است؛ و جنبهٔ معنوی در انسان، زندگی و جهان، واقعیّتِ آفریده شدن به دست آفریدگاری است. هرگاه این اصطلاحات ذکر میشوند، همین معانی را نشان میدهند، زیرا این معانیاند که واقعیّتی محسوس دارند و میتوان آنها را اثبات کرد. این واقعیّتِ محسوس، برای کسانی که به خدا، یعنی به وجودِ آفریدگارِ اشیا، ایمان دارند، واقعیّتی عقلی و بیرونی نیز هست.
A close examination of the reality of the spirit, spirituality and the spiritual aspect reveals that they are not existent in the atheist who denies the existence of Allah, but only in those who believe in the existence of a God. This means that they are related to the belief in Allah, whenever faith exists they exist and they are absent whenever faith is absent. Belief in the existence of Allah means the conclusive conviction that a Creator, who definitely created them, creates things. Thus the subject of discussion is that a Creator creates things. The acknowledgement that a Creator creates them is belief, and the denial that a Creator creates them is disbelief. Once acknowledgement and definite belief is established the spiritual aspect is found, and what brought it into existence is the belief. In case of non-acknowledgement and denial, the spiritual aspect does not exist, for denial made it non-existent. Accordingly the spiritual aspect is the fact that things are created by a Creator, i.e. the relationship of things to their Creator in respect of being created out of nothingness. If the mind comprehends that relationship of the things being created by a Creator, it will occur due to this appreciation of the might of the Creator, feeling fear of Him and feeling of His sanctification. So the realisation of this relationship, which yields such a feeling, is the spirituality. Thus the spirit is the realisation of the relationship with Allah, and the meaning of the spiritual aspect and that of the spirit becomes crystallised. Spiritual aspect and spirit are not merely terms that have linguistic connotations for which references are made to linguistics, nor are they technical terms set up by each people to mean what they like. They are rather expressions which have a precise reality regardless of whatever terms they are given. So the discussion is about the reality of these meanings not about the meaning of certain linguistic words. The reality of these meanings is that the spirit, in respect to the spiritual aspect in man, is the realisation of the relationship with Allah; and the spiritual aspect in man, life and the universe is the fact of being created by a Creator. Whenever these terms are mentioned they indicate these meanings because it is these meanings that have a sensed reality which can be proved. This sensed reality is also the rational and external reality to the people believing in God, i.e. in the existence of a Creator of things.
در مورد راز روح (روح)، قطعاً وجود دارد و در متون قطعی قرآنی ثابت شده است، پس باید به آن ایمان داشت. با این حال، موضوع این بحث نیست.
As for the secret of life (rooh), it definitely exists and is proven in the definite Qur’anic texts so we must believe in it. However it is not the subject of this discussion.
اصطلاحِ «روح» همچون واژهٔ «عین» در عربی، واژهای رایج است که بیش از یک معنا دارد؛ مانند «چشمه آب»، «چشم»، «جاسوس»، «طلا»، «نقره» و معانی دیگر. واژهٔ «روح» در قرآن با معانی متعددی آمده است، از جمله رازِ حیات: {وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ ۖ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَمَا أُوتِيتُم مِّنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا} [الإسراء: ۸۵]؛ «و از تو دربارهٔ روح میپرسند. بگو: روح از امر پروردگار من است و از دانش، جز اندکی به شما داده نشده است.» [TMQ Isra’a:85]
The term spirit ‘rooh’ is a common term like the word ‘ein’ in Arabic – that has more than one meaning; such as ‘water source’, ‘eye’, ‘spy’, ‘gold’, ‘silver’ and others. The term rooh came in the Qur’an with numerous meanings, such as the secret of life; “They will ask you concerning the spirit ; say, ‘the spirit is by command of my Lord, of knowledge it is only a little that is communicated to you, (O men!).’” [TMQ Isra’a:85]
یا همان جبرئیل،
Or as Gibreel,
«روح الأمین» این را فرو آورد؛ بر قلب تو، تا از بیمدهندگان باشی. [TMQ Ash-Shura:193-194]
“Which the true spirit have brought down. Upon your heart, that you be (one) of the warners.” [TMQ Ash-Shura:193-194]
یا همانگونه که شریعت الله (شریعت خدا) است،
Or as the Shari’ah of Allah,
«وبدینگونه، روحی از امر خود را بهسوی تو وحی کردیم.» [TMQ Ash- Shura:52]
“And thus have We inspired to you (Mohammed) a spirit of Our command.” [TMQ Ash- Shura:52]
تمام آن معانی مقصود نیست وقتی گفته میشود در آن جنبهای معنوی است، یا این امری روحانی است، یا جدا شدن ماده از روح و مانند اینها. میان این سخن دربارهی روح و معانی روح که در قرآن آمده هیچ ارتباطی نیست. آنچه از روح در کاربردی که پیشتر توضیح داده شد مقصود است، معنایی است که به آفرینش ماده مربوط میشود، یعنی از حیث اینکه چیزها به دست آفریدگاری آفریده شدهاند که الله (سبحانه و تعالی) است، و از حیث اینکه انسان به رابطهی چیزها با آفریدگارشان پی میبرد.
All those meanings are not intended when saying there is in it a spiritual aspect or this is a spiritual thing or detachment of the material from the spirit etc... There is no relationship between this statement about the spirit and the meanings of spirit (rooh) mentioned in the Qur’an. What is meant by the spirit in the usage explained earlier is the meaning related to the creation of the material, i.e. in respect of things being created by a Creator who is Allah (swt), and man’s realisation of the relationship of things with their Creator.